BoŞ MuHaBBeT

2010-12-10T14:19:00.003+02:00

Önümüzdeki 6 ay TSK bünyesindeyim. Son zamanlarda zaten pek aktif olmayan blog da Mayıs'a kadar yaprak kımıldamaz. Haydin selametle

Güvercinleri Severim

2010-11-04T15:11:00.000+02:00

Kış gelmeden çatıyı aktartmak lazım dedi annem. Babam “Sami’yi arayayım hallediversin” diye cevapladı. ”Sami Amca kadayıf kıvamına gelmiştir, başka adam mı yok çatı aktaracak” diyemedim. İyi olur babacım, hem uzun zaman oldu bahaneyle görmüş oluruz dedim. Sami Amca babamın askerlik arkadaşıdır. Mesleği inşaat ustalığı. Bizim evin ustalık isteyen her işini yıllardır O halleder.

Ertesi gün Sami Amca geldi. Tek başınaydı. Emekli olalı yıllar olmuştu, artık yanında çalışan elemanı da yoktu. Gelirken tanıdığı birkaç kişiyi aramış ellerinde devam eden iş olduğundan gelememişler. Sami Amca çatıyı tek başına aktaracaktı. Başkasının evi olsa muhtemelen gitmezdi. Babamla hukukları eski olduğundan “ N’olacak iki günde ben hallederim onu, alt tarafı çatı “ dedi. O kiremitlerin tepesinde çalışırken ben canı sıkılmasın diye terastan yancılık yapıyordum. Yeri geliyor boş muhabbet açıyor, yeri geliyor çay, kola servisi yapıyordum.

Çatıya ilk çıktığında irkilmiştim, “aman sağlam basta ayağın kaymasın” diye akıl verdim. Neticede yaşlı adamdı. En ufak bir hatada kendini 4 kat aşağıda bulması içten bile değildi. “Korkma ben alışkınım” dedi, daha 3-4 sene önce 7 cmlik taban tahtasının üstünde gezer çalışırdım diye ekledi. Çatı aktarmanın alta yağmur mağmur geçmesin diye yapılan bir şey olduğunu seziyordum ama tam olarak nasıl yapıldığını bilmiyordum. Zaten ilk kez çatımız aktarılıyordu. Dikkatle ve merakla Sami Amca’yı gözlemlemeye başladım. Anladığım kadarıyla çatı aktarma işlemi şuydu: Önce kiremitlerin oluklarında biriken toz çöp süpürülüyor. Ardından dizili haldeki kiremitlerden 2-3 sıra komple toplanıp kaldırılıyor. Alttaki çürük çuha sökülüp yerine yenisi seriliyor ve kiremitler tekrar özenle diziliyor. Sami Amca gerçekten kedi gibi adamdı. En uçtaki kiremitleri toplarken bile kendi kale çizgisinde rakibe çalım atan Ergün Penbe soğuk kanlılığına sahipti. Bacaya doğru ilerleyince birbirine yakın 4-5 kırık kiremite denk geldi. “Hayret bunlar taa burada nasıl kırılmış, eskiden anten manten mi vardı?” dedi. Yok yok dedim. Yok derken bir yandan da çocukluğuma gitmiştim.

Sene 1994. Çok net biliyorum çünkü o yıl hatırladığım ilk Dünya Kupası vardı. Türk halkının Milli Takım’ın katılamadığı kupalarda hep Brezilya’yı desteklediği söylenir. Biz mahalle boyu İtalya taraftarıydık. O kadroyu bugün bile ezbere sayarım. Halbuki Brezilya’dan hatırladığım Bebeto, Dunga bir de Taffarel var. Gecenin bir vakti kalkar İtalya maçlarını izler gündüz çocuklarla muhabbetini yapardık. Üzerimizde anlamsız bir İtalyan hayranlığı vardı. Bir gün gene bir yandan 9 aylık oynayıp bir yandan maç muhabbeti yapıyoruz Önder elinde bembeyaz bir tavşanla çıktı geldi.Hayvanı kulaklarından tutuyordu yavşak. Niye canını yakıyorsun lan dedik. Siz anlamazsınız bunlar böyle tutulur dedi. Harbiden de hiç debelenmiyor, put gibi duruyordu hayvan. Akşam eve gidince bizimkilere ben tavşan istiyorum dedim. O zamanlar petşop olayları yoktu bizim orada. Kuş ve balık satan aynı zamanda da düğün sünnet arabası süsleyen bazı dükkanlar vardı hepsi o. Önce olmaz dedi bizimkiler. Direndim, ısrar ettim, kafa ütüledim, sofraya oturmadım, etmediğim eziyet kalmadı. Sonunda babam birgün elinde bir tavşanla çıktı geldi. Çok sevinmiştim. Hemen kulaklarından tutup aldım kucağıma hayvanı. Oğlum hastamısın işkence etmek için mi aldırdın tavşanı dedi. Bu böyle tutulur baba dedim. Ne demek böyle tutulur, insan gibi tut adamı yaptığı işten pişman etme dedi. Hemen tutuşuma çeki düzen verdim. Ben planı yapmıştım. O zamanlar bizim ev sobalıydı ve arka bahçenin yarısını kaplayan bir kömürlük vardı. Tavşanı orada besleyecektim.

Maruldur havuçtur ne varsa yığdım önüne. İlerleyen günlerde bizim elemanları topladım artistlik yapmak için kömürlüğün önüne getirdim. Gözünüz tavşan görsün ezikler dercesine kapıyı açtım.İçerde yoktu. Aradık taradık, ön bahçede annemin maydonozlarını kemirirken bulduk. Yaklamaya çalışırken birden gözden kayboldu. Sonra kömürlükten çıktı. Kendine tünel kazmış prison break yapmıştı adi. Annem Doğu Perinçek’i imrendirecek bir teoriyle tavşanı evin temelini kazmakla itham etti. Ev her an çökebilirdi. Akabinde babam geri götürdü aldığı yere.

Tavşan vakasının üzerinden epeyce bir zaman geçti ve ben köpeklere merak sardım. Kurt köpeğidir çoban köpeğidir tırsıyordum. Av köpekleri çok makul geliyordu. Şükrü Abi’nin Cin adında bir av köpeiği vardı, gayet uysal duruyordu. Bizim okulun oralarda kim hangi isimle çağırsa peşinden giden, tasmasız (yani sahipsiz) derisi kemiğine yapışmış bir it vardı. Tuttum “Geah mah çuku çuku” diye diye eve kadar getirdim ve bizim bahçeye bağladım. Köpeği sahiplenmiştim. O’na bir isim vermeyi düşündüm. Gerekirse kulağına ezan bile okurdum. Hele bir yarın olsundu. Babamın iddiasına göre köpek sabaha kadar havlamıştı. Konu komşu şikayete gelir,mahalle arasında köpek beslenmez dedi. Ertesi gün salıverdik hayvanı. Bir girişimden daha sonuç alamamıştım.

Takip eden yıllarda bizim muhitte bir muhabbet kuşu furyası başladı. Konuşan kuşlarıyla hava atan tanıdıklarımız oldu. Biz de bu akıma daha fazla seyirci kalamazdık. Sarı bir kafesin içinde mavi bir muhabbet kuşumuz vardı artık. Sıra isim vermeye gelmişti. Dönemin efsane dizisi Bizimkiler’in kapıcısı Cafer ve papağan Maşuk vardı. Ben çok severdim onları. Cafer Maşuk’tan daha samimi bir karakterdi. Cafer ismini önerdim. “Evladım Cafer diye muhabbet kuşu mu olur ? Kuş dediğin maviş olur boncuk olur bilemedin geveze olur daha cinsiyetini bile bilmiyoruz hayvanın Cafer de neymiş?!” dediler. Ben anlamam Cafer olacak dedim. Cafer oldu. Cafer süper kuştu. Bize ve eve kısa sürede alıştı.

Omzumuzdan başımızdan inmiyordu. Beraber kahvaltı masasına oturur olduk. Bir zaman sonra camı çerçeveyi çekinmeden açık bırakmaya başladık. Kaçmıyordu. Tüm ailenin sevgisini kazanmıştı. Bu atmosferden faydalanarak bir de kanarya almayı teklif ettim. Cafer iyi kuştu hoş kuştu ama muhabbeti çekilmiyordu. Cak cuk ötüyordu. Ses kalitesi bir Demet Akalın’ın, bir Hülya Avşar’ın bile gerisindeydi. Kanaryalar güzel öterdi. Babamı ikna etmek hiç de güç olmadı. Ablam nişanlıyken emrivaki yapıp akşam oturmasına gelen dünürleri annemle evde baş başa bırakıp Fener’in maçını izlemeye giden bir adamdı babam. Kendini “insan bir sorar akşam müsait misiniz değil misiniz diye” diyerek savunuyordu. Annem o gün ne kadar utandığını hala ara ara anlatır. Neticede artık sarı bir de kanaryamız olmuştu. Kuşgiller açık bir şekilde aileden kabul görüyordu.

Abim bir gün hin hin yanıma gelip “süper bir fikrim var “ dedi. Güvercin besleyecekmişiz. Anında gaza gelip olur dedim. Önce kafes lazımdı. Satın da alabilirdik ama biz kendimiz yapmalıydık. Dönemin Lost’u, Spartacus’ü, MadMan’i olan dizi şimdilerde sinema filmi gösterimde olan A Takımı idi. Albay Simit liderliğinde bu ibneler bir garaja kapanır,plan yapar, külüstür bir arabayı, vleda sopasını, tenekeyi, kutuyu keser, biçer, döker, kaynatır Tank yaparlardı. Çok özenirdik lavuklara, çok etkilenirdik. Hatta abimin lakabı Mördak olan arkadaşı bile vardı. Şimdi eşşek kadar oldu hala Mördak deyince döner bakar. Bizde onlar gibi olmalı kendi kafesimizi kendimiz yapmalıydık. Cin Ali’yi bile 3-4 denemede düzgün çizemeyen biz, oturduk abimin kareli harita metod defterlerinde kafes tasarımı yapmaya başladık. Cizimler birkaç günümüzü aldı. Sonunda arzuladığımız tasarımı yapmıştık. Sıra malzeme taderik etmeye gelmişti. Bisikletlere atlayıp bir kereste fabrikasının yolunu tutuk. “Abiler böyle işinize yaramayan sunta, çıta, kontraplak neyim var mı ?” dedik. Sağolsunlar kıyıda köşede kalanlardan istediğimizi almamıza izin verdiler. Dönüşte nalburdan bir miktar tel örgü ve çivi aldık. Alet edevat evde vardı. Şahane tasarımımızı hayata geçirmeye koyulduk. Ölçtük, biçtik, kestik,çaktık. Ben çekici parmağımın kenarına vurdum. Kapkara kan topladı, ben gibi oldu. Bozuntuya vermeden çalışmaya devam ettim. Sonunda kafesi bitirmiştik. Yemliği, suluğu, folluğu geçtim içinde kalem pille çalışan lambası bile vardı. Güvercinlerin konforu için her ayrıntıyı düşünmüştük. Kafesi terasa koyduk. Zaten balkon dardı. Ertesi gün abim elinde kenarları hava alsın diye tükenmez kalemle delinmiş bir kutuyla çıktı geldi. İçinde bir çift güvercin vardı. Uzun süre kafesten çıkmalarına izin vermedik. Alışmaları lazımdı.Yoksa eski evlerine geri dönerlerdi. Zamanla çevreyi tanısınlar diye terasın zeminine yem atıp kanatlarını izolabantla bantladıktan sonra kafesin kapısını açtık. Uçamadıklarını anlayınca yemlenmeye koyuluyorlardı. Sonra elimizle yakalayıp tekrar kafese sokuyorduk. Bu böyle kısa bir süre devam etti. Artık vaktin geldiğine kanaat getirdik. Kuşları kanatlarını bantlamadan tuttuğum gibi evden 15-20 dakika uzağa götürdüm. Serbest bırakacaktım. Acaba bizim eve mi gideceklerdi. O zamanlar iki yanımızdaki arsalar boştu şimdiki gibi 5-6 katlı binalar yoktu. İsterlerse zorlanmadan evi bulurlar diye düşünüyordum. Abim evdeydi. Kuşlar ürkmesin diye içerde bekliyordu. Saldım bunları ve gözden kayboldular.Koşa koşa eve geldim. Geldiler geldiler dedi Abim sevinçle. “Oğlum kuşu serbest bırakacaksın, dönerse senindir dönmezse zaten hiç senin olmamıştır “ diyemedim. O vakitler şimdiki gibi piyasa bir laf değildi bu, hele kuşcu camiasında hiç kullanılmamıştı. Abimin gözünde filozofik bir karizma yapabilirdim. Yapamadım.

Çok sevinçliydik, onlar artık bizim evin güvercinleriydi. Gel zaman git zaman biz güvercin beslemeyi benimsedik. Kafesimiz müsaitti yeni kuşlar aldık. Güvercin deyip geçmeyin onlarda çeşit çeşit cins cins. Bizimkilerin hepsi paçalı ve taklacıydı. Zaten taklacı olmayanlar kumru muamelesi görür kimse alıp beslemezdi bile. Yoz güvercin derdik biz onlara. Gün oldu yumurtlamaya başladılar sonra yavruladıklar. Abim, palazlanana kadar çok emek verdi o yavrulara . Sularnı şırıngayla ağızlarına zerk etti. Gagalarını bir eliyle açıp öbür eliyle yemlerini yedirdi. Şimdi çoluk çocuk sahibi ben daha yeğenimi öyle özene bezene beslediğini görmedim. Belki benim olmadığım zamanlarda yapmıştır ama ben görmedim.

Zamanla yavrular büyüdü. Bizimkiler başka güvercinleri çekti. Kuş sayımız artmış oldu. Çikolatası, çillisi, sütbeyazı çeşit çeşit renk renk kuşlarımız vardı. Onlar için yeni tasarımlar yeni kafesler yaptık. Güvercin besleyen başka insanları tanıyor, güvercinler hakkında etraflıca malumat sahibi oluyorduk. Misal bize anlatılan em büyük tehlike As denen hayvandı. Gelincikle aynı hayvan sanırım bunlar. İkisini de hiç görmedim. Ama bize anlatıldığına göre gece kafese girip kuşları boğup giderlermiş. Fare gibi küçücük deliklerden bile sızarlarmış. Ayrıca kinci bir hayvanmış birini öldürürsen eşi intikam almaya gelirmiş. Bunlar ne kadar doğrudur bilmiyorum ama o zaman anlatılanlara inandık. Nasıl koruyacağız kuşları dedik? Lastik yakacasınız. Kokusunu aldılarmı o muhite bir daha uğramazlar dediler. Bizim bisiklerden çıkma üstü yama dolu iç lastiker vardı. Tuttuk yaktık bunları bahçede. Leş gibi dumanı her yana dağıldı. Kimseye de neden yaktığımızı söylemedik. Bilmiyorum alakası var mı o hayvanı hiç görmedim hiçbir güvercinimizi de gece boğan filan olmadı.

Jargonu da öğreniyorduk. Bazı güvercinler başka kuşların peşine takılıp kendi yuvaları yerine onların yuvalarına giderler. ”Kuş çekmek” diye buna deniyor. Camiada dillendirilmeyen bir mutakabat vardı bu husuta. Kimse kimseye gidip bizim kuş sizdeymiş verin ulan demez. Çekilen güvercini ister kafesler kendi evine alıştırırsın, istersen ertesi gün diğer kuşlarla birlikte salarsın o da büyük ihtimal gerçek yuvasına geri döner.İnsiyatif çekendedir. Biz kurnazlık yapıp çektiğimiz kuşlardan tipini beğendiğimiz bazılarını salmıyor zimmetimize geçiriyorduk. Neyse, kısacası türlü sebepten bizim kuşlar çoğalmıştı. Yemleri suları için babamdan para istemeyelim diye zaman zaman bir ikisini satıyorduk.Bizim kuşlar marifetliydi. Kimisi biraz yükselip ard arda 3-4 takla saydırıp inişe geçiyor, kimisi biraz uçup ardına takla biraz daha uçuş ardına bir takla daha atıyordu. Tarz sahibiydiyler resmen. Sattığımız kuşları alanlar son bir kez yanımızda taklaları görüp emin olmak istiyordu. Bu sebeple kuşlar kafeste veya terastaysa ellerimle kış kış yapıp üzerlerine yürüyerek onları uçuşa geçiriyordum. Bizim şerefsizlerin bazıları gül gibi teras dururken gidip çatının ortasındaki bacanın tepesinde takılıyordu. Kışt pişt şeklindeki ürkütücü sesler çıkarmama rağmen istiflerini hiç bozmuyordu adiler. Onların uçmaları takla atıp yüzümü ak çıkarmaları lazımdı. Başka çare bulamadığım için elime uzunca bir sopa alıp çatının tepesine çıkıyor kiremitlerin üstünde ilerleyerek onlara yaklaşıp sopayla ürkütüyordum. Zamanla zırt pırt kiremitlerin tepesinde kuş kovalarken bulur oldum kendimi. Ama sağlam basıyordum. Minimum hamlede işimi görmek için kah diz çöküyor kah kıçımın üstüne oturuyordum. İşte Sami Amca’nın bulduğu kiremitleri o zamanlar ben kırmıştım. Çok net hatırlıyordum.

Komşular görüp bizimkilere ispiyonlamışlardı beni. Sizin küçük oğlan turada geziyor, ayağı kaysa geberip gidecek demişlerdi. O tura gezmeleri bizim güvercin besleme maceramızın sonu oldu. Aslında bu I. Dünya Savaşı’nın Avusturya prensinin öldürülmesi yüzünden çıkması gibi bir şeydi. Asıl sıkıntı daha çetrefilliydi ve benim hüsranla biten her hayvan besleme girişimim gibi arkasında Annem vardı.

Güvercinler yokken biz çatı kattaki küçük ocakbaşında mangal yapar, patlıcan biber közler ve bazı akşamlar yemekleri terasta yerdik. Diğer vakitler annem orayı gönlünce kullanırdı. Kuşlar geldiğinden beri terasın kontrolü abimle benim elime geçmişti. İstediğimiz yere kafes ve suluk yerleştiriyor, yerlere yemler saçıyorduk. Arasıra bizimkilerin tanımadığı kuşcu arkadaşları ağırlıyor, kuş muhabbeti yapıyorduk. Terasta resmen krallığımızı ilan etmiştik. Annemin o gönlünce tarhana, salça yapıp serdiği, kuru biber astığı yeri geldiğinde çamaşır bile kuruttuğu o şâşâlı teras günleri mazide tatlı bir anı olarak kalmıştı. Sıkıntı Annemin o lâle devrine olan özleminden kaynaklanıyordu. Ben anlamıyordum sanki. Fakat O inatla kuşların terası kirlettiklerinden ve geceleri “guruk guruk” diye sesler çıkartarak rahatsızlık verdiklerinden dem vuruyordu.

Turada gezerken komşulara yakalanarak Anneme müthiş bir koz vermiştim. Olay bir güvenlik sorunu haline gelmişti ve gerekirse beni bana rağmen koruyacaklardı. Güvercin faslı böylece sona erdi. Çok da itiraz etmedim. Zaten abim askerdeydi ve o yazın sonunda ben yatılı okula gidecektim. Haliyle bu sonun kaçınılmaz olduğunu biliyordum.

Sami Amca tek başına harıl harıl çalışıyor, ben boş boş duruyordum. O yaşta yolda yürür gibi çatıda gezmesini kıskandığımdan olacak “Dur ben sana biraz yardım edeyim” diyerek “Hop! Dur ! Gerek yok! ” demesine fırsat vermeden kendimi terasın köşesinden çatıya attım ve yukarıya doğru 1-2 metre ilerledim. Güvercin kovaladığım günlerde edindiğim tecrübeyi konuşturup Sami Amca’ya “Biz de boş adam değiliz” mesajı vermeyi planlıyordum.

Yahu arkadaş elin adamı büyüdükçe cengaverleşir, atikleşir, cesurlaşır... Ben yaş aldıkça tırsaklaşmıştım. 15 yaşında turada keklik gibi seken çocuk gitmiş yerine yüksekten tırsan 25 yaşında bir herif gelmişti. Çatıya atlarken bunu unutmuştum. Yüksek irtifada kendimi güvende hissetmezsem canım ayaklarımdan aşağıya çekiliyor, diz kapaklarım çözülüyordu. Gene öyle oldu. Ben elime süpürgeyi alıp sıradaki kiremitleri süpürmeyi planlıyordum. Fakat kulaklarından tutulmuş tavşan gibi donup kalmıştım. Bulunduğum yere kıç üstü oturdum. Statik sürtünmeye güveniyordum. Kaymaya başlarsam dinamik sürtünmenin beni kurtarmayacağını biliyordum. Tutunacak bir yer de yoktu. Bu yükseklikten düşsem yere çakılmadan limit hıza ulaşırmıyım acaba diye meraka kapıldım. Kafadan kabaca bir hesaba giriştim. Bir katı 4 metre, yer çekim ivmesini 9, 81 , havanın dinamik viskozitesini , sürtünme yüzey alanını gönlümce aldım. Tam sonuca yaklaşmışken Sami Amca “ Oğlum sen in istersen, düşer şaşarsın mazallah” dedi. Normalde inmem de senin güzel hatrın için iniyorum der gibi bir edayla kendimi terasa attım. “Sana zahmet bana yarım kilo tel yarım kilo da 5 lik çivi alıversene bunlar yetmeyecek gibi” dedi. Hemen alıp geliyorum dedim. O eski nalburun yolunu tuttum. Tavşanı kulaklarından taşıyan Önder adisinin ofisinin önünden geçtim. Elektrik mühendisi olmuştu. “Ne ara geldin haberimiz yok, gir bi çay kahve içelim iki lafın belini kırarız” dedi. Sağol işim var sonra uğrarım dedim. Nalbur hala eski yerindeydi ama içinde gençten bir eleman vardı. Nevaleyi aldım. Dönüşte şöyle bir sağa, sola, gökyüzüne baktım. Eskisi gibi güvercinler fink atmıyordu. Zaten güvercin besleyen insan pek kalmamıştı. Haliyle meydanlar, binalar artık daha temizdi. Her çağıranın peşine takılan sümsük sokak köpekleri nin de sayısı yok denecek kadar azdı. Zabıtalar gelen şikayetler üzerine şehri sahipsiz köpeklerden kah kısırlaştırarak kah silahla uyutarak temizliyordu. Muhabbet kuşları da kılı tüyü gece çocukların içine kaçtığından sağlıksızdı ve eski popülaritesini kaybetmişti. Kırlangıçlar camilere yuva yapmaktan uzun zaman önce vazgeçmişti. Kendi kendime çok çağdaşlaştık çok medenileştik anasını satayım dedim.

Artık şehrin caddelerinde eskisi gibi delilere bile denk gelmiyorduk. Hepsini yakalayıp bir yerlere kapatmışlar, sokakları temiz ve güvenli hale getirmişlerdi. Deli Kamuran, İsmail, Yüzbaşı gibileri varlıklarıyla bizi rahatsız edemiyorlardı artık. Harbiden çok ilerledik diye kendi kendimi onayladım. Sonra Sadık Battal’ın “Deliler Allah’ın ajanlarıdır” lafı aklıma geldi. İran’a gitsin kodumun örümcek kafalısı dedim. Sinirim geçmedi galiz bir küfür daha savurdum. Deliler de sahipsiz hayvanlar gibi hayatımızdan çıkmalıydılar. Temizlik için güvenlik için modernlik için bu şarttı. Koskoca Barselona’da bile her yıl yüzlerce yoz güvercin bizzat belediye tarafından öldürülüyordu. Yüzümüzü Batı’ya dönmek lazımdı. O yüzden paketlenip götürülmeden kısa süre önce Deli Kamuran’ı markete iki de bir girip çıkıp müşteriyi tedirgin ediyor diye tekme tokat döven, “Bir daha gircen mi lan ha” diye tehditler küfürler savuran yavşağa pek şaşırmamıştım. Kamuran müşteriyi ürkütüp ciroyu düşürebilirdi. Eleman haklıydı. Halbuki eskiden bakkallar ve diğer esnaf delileri besler, yeri gelir üstlerine başlarına ayakkabı kıyafet ayarlarlardı. Yemişim bakkalı da çakkalı da onların adetlerini de dedim. Koca Başbakan bile bakkal devri kapandı devir süpermarket devri diyor o bilmeyecek de kim bilecek dedim. Demek ki devir deliyi dövme paketleyip kapatma devri dedim. Eve doğru yürümeye devam ettim. En çağdaş, en demokrat, en modern şehrimizde birkaç puştun bir sokak kedisini zevk için(!) öldürüşü aklıma geldi. Şaşırmamıştım bu habere. En iyisi iki puştun yaptığını bütün şehre mâl edeyim dedim. Koca Barselona’da bile güvercinlerin gözünün yaşına bakmıyorlar İzmir de bir kedi öldürmüşler çok mu dedim. Elimdeki çivi ve tel dolu siyah naylon poşeti sallaya sallaya eve vardım. Sami Amca çatının köşesine oturmuş, ayaklarını olukların üstünden aşağıya sallamış sigara içiyordu. Beni görünce şöyle bir eğilip “Geldin mi?” diye anlamsız bir soru sordu. Düşecek diye aklım gitti. “Geldim geldim” diye yukarı bağırdım.

2030'da Çin'in planı belli peki ya bizim?

2010-11-02T10:56:00.002+02:00

Amerika bugün seçime gidiyor. Sağda solda söylenenlere göre % 55' e 45 civarı bir McCain zaferi bekleniyor. Seçime 24 saatten az bir süre kala Cumhuriyetçiler, sığlığı ve provokatifliğiyle Kurtlar Vadisi fragmanlarını aratmayan Obama karşıtı bir vidyo servis etmişler. Öcü ülke Çin üzerinden yapılan bu son dakika hamlesi ne kadar etkili olacak bakalım.

Portakalın Ardından

2010-10-14T17:56:00.002+03:00

Kezman'ı milli takım maçında çetnik işareti yaparken gösteren fotoğraflar büyük tartışma yaratmıştı. Pek çok Galatasaraylı da anında Bosna'ya aşırı duyarlı olup Kezman'ın Türkiye'den gönderilmesi için kamuoyu oluşturmaya çalıştı. Zaten Fenerbahçe'nin daha önce Arkan'la ilişkilendirdikleri Lazetiç ve Mirkoviç'i aldığını hatırlattılar. Fenerbahçe yönetimi de Kezman'a politik açıklamalar yaptırarak gerginliği almaya çalıştı. Akabinde Galatasaraylı İliç'in de benzer fotoğrafları olduğu ortaya çıktı. Vay efendim Kezman'a şöyle dediniz İliç'e niye demiyorsunuz, buna şöyle dedin şuna demedin ıvır zıvır... Olan sadece Fenerbahçe ile Galatasaray'ın sidik yarışıydı.

Bugün bir başka sidik yarışı Kusturica üzerinden yapılıyor. Çok net söyleyeyim ben Kusturica'nın politik duruşundan hoşlanmıyorum. Ve bu fikrimin dinini/adını değiştirmesiyle alakası yok. Çünkü bunlar bireysel tercihidir saygı duymak gerekir. Türklerle Boşnakların ilişkisi hakkında ettiği sözlede alakası yok. O da yaygın bir iddiadır, tarihi gerçekliği konuya hakim insanlar tarafından araştırılır, tartışılır vs... Tek söyleyebileceğim bu yaptıklarının benim için şaşırtıcı olmadığıdır.

Benim Kusturica'dan hoşlanmama nedenim Bosna'da yapılan katliam sırasında ve Dayton sonrasındaki tutumudur. Bu çiçekli böcekli demeçlerle "Benim dedem müftüydü" kıvamındaki açıklamalarla gölgelenmeyecek kadar net bir tutumdur. Türkiye'de bazı sol gurupların da ısrarla savunduğu bu tutum kendisini Birleşik Yugoslavya anlayışına dayandırıyor. Yugoslavya'ın parçalanması Batı projesidir. Buna direnen Miloşeviç ve taraftarları emperyalizmle mücadele eden, kahramanlardır. Haliyle Batı'ya alet olan diğer unsurlar devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü sekteye uğratan hainlerdir. Bunlara ne yapsan müstehak diyecekler de onu içlerinden diyorlar.

Yugoslavya'nın parçalanmasında Batı'nın rolünü inkar etmiyorum. Adım adım hayata geçirilmiş stratejik bir hamle olarak da kabul edin eyvallah. En iyimser varsayımla bile Miloşeviç'i aklayamazsınız. Bosna'da etnik ve dini kökene dayalı bir imha girişiminde bulunuldu. Bunun amacı net ve planlı bir girişim olduğu Karadziç'in savaş öncesi yaptığı konuşmalardan rahatça anlaşılabilir. Saldırının Boşnakları ve İslamı o coğrafyadan silmek için yapıldığı sayısız delillerle açıklanabileceği halde hala tartışılabilirdir. Tartışılamaz olan orada bir katliamın vuku bulduğudur. Tarihte mağduru ve sorumlusu bu kadar net olan bir olaya çok sık rastlanmaz. Bosna'daki katliama bir "Karşılıklılık" atfeden cahil de değil art niyetlidir. Karşılıklığı altı dolu bir şekilde dillendiremediklerinden ya siz anlamazsınız koncüktür var, emperyalizmin var vs diyerek bu barbarlığı normalleştirmeye kalktılar ya da katliamı sadece Mladiç, Karadziç, Arkan ile ilişkilendirdiler. Sanki Mloşeviç o sırada Nijerya devlet başkanıydı. Çetniklere her türlü askeri mühimmatı yağdıran Senegal ordusuydu. Mloşeviç Bosnalı Sırplar'ın paramiliter unsurlarıyla doğrudan ilişkilidir ve yapılan katliamın birinci dereceden sorumlusudur. Bahsedilen katliam kontrolden çıkmış bir cinnet hali değil en başından beri Büyük Yugoslavya değil Büyük Sırbistan ideolojine dayanan şövenist ve islam karşıtı bir planın ürünüdür.

İşte Kusturica bu silme girişimine ve temsilcilerine "Birleşik Yugoslavya" penceresine dayanarak açık şekilde karşı çıkmamış aksine ideolojik bazda temsilcisi olmuştur. Bosna katliamının en başından itibaren dolaylı yoldan Boşnakları suçlar/sorumlu tutar açıklamalar yapmıştır. Olaya karşılıklılık atfetmiştir. Bosna katliamı sırasında Osmanlıyı, Türkleri, İslamı çağrıştıran ne kadar değer varsa imha edildi. Zaten Srebrenitza öncesi Mladiç tarafından bu vaad edilmişti. Savaş sonrası Kusturica yıkılan Camilerin tam üzerine inşa edilen Kiliselerin açılışına katıldı. Çeknik işareti yaparken çekilen fotoğrafı işaretin dini bir simge olduğunu söyleyerek savundu. Çocuk değilseniz bilirsiniz ki Çetnik işareti en fazla Gamalı haç kadar dini bir sembol olabilir. İşte ben bu yüzden Kusturica'dan hoşlanmıyorum.

Şimdi söyleyeceklerimi de Kusturica hakkında bu kadar olumsuz düşünen birisi olarak söylüyorum. Şu anki sidik yarışının özü Kezman- İliç tantanasından bir gram ileride değil. Zaten protestolar hiçbir ayrım gözetilmeksizin katledilen/tecavüze uğrayan/kültürü yağmalanan mağdur Boşnak halkını gözetmiyor. Neymiş Türkler hakkında kötü! konuşmuşmuş. O Coğrafyanın insanları Osmanlı'ya bizim gözümüzle bakmıyorlar. İvo Andriç'in kara propaganda için değil bence gayet samimi ve inanarak yazılmış olan meşhur romanı Drina Köprüsü 'nde bunu açık şekilde farkedersiniz. Haliyle tarihi gerçeklik payı tartışılır bu sözlere celallenmek anlamsızdır. Tarihimize bu kadar çok değer veriyorsanız kimsenin itiraz edemeyeceği bilimsel ve detaylı bir şekilde gerçeğin öyle olmadığını ortaya koyan bir çalışma yaparsınız. Onun üzerine kim ne dese çok ciddiye alınmaz. Bir siyasi O'nu Sırp hayranı olmakla ihtam etti. Adam kafada Sırp olmayı nasıl bir yere oturtmuş siz düşünün.

Semih Kaplanoğlu hakkında izlediğim iki film dışında hiçbir malumat sahibi değilim. Yolda yanımdan geçse tanımam. Ve iyimser bir yaklaşımla O'nun protestosunun tamenen vicdani olduğuna inanmak istiyorum. O'nun dışında medyadaki çoğu tepkinin ve Kültür Bakan'ı dahil tüm resmi protestoların AKP ile CHP'nin sidik yarışından ibaret olduğunu düşünüyorum. Birisi siz nasıl Kusturica'yı getirirsiniz diyor öbürü Bursa'da getirdi niye tantana yapmadınız diyerek cevaplıyor. AKP tıpkı Kezman olayındaki Galatasaraylılar gibi Bosna'yı Katliam'ı çok önemsiyormuş gibi yapıyor. Bu olay üzerinden zaten İslami duyarlılığı olan kesimin gözünde sicili temiz olmayan CHP ye Antalya Belediye Başkan'ı üzerinden bir darbe daha vurmak için çirkin bir duyarlılık taklidi yapıyor. Bosna üzerinden siyasi bir linç girişimi var. Bursa'da olanlardan haberimiz yoktu diyorsunuz. Şimdi var. Hangi AKP yetkilisi hesap sormaya kalktı Bursa Belediye Başkanı'ndan ? Hani çok hassasınız ya bu konuda ? Niye resmi bir özür gelmedi ? Bursa ve Antalya Belediye Başkanlar'ı biz sanatına bakarız siyasi duruşu bizi ilgilendirmez demişler. Bu bir ilke olsa saygı duyarım fakat "Ben Kezman'ın futboluna bakarım geirisi beni ilgilendirmez" diyen Fenerliden daha kurnaz değilsiniz. İleride O İslama hakaret eden karikatürist gelse ya da Atatürk'ü aşağılayan bir yönetmen gelse aynı duruşu sergileyebilecek misiniz? O zaman da sadece sanata bakarız der misiniz?

Bende resmi bir organizasyonda böyle duruşa sahip bir yönetmeni görmek istemem. Bir vatandaş olarak bu benim en doğal hakkımdır. Görmek isteyen de ister. O da O'nun en doğal hakkıdır. Neticede Kusturica bu katliama katılmış, eylemsel bazda desteklemiş değildir. O'na karşı kızgınlığın sebebi net bir şekilde bu kıyımla mücadele etmesi beklenirken katliamcıların net bir şekilde propagandasını yapmasa da Onlar'a yakınlık göstermesidir. Partisi anlı şanlı katilleri kırmızı halılarla karşılarken Ertuğrul Günay'ın Don Kişot'luk yapması komik kaçıyor. El-Beşir'i , Bush'u Türkiye'de ağırlamadınız mı? Obama'ya ironik şekilde kurbanlar kesmediniz mi? Bu adamlar yakın tarihte meydana gelmiş en büyük katliamların birinci dereceden sorumluluarı değiller mi? Gücünüz ancak Kusturica'ya yetiyor değil mi? O'na sesiniz gğr çıkıyor. Tıpkı darbe dönemi dönemi Evren'e yalaklanıp adam kadayıfa dönünce cengaver kesilerek hesaplaşma mavalları okuduğunuz gibi.

Bosna'daki sıkıntılar anlık bir olay değil. Hala büyük zorluklarla boğuşuyor oradaki insanlar. Çok umurunuzda ya hadi bir ucundan tutun. En temel barınma, beslenme ve sağlık sorunlarının giderilmesi için birşeyler yapın. Sizi engelleyen kim ? Milyar dolarlık krediler alıyor sayısız rant/ihale dağıtıyorsunuz. Edindiğiniz servetin minik bir kısmını aktarın oralara. Yok işinize gelmez değil mi? Ramazanda çadır, Kurban'da kavurma yeter.

Karışmadan Birleşmek, Zıtlaşmadan Ayrışmak

2010-10-12T12:40:00.004+03:00

Tarih tekerrürden ibaret değildir elbet fakat zaman zaman tekerrürlere sahne olduğu da açıktır. Sunucu zevzekliği üzerine bina edilmiş bir programda Güner Ümit’in Kızılbaşlar üzerine yaptığı bir boşboğazlık kariyerinin sonu olmuştu. Bu sefer tekrar Star Tv’de , zevzeklikte Güner Ümit’i mumla aratan Mehmet Ali Erbil benzer bir münasebetsizliğe imza attı. Daha önce canlı yayında herifin birinin donunu indirmesi gibi kontrolsüzlüklerine alışık olduğumuz bu bu vatandaş gene sınırı aşmıştı. Güner Ümit gibi O’nun da programı yayından kaldırıldı. Kendisinin “Vay efendim benim alevi arkadaşlarım da var ” tadındaki savunması ve özrü programını kurtarmaya yetmedi.

Einstein’a ait olduğu iddia edilen “Bir önyargıyı yıkmak atomu parçalamaktan daha zor” diye bir söz var. “ Beni bir karım anladı O da yanlış anladı ” gibi arabesk bir söz de O’na isnat edildiğinden doğruluğuna şüpheyle yaklaşıyorum. (İkincisi gerçekten Einstein’a aitse Einstein’ın arabesk yavşaklığından utanırım) Kiminse kimin güzel laf etmiş söyleyen. Yerleşmiş yargıları yıkmak uzun vakit ve yoğun emek istiyor. Malum hala memleketin ciddi bir kısmı Almanlar yenildi diye bizim de yenik sayıldığımıza inanıyor. Hiç Almanlar biz yenildik diye kendilerini yenik sayıyorlar mı? Geçen gün nasıl sevindi terbiyesizler. Neyse önyargı diyorduk. TDK sözlüklerinde bile kendine yer bulan (Onca itiraza rağmen “Yanlış bir inanış”olarak nitelendirilsede sözlükten çıkartılmayan) bir şehir efsanesini tedavülden kaldırmak için çok uğraş verdi Alevi organizasyonları. Siz aslı astarı olmayan bir önyargıyı yıkmak için yıllarca iğneyle kuyu kazın zevzeğin biri çıksın sizin kuyuya kürekle kum atsın. Kim olsa celallenir, tepki koyar.

Bu vesileyle Aleviler’in problemleri bir kez daha yüksek sesle dile getirildi. Şüphesiz basit ama kemikleşmiş problemlerimizi çözmekten, onları çözecek siyaseti ve kurumları oluşturmaktan aciz bir milletiz. Çünkü Aleviler’in en çok şikayetçi olduğu problemler atla deve değil. Kabaca zorunlu din derslerinin kaldırılması ve Cemevleri’nin ibadethane olarak kabul edilmesi. Çözümü basit, iki üç düzenlemeye bakıyor.

Uzun yıllar Türkiye’de inançlı insanlar üzerinde “Dindarlara lafımız yok dincilerle mücadele ediyoruz” tarzı altı boş sloganlara dayanılarak terör estirildi. Özgürlükler kısıtlandı, linç kampanyaları yürütüldü. Haliyle toplumun büyükce bir kesiminde bir tepki bir dışlanmışlık hissi peyda oldu. Toplum ikiye bölündü. Hatta bu ikilik yer yer komediye varan davranışlara sebebiyet verdi.Uluslararası kapitalizme entegre olmuş, düzenle bütünleşmiş, yabancı ortakları olan, hisseleri borsada işlem gören Ülker üzerinden hesaplaşmaya kalktılar. Bir kesim Kola Turka’dan ötesini eve sokmayarak parasının gavurlara/yabancılara gitmesini engellediğine inanırken diğer kesimdekiler hayatlarını Ülker çokoprens ve çikolatalı gofretle mücadeleye adayarak Laik Cumhuriyet’e en büyük hizmeti verdiklerinden emindiler. Bu zıtlaşmaya sebebiyet veren baskıcı ve yasakçı zihniyete tepkili insanlar AKP’yi iktidara taşıdılar. AKP bütün siyasi başarısını inanç özgürlüğü eksenli propagandasına borçlu. Siz isterseniz buna dini siyasete alet etmek deyin değişen bir şey olmaz. Haliyle böyle bir arka plana sahip bir siyasi hareketten benzer sıkıntılar yaşayanlara karşı daha daha duyarlı olmasını bekliyorduk.

Tayyip liderliğindeki AKP iktidardaki sekizinci yılını geride bırakıyor. Bu sürede Aleviler’in problemlerinin çözümüne dair ne yapıldı? Tartışmalı bir çalıştay ve lafta kalan içi boş bir açılım. Devlet 15 yaşındaki ergenlere döndü. Açılacam açılacam diyor fakat icraat yok. Üstüne Cemevi’nin ibadethane kabul edilmesi için yapılan başvurulara verilen bir red cevabı var. Diyanete sormuşlar Cemevi ibadethane değildir demiş. Sahi iktidarın inançlar konusunda en şikayetçi olduğu bana göre de haklı olduğu konu neydi? Başkaları tarafından tanımlanmak. Başı kapalı kızlar istedikleri kadar bunun inançlarının gereği olduğunu söylesin, suyun başını tutanlara göre siyasi simge idi. Ve tartışma bitmiştir siyasi simge yasak başörtüsü de yasaktı. Bu ötekini tanımlama olayına etraflıca değinmek lazım ama kısaca mekanizma şöyle işliyor. Güçe hakim olanlar istediğini istediği gibi tarif ediyor ve kendi tarifini esas alarak yaptırımda bulunuyor ve yaptırım meşru bir zemine oturmuş imajı yaratılıyor. Sen durma seni tanımlayana öyle olmadığını anlat…

Bu uygulamaları demokrasiye aykırı ilan eden iktidar ne yapıyor? Probleminin sistemle değil onu işletenlerle olduğunu ve amacının bu düzene son vermek değil düzenin işletmecisi olmak olduğunu icraatlarıyla defalarca kez ispat ediyor.

Milyonlarca insan Cemevi’ni ibadethane olarak “tanımlıyor” ki sayının pek önemi yok aslında. Buralara giden oraları inşa eden insanlar Cemevi’ni ibadethane olarak görüyor. Fakat hükümet “Diyanet”e dayanarak ibadethane olmadığını kabul ediyor. Kültür merkezi diyelim, şunu diyelim bunu diyelim diyorlar. Afedersinizde kimin ne haddine birilerinin inancını onlara rağmen tarif etmek? Yanlış anlaşılmasın bu tarifte en masum kurum Diyanet’tir. Zira sen diyanete “İslam’da Cemevi ibadethane midir?” diye sorarsan sana tek ibadethanenin Cami olduğunu söyler. Cemevi’nin İslam’daki yeri teolojik bir problem/polemiktir. Muhattapları din bilginleri ilahiyatçılardır. Gel gelelim laik bir ülkede bir kesimin ibadethane olarak gördüğü mekanların İslam’a uygun olma şartı yoktur. Bu İslam dışı kesimler için geçerli olduğu kadar İslam içi guruplar içinde geçerlidir. Haliyle “Cemevi ibadethane midir ?” sorusunun muhatabı Diyanet değil Cemevlerini kullanan milyonlarca Alevi olmalıdır. Zira biz Diyanete “Havra ve Kiliseler ibadethane midir ?” diye sorsak adamlar haklı olarak gene “ Tek ibadethane Cami’dir ” derler. Burada kabahat soruyu Cemevleri’ni kullanan insanlara değil Diyanet’e soran iradededir. Alacağı cevabı bile bile soran iradededir.

Bu resimde tartışılması gereken Cemevlerinin statüsü değil Diyanet’in işlevi gibi duruyor. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın görev yetki ve laik bir devletteki pozisyonu nedir? Zaten Cami imamlığınında “meslek ” olması garip geliyor bana. Bu profesyonel meslek dalında istihdam olmanın şartları nedir mesela? “İş”i öğrenmiş, İmam – Hatip mezunu ama inançsız bir insan sınavı filan varsa bunun, yüksek puan aldığında atanmak zorunda değil mi? Zorundaysa, o imamım arkasında namaz kılan cemaate yazık değil mi? Atanmaması gerekiyorsa bu nasıl laiklik, devlet memurunun inancını ne hakla sorgular, sorgulamasını geçtim ne hakla inanmadığı için onu işinden edebilir ya da “inanmak” nasıl olurda bir meslek dalının önşartı haline gelir? Ayrıca bir kamu emekcisi olan imamların greve gitmesi nasıl bir kafa karışıklığına ve kaosa sebebiyet verir bir düşünelim. Ne bileyim, çalışma şartlarından rahatsız olan imamlar en yoğun sezonda iş yavaşlatmaya gidebilirler mi? Razamanda teravih namazları 3 saat sürse halimiz nice olur ? Bunlar benim kafamı kurcalıyor. Türkiye’de yürütülen laiklik tartışmalarının çoğunun suni olduğuna yürekten inanan ben en süt liman mevzu olan Diyanet’in kadrolarıyla beraber ilkesel olarak laikliğe en fazla arıza çıkaran kurum olduğunu düşünüyorum. Kaldırılsın, silinsin,yok edilsin de demiyorum faka tartışılsın. Görev ve yetkilerinin sınırları doğru çizilsin.

Bir de zorunlu din dersi uygulaması var. Hani şu geçen ay referandum sürecinde AKP’nin diline doladığı, topla tüfekle savaş açtığı, kınadığı, hesaplaşmayı vaad ettiği darbenin ürünü olan zorunlu din dersleri. Türkiye’de dini siyasete kelimenin tam anlamıyla alet eden birisi varsa Evren’dir. Yediği haltı halka meşru ve sevimli göstermek için samimiyetten uzak bir stratejik hamle olarak dini diyaneti dilinden düşürmemiştir. Kendi ağzından dinlediğim kadarıyla bu din dersi uygulamasını “Çocuklar iki rekat namaz kılmayı bilmesin mi canım” cümlesiyle açıklıyordu. Sonra kendisiyle çelişip “Zaten din dersi değil din kültürü dersi” cümlesini peşine iliştiriyordu. İşte darbe ürünü bu dersleri zorunlu olmakan çıkarmamak için atmadığı takla kalmadı darbe karşıtı(!) AKP’nin. AİHM kararına rağmen yan çizmeye, içeriğini acık değiştiriverebiliriz belki demeye başladılar. Şunu belirteyim ki temel dini bilgilerin yetkin kişiler tarafından oluşturulmuş müfredat ışığında öğrenilmesinde hiçbir sıkıntı görmüyorum. Hatta bunu şu anki Türkiye şartlarında bir ihtiyaç olarak görüyorum. Böyle bir ihtiyaçı gidermek için din derslerinin talep eden öğrencilere seçmeli olarak okutulması herkesin derdini çözer. Kimse şu an sahip olduğu bir haktan mahrum kalmış olmaz.

Türkiye’de kemikleşmiş bazı inanç sorunlarını çözmek kolay değil. Her ne sebeple olursa olsun yaratılmış bir kuşku ve endişe ortamı var. Bu sorunların giderilmesi için rahatlatılması ikna edilmesi gereken ciddi bir kitle var. Fakat Alevilerin problemleri öyle değil. Çünkü dile getirdikleri iki temel sorunun çözümünde arada çatlak sesler çıksa da toplumsal bazda bir muhalefet asla olmaz. Bu iki değişiklik kimseyi kendi yaşam tarzı konusunda endişeye sevk etmez. Haliyle şu iki basit değişiklik karşısında inatla direnen hükümetin demokratlığı, adeleti, vicdanı naylondur. Öyle sadece kendi ayağınıza basıldığında zıplamak marifet/erdem değildir. Zira bu kabiliyet hayvanlarda bile var.

Planör

2010-07-28T00:18:00.002+03:00

Geçen gün farkettim İsmail YK'nın bir şarkısının büyük kısmını bildiğin ezbere biliyorum. Ben bu şarkıyı nasıl ezberledim, ne kadar zamandır bu böyle bilmiyorum. Durumun bilincine daha yeni vardım. Her Allah'ın günü onlarca ucube kendilerine sanatçı/yazar/aydın/gazeteci/şair/müzisyen/sinemacı/eleştirmen sıfatlarını atfederek televizyon, radyo ve gazeteler başta olmak üzere türlü kanallar vasıtasıyla gözümüzün, kulağımızın ve beynimizin adeta ırzına geçiyor. O kadar kuvvetli ve çeşitli aygıtları kullanıyorlar ki kapıyı kapatsanız bacadan giriyorlar engel olamıyorsunuz. Ben olamamışım şahşen. Öte yandan bir de, popüler olma, cik cikli ünvanlarla anılma gibi kaygılara yabancı sadece kaliteli ürünler vermeye odaklanmış kaliteli insanlar var. ilk bahsettiğim güruhun koparttığı tantanadan ötürü çok zaman bu güzel insaların eserlerinden haberdar bile olamıyoruz ciddi bir kısmımız. Sessizce üretiyorlar ve pek çoğumuz o eserleri ıskalıyoruz, onlardan mahrum kalıyoruz.

Bu durum sinemada da böyle, müzikte de böyle, edebiyatta da böyle... İsmail YK'nın şarkısını ezbere bilen ben, "sepet sepet yumurta"yı bile aşamamış ama şair olduğunu iddia eden bir kamyon adamı bilen ben Mustafa Akar'ın adını bile duymamıştım birkaç gün önceye kadar. Şimdi ilk fırsatta Küçük Bir Gökada ve Tenezzül adlı kitaplarını edinmenin peşindeyim.

Planör

Sana uçak alamıyorsam Türkiye Ekonomisi kötü gidiyor demektir.

Ama düşün ve unut hemen şimdi, bisiklet ölüme inandırmaz insanı...

Sana uçak almak da istemem, motorların sesindeki aldatır bizi.

Kekeleyen acil iniş çağrısı, kesinkes devrimdir.

Yanlış durakta inmiş iki eski dost olabiliriz

Buysa..Çok güzel...

Odalara sığamazsak kardeşlik ne güne duruyor ?

Ürpermek, ebediyettir kaç buradan.

Şizofreni hırkaları dikiyor mühendisler son hızla.

Giyince unutuyorsun, bende kendimde birşey var sanırdım,

Bişey... Kaset kapaklarını şenlendiren "Sezen" resmi gibi ayıp...

Depresyon fırkası buna inanıyor,

Sonbaharla gelen melankoli üzülmeni istemiyor.

Sana saçlarını tara dersem, rüzgârda atlılar geliyodur.

Ay karanlıkta incecik ve çok acayip, deli olursun...

Benim suskunluğuma katılırsan bununda bir anlamı olur.

Ey! Çocukluğumdan kalma altıpatlarlar,

Ey! Atasözü söyleyen kadınlar birden yaşlanırlar.

Çıkta gel ! Kibirli ve çok kabahatli...

Yalnız yürürken yakışıklı, geberesiye hora tepmek isteyen ben,

Sen benle çıkart şu güzelliğini..Çok fazla…

Çok fazla! Kaldır at saçlarını sevilmek için, çıldırasıya kitap okumak için.

Alabildiğine yeryüzünün kardeşi avuçlarımdaki ter, bakışlarımdaki bozgun.

Sana sevgimi grafikle anlatacağım artık.

Unutulmak için bile üşeniyorum şimdilerde

Dünya resmen normal değil, bana inanma

Ama şuna inan

Aşağıdaki grafiğe bakan olayı anlayacaktır, diyorsa birileri

Tamam, hepimiz delirmişiz

Hepimiz başlığı yanlış okumuşuz demek ki

Pe sayısı, pi sayısı

Lan bana ne deme

Ör sen saçlarını

Uçakları yüksele yüksele

Batan bir dünyaya uzat yine de saçlarını

Eski karizmam yerine gelirse bir bilet alırız tek gidiş

Dönemezsek Türkiye Acıları Ansiklopedisinde bir madde verirler bize.

Biri esmerdi..Şair..

Birinin saçları uzamışta uzamış.

Karma ekonominin baş belası, iki anarşist yaşamış...

- Mustafa Akar-

KPSS Mağduru On Numara Vatandaş

2010-07-27T00:32:00.000+03:00

Lgs, sbs, öss, kpss derken ciddi sayıda vatandaşın heder olmasına şahitlik ettik hepimiz. Kendine zarar verenler, hastalık sahibi olanlar, psikolojisi bozulanlar , isyan edenler daha neler neler gördük. Fakat ben böylesini hiç görmemiştim ne yalan söyleyeyim.

Omuzları çekip derin bir nefes eşliğinde seri katil ses tonunda "on numara" deyişi, "tabii ya çalıştım gerekeni yaptım" derken ki sakinlik özgüven, "attım hafızaya" esnasında o ceketi çekmeler o agresiflik, "beyin bedava" derken o bilge tavırlar, "baktım karşıma çıktı yaptım, bu kadar" daki o rakibi küçümseme ve giderken muhabirin omzuna "bunlar bizim için mevzu değil" manasında ufak bir dokunuş. Tek kelimeyle mükemmel.

Neşet Usta

2010-07-25T01:17:00.000+03:00

Muharrem Ertaş'tan Anadolu'nun yetiştirdiği en büyük ozanlardan birisi olarak kabul edilir. Orta Anadolu "Bozlak" geleneğinin en önemli temsilcisi olduğu söylenir. Bir hocadan dinlediğime göre Japonya'dan müzkologlar gelip Muharrem Ertaş'ın müziğini akademik olarak incelemişler zamanında. Neşet Ertaş işte böyle bir babanın oğludur.

Her ne kadar Nil kızımız tanımasa da, TRT türkülerini anons ederken kendisinden "merhum" diye bahsetse de Neşet Ertaş Türk halk müziğinin bir diğer dev ismidir ve ilerleyen yaşına rağmen hala konser verebilecek kadar sağlıklıdır. Acem Kızı, Zahidem, Ahirim sensin,Gönül dağı, Neredesin sen gibi türkülerinden birisi adını bilmeyenlerin bile kulağına bir yerlerde çalınmıştır.

Neşet Ertaş Kırşehir Abdallarındandır. Bu büyük ustanın Can Dündar tarafından hazırlanmış mütevazi bir belgesel filmi var. Youtube'da olması lazım meraklısı varsa bir göz atabilir. Belgesel çekimleri için doğduğu toprakları ziyaret ediyor Neşet Ertaş. Orada uzun süredir görmediği hemşehrileriyle sohbet ediyor. Belgeseli bitirirken de Abdallardan birisi Usta'nın huzurunda O'nun "Ah Yalan Dünya"sını şahane bir şekilde icra ediyor. Teknik donanım yok, stüdyo yok, orkestra yok. Üstüne üstlük Neşet Ertaş'ın önünde çalmanın baskısı var. Bu şartlarda böyle yalın ve içten bir performans takdire şayan. Bu meziyet genlerinde var demek ki.

Çakırcalı Efe

2010-07-23T20:47:00.008+03:00

Osmanlı, yegane üretim aracı toprak olan tipik bir tarım imparatorluğuydu. Toprak üzerindeki tüm mülkiyet hakkı padişaha aitti. Her aileye kendini geçindirecek ve devlete vergisini ödeyebilecek kadar toprak veriliyordu. Bu toprağın büyüklüğü, verime ve ailenin durumuna göre değişiyordu. Çok uzun seneler imparatorluğu taşıyan bu tımar sisteminin devletin zirve yaptığı Kanuni döneminde altı oyulmaya başladı. Sıcak paraya ihtiyacı olan devlet iltizam yöntemini getirdi. Devlet ileride toplayacağı vergileri peşin aldığı para karşılığında kişilere devrediyordu.

Alemdar Mustafa Paşa

Merkezi otoritenin zayıfladığı ve mültezimlerin giderek güçlendiği bir süreç sonunda Sened-i İttifak imzalandı. Âyanlarla imzalanan Senedi İttifak çokları tarafından Osmanlı'nın Magna Carta'sı denilerek özgürlükler ve ilerleme çerçevesinde ele alınır. Aslında bu anlaşma, fiili olarak çok büyük arazilerin kontrolünü ellerinde tutan, sayısı onbinlerle ifade edilen silahlı adam sahibi âyanların, toprak üzerinde mutlak mülkiyet sahibi olan padişahla giriştiği iktidar mücadelesinde zafere doğru atılmış önemli bir adımdır. Sened-i İttifakla eşrafın toprak üzerindeki fiili varlığı tanınmıştır. Bunun yanında Padişah II. Mahmud bir takım politik ve ekonomik yetkilerini âyan sınıfı ile paylaşmak durumunda kalmıştır. Bu sözleşmenin mimarı da Rusçuk Âyanı olan Sadrazam Alemdar Mustafa Paşa'dır.

Senedi İttifak'la topraklar üzerindeki fiili işgalini saraya kabul ettiren eşraf bununla yetinmek istemez. Her ne kadar üretimin kontrolünü ele alsalar da mülkiyet hukuki olarak hala padişahın elindeydi. Padişah ters düştüğü eşrafın mülkünü müsadere etme hakkına sahipti. Bu riski de ortadan kaldırmak lazım geliyordu. Bir başka âyan-bürokrat işbirliği devreye girdi. Osmanlı'nın en tartışmalı vezirlerinden Sadrazam Mustafa Reşit Paşa modernleşme, Batı'ya entegre olma adına hazırladığı, Tanzimat Fermanı olarak da bildiğimiz o meşhur Gülhane Hatt-ı Hümayunu'na "mal ve can güvenliğinin sağlanması" maddesini de sıkıştırdı. Böylece kulağa hoş gelen laflar eşliğinde padişahın müsadere hakkı kaldırıldı ve özel mülkiyete geçişte önemli bir kavşak geçilmiş oldu. Takip eden yıllarda yapılan düzenlemelerle özel mülkiyet edinmenin önünde hiçbir engel kalmadı. Yüzyıllara yayılan bir süreçte ilk olarak köylünün işlediği toprağın vergisi ağalar tarafından toplanır oldu. Akabinde toprağın fiili hakları ve kontrolü ağaların eline geçti. Son olarak da Gülhane Hatt-ı Hümayunu'yla fiili olarak sahiplendikleri bu toprakları hukuki olarak da mülklerine geçirmiş oldular. Âyan-bürokrat işbirliği uzun süren bir mücadelenin sonunda üretim araçlarının mülkiyetini ele geçirdiler. Bu sürecin tamamlanması 19. yüzyılın ortalarına denk gelir.

Toprak üzerindeki hakimiyetini her açıdan sağlamlaştıran eşraf köylü üzerindeki baskısını iyiden iyiye artırır. Kamu güçleride sıklıkla bu zulme göz yumar, yer yer ortak olur. İşte bu baskı ve haksızlık ortamında isyan bayrağını açan bazı köylüler çifti çubuğu bozup dağa çıkarlar. Bu şakilere Batı Anadolu'da Efe diyoruz biz. Bu çeçeveden bakıldığında efeliğin en yaygın olduğu dönemin 19. yüzyıl ve 20. yüzyılın ilk çeyreği olmasının tesadüfi olmadığı anlaşılır.

Efe çetenin başıdır. Efenin emrindekilere kızan denir, zeybek denir, yaren denir yerine göre.Kanundan kaçan, askerden kaçan, hasmından kaçan, mağdur olup intikam peşinde koşan soluğu bu efelerin yanında alırmış zamanında. Cesurlukları kadar gaddarlıklarıyla da bilinen efelerin halktan neden yüksek derecede saygı ve hürmet gördüğünü anlamak için dönem şartlarını da göz önünde bulundurmak faydalıdır.

Astığı astık kestiği kestik ağalar karşısında ezilen, devlette sesini duyuramayan, duyursada karşılık göremeyen reayanın hakkını hukukunu kollayan bir tek efeler kalır. Halka eziyet eden bir ağanın evini basıp haddini bildirklerine dair hikayeler muhtemelen abartılarak dilden dile yayılır.

Diğer toprak sahipleriyle yaşanan arazi münakaşalarında yanına güçlü bir eşkiya alanın eli kuvvetlenir olur. Bu sebepten ağalar sık sık dağa çıkmış adamı kendine yakın tutmak için onlara para akıtırlar. Fakat Toprak ağalarının dümen suyuna girenler, fakir halkın elindeki üç kuruşa el uzatanlar, kadınların kızların namusuna ilişenler bir şekilde silinip giderler. Hayatta kalan daha mühimi akıllarda kalan, türkülerde yaşayan, adı bugüne ulaşan efelerden olamamışlardır bunlar.

Fakir fukaranın hakkını gözeten, ağalardan gasp ettikleri parayla gençleri evlendiren, başkasının hakkına el koyanı, namusuna ilişeni çok zaman acımasızca cezalandıran, mertlikleriyle düşmanlarının bile saygısını kazanan efelerse işledikleri onca cinayete ve suça rağmen halkın sevgisini kazanmışlardır. Bir döneme damgasına vuran bu efelerin belki de en meşhuru Çakırcalı Mehmet Efe'dir.

Çakırcalı Efe kitabında bir devre damgasını vuran Çakırcalı Mehmet Efe'nin hayat hikayesi anlatılıyor usta romancı Yaşar Kemal tarafından. Gazetecilik yıllarında başlayan ilgisi üzerine yaptığı araştırmalara, edindiği belglere ve o dönemi yaşamış, olayların bir parçası olmuş insanlarla yaptığı konuşmalara danayarak yazmış romanı.

Çakırcalı Mehmet Efe İzmir'in Ödemiş ilçesinin bir köyünde , aftan yararlanarak düze inmiş eski bir efe olan Çakırcalı Ahmet'in oğlu olarak dünyaya geliyor. Daha çocuk yaştayken babası aynı zamanda arkadaşı olan Hasan Çavuş tarafından hileyle öldürülüyor. Mehmet belli bir yaşa geldiğinde babasının eski dostu Hacı Eşkıya'dan at binmesini silah atmasını öğreniyor. Bir başka baba dostu Hacı Mustafa'da O'na çok yardım ediyor. Mehmet'in intikam peşine koşmasından korkan Hasan Çavuş Mehmet'in icabına bakmtanın yollarını arıyor. Üzerine faili meçhul bir suç yıkıp hapse tıkmaya çalışıyor. Böylece Çakırcalı Mehmet dağa çıkmak durumunda kalıyor. Önce babasının eski dostlarından dağı taşı, işin inceliklerini öğreniyor. Efeliğe başlayan Çakırcalı Mehmet çabukluğu, kıvrak zekası ve silah kullanmaktaki marifetiyle kısa sürede büyük nam salıyor. Daha ilk eyleminde kimsenin dokunamadığı bir ağanın evine gece baskını yapıp ondan aldığı 200 altınla girdiği ilk köyde evlenememiş kızlarla erkeklere pay eder, paralarını kaybetmenin öfkesiyle üzerine gelecek olan eşrafa karşı halkı yanına çekmesini iyi becerir. Takip eden süreçte Efe su gibi kan akıtır, dağlarda kendi adını kullanarak halka eziyet edenleri yakalayıp diri diri yakar, topladığı tüm parayı köylüye dağıttığından her ev kendi evi her köy kendi köyü gibidir. Dağlarda yörükler bir dediğini iki etmezler. Efe'yi takibe düşen Hasan Çavuş'u bir pusuda alt eder ve babasının intikamını almış olur.

İlerleyen zamanda git gide güçlenen Efe Osmanlı'nın başına bela olmuştur. Kim bir haksızlığa uğrasa soluğu Efe'nin yanında alır. Malı mülkü yağma olan, köylüye diş geçiremeyen, Efe'nin zoruyla köprü yaptıran, toprak dağıtan eşraf durumdan iyiden iyiye rahatsız olmuş ve memnuniyetsizliğini yüksek makamlara iletmiştir. Üzerine saldıkları herkesin hakkından gelen Çarkıcalı ile uzlaşmaya karar verir İzmir Valisi. Efe düze inmeye dünden razıdır. İstemeyerek itildiği eşkıyalıkta babasının intikamını da almıştır zaten. Padişah fermanıyla af ister. Silahını bırakmama, kızanlarını dağıtmama şartı koşar. II. Abdülhamit'ten ferman gelir. Efe düze iner. Düzde rahat bırakmazlar tekrar dağa çıkmak zorunda kalır. Bu böyle birkaç defa devam eder. Osmanlı af önerir Efe her seferinde daha ağır şartlar öne sürer sonra tekrar dağın yolunu tutmaya itilir. Çakırcalı yaklaşık 16 yılı bulan efeliğinde İzmir, Aydın, Manisa'dan Konya'ya kadar geniş bir bölgede hüküm sürer. Ağalarla, zaptiyelerle, kendiyle rekabet eden başka efelerle, öldürdüğü insanların akrabalarından oluşan çetelerle mücadele eder. 16 sene boyunca Osmanlı'nın en seçkin subaylarının başedemediği bu eşkıyanın ünü yurt dışında bile almış yürümüştür. Sadece yanındaki 5-10 kızanıyla dolaşan Efe 4bin-5bin zaptiyeyle kuşaltıdığı zamanlarda bile ağır kayıplar verdirerek çemberi yarıp kurtulmasını bilmiştir. Efe'yi alt edemedikleri için bakanlar, valiler değişir. Balkanlarda çetecilere karşı büyük zaferler kazanan komutanlar Çakırcalı'yla giriştikleri mücadelede halka saraya rezil olup pes ederler.

Yaşar Kemal romanda Çakırcalı Mehmet'in başından geçen olayları, evliliklerini, ikili ilişkilerini, taktiklerini, kişiliğini ve kişiliğinin geçirdiği evrimi detaylı şekilde hikaye etmiş. Bunu yaparken her zaman ki gibi çok zengin bir dil kullanmış. Roman eski bir eşkıyanın akıllara durgunlık veren hikayesini anlatmanın yanında dönemin sosyal yapısı, toplumun takabaları arasındaki illişkileri, bölgenin dağı taşı, kasabaları, ileri gelenleri hatta kılık kıyafeti ve etnik yapısı hakkında da fikir veriyor.

Bugün hepimizin bildiği İzmir'in Kavaklar'ı türküsü de Çakırcalı Efe'ye yakılmıştır. Bahsi geçen Çakıcı, Çakırcalı efe oluyor. Ben en çok Tolga Çandar'dan dinlemeyi severim.

http://fizy.com/s/1eltuy

Haydin selametle...

Gazetecilik ciddi bir iş(midir?)tir

2010-07-23T13:20:00.000+03:00

Gazetecilerin dilinden mesleğin ciddiyetine ve önemine dair laflar eksik olmaz. Bu sözlerin hakkını verircesine, televizyonlarda asık surakları ve öfkeli ses tonlarıyla hararetli harertli tartışırlar. Basının yandaş ve karşıt olarak kutuplaştığı şu günlerde çalık ve doğan grubunun güçlü gazetelerinin köşe yazarlarına bir baksak referandum tartışması üzerinden birbirlerine nasıl yüklendiklerini görürüz.

Medyayla gazeteyle yukarıdaki erotik dergi kapağının ne alakası var , bu ne ciddiyetsizlik! demeyin. Oraya geliyorum ben de zaten.

Yukardaki dergi "Penthouse", 90lı yıllarda Türkiye'de satılan erotik bir yayın. Bulabildiğim en edepli kapakları yukardaki. Bu dergiyi kimler çıkartmıştır diye bana sorsalar, böyle etliye sütüye pek bulaşmayan, hayatı kafasına göre yaşayan Şahin K modelinde, belki O'ndan biraz daha çağdaş insanlar derdim. Demek ki fazla önyargılı olmamak lazımmış.

Bu müstesna derginin tepe kadrosuna bir göz atınca insanın ağzı açık kalıyor. Genel yayın yönetmeni Mehmet Yakup Yılmaz.Yazı işleri müdürü Emre Aköz. Yazarlara göz attığımızda Hıncal Uluç, İsmet Berkan isimleri dikkat çekiyor.

Mehmet Y. Yılmaz Radikal ve Millyet'in genel yayın yönetmenliğini yapmış halen de Hurriyet'de köşe yazan ( futbol konusunda da saçmalama kabiliyetine sahip) Doğan medyasının altın(!) çocuğu. İsmet Berkan Radikal'de genel yayın yönetmenliği de yapmış bir başka köşe yazanı. Emre Aköz Sabah Gazetesi'nin pek kıymetli, hükümet aşığı agresif liberal köşe yazanı. Mehmet Yakup'la ikisi ayrı dünyaların insanları olmuşlar artık, köşelerinden birbirlerine giydirmişlikleri bile var. Bunların içinde beni şaşırtmayan bir isim varsa O da Hıncal Uluç'tur. Bundan eksik kalsa şaşırdım yani.

Hıncalı bir köşeye koyarsak gün aşırı referandum, rejim, hükümet, siyaset kavgaları yapan adamların ettiğine bak. Bir olup erotik dergi çıkaran bu tayfanın arşivini (Yazı arşivi yanlış anlaşılmasın) üşenmeyip kurcalasak onlarca "kadın istirmarı yapılıyor, kadınları cinsel obje olarak görüyorlar, kadın metalaştırıldı azizim" temalı köşe yazına rastlayacağımıza eminim. Türkiye'deki köşe yazarlarının hali budur. Bir de kendi köşelerinde kendilerinden aydın diye bahseder bunlar. "Biz aydınlar.." diye başlarlar lafa.

Gazetelerin arka sayfa güzelleri ve internet sitelerindeki "Alkolü fazla kaçırdı, Plajda sere serpe yakalandı" galerileri daha bir anlam kazandı gözümde. Neticede genel yayın yönetmenleri bile bu sektörün mutfağında yetişmiş insanlar. Asıl o fotoğrafları koymasalar ayıp olurmuş.

Emre Aköz o mutlu yılları bakın nasıl tatlı tatlı anlatıyor köşesinde. Buradan okuyabilirsiniz.

Güle Güle Sokrates

2010-07-21T07:09:00.009+03:00

İsa'dan 400, bugünden 2400 yıl önce Atinalı Sokrates idama mahkum edildi. Suçu sabitti. Çok soru soruyordu. Herşeyi sorguluyor, gençlerin kafasını bulandırıyordu. Sofistlerin aksine öğrettiklerinin karşılığında para da almıyordu. Sokrates kısmi bir demokrasinin hüküm sürdüğü kadim Yunan'da çıktığı mahkemede kendine yöneltilen suçlamaların hepsine bir bir cevap vermiş olmasına rağmen oy çokluğuyla ölüme mahkum edildi. Bu kararda tavizsiz duruşu, fikirlerine sahip çıkışı, af dilememesi etkili olmuştu. Ölmeden önce bir miktar tutuklu kaldığı hapishaneden kaçma şansı varken bunu değerlendirmemişti. Kaçak bir hükümlü olarak değil de haksızlığa uğramış ama dik durmuş bir filozof olarak akıllarda kalmak istemişti şüphesiz. Bu yaşlı adam arkasında bir satır yazı bırakmamıştır. Biz O'nun hikayesini, diyaloglarını ve meşhur savunmasını Platon'dan öğreniyoruz. Ve üzerinden 2400 yıl geçmesine rağmen, Sokrates'in fikirleri ve bilgeliği bize hala birşeyler anlatırken O'nu haksız bir ölüme mahkum edenlerin adını anan, kim olduklarını bilen bile yok.

Bizim de vardı böyle bir Sokrates'imiz. Uğur Mumcu'ydu adı. Çeşitli kanallardan bize sunulan doğruları, pompalanan bilgileri sorgusuz sualsiz kabul etmeyip, kuşku duyduklarının üzerine gitmek ihtiyacı hissetti. Tehditlere boyun eğmeyip kirli ilişkileri inatla sorguladı. Dikkat edilmesi gereken nokta şudur ki dünya görüşü gayet net olan Mumcu bugünkülerin aksine gazeteciliğini kendi ideolojisinin hizmetine tahsis etmemiştir. Yani sadece kendi görüşüne hizmet edecek sıkandalların, yolsuzlukların, pis ilişkilerin peşinde değildir. Saf ve samimi bir şekilde gerçeğin, doğrunun peşindedir ve o doğrunun ucu kendi devletinin kurumlarına dokunacak olsa bile farketmez. Uğur Mumcu'yu 90ların başında hain bir suikastle kaybettik. Cinayetin arkasındaki güçler hala netleşmiş değil. Sık sık suikast birilerine ihale edildi. İlerici olduğu için İran öldürdü diyen oldu. Ben hatırlıyorum Refah partili bir vekil cinayet günü yurda Mossad ajanlarının giriş yaptığına dair MİT belgesi sundu basına. Bugünlerde işi Ergenekon'a bağlayanlar var. Mumcu'nun neden öldürüldüğünü arka plana atıp tetikçiliği İran yapmıştır, İsrail yapmıştır, Kontrgerilla yapmıştır, Ergenekon yapmıştır demek ne kadar sağlıklıdır bilmiyorum. Sayısız arı kovanına çomak sokan bir gazetecinin bu sefer kimi rahatsız ettiğinin çözülmesi lazım öncelikle. Bunun aydınlatılmasının tetikçiliği hangi örgütün/kurumun/devletin yaptığından daha önemli olduğunu düşünenlerdenim. Öldürülmeden önce uğraştığı son konunun MİT ve PKK ilişkisi, kayıp silahlar konusu olduğunu öğreniyoruz. Cumhuriyet'teki son yazılarında elinde belgeler olduğundan bahsediyor ve o konunun üzerine gidemeden hayata gözlerini yumuyor. Üzerinden 17 yıl geçmesine rağmen Uğur Mumcu bugün hala unutulmamıştır. Gazetecilik ve aydın olmak konusunda çıtayı çok yükseklere koymuştur. İktidarları (sadece hükümetler değil her türlüsü) boş hamasi laflarla değil titizlikle ve cesurca yazılmış yazılarla, belgelerle sıkıştırmıştır. Bugün sokağı bile bilmeden milyon dolarlık evlerinden laf ebeliği yaparak kendine gazeteciyim diyenleri adam yerine koymamamızın sebebi O'dur.

Yunanistan Uğur Mumcu'sunu kaybetti evvelki gün. 37 yaşındaki gazeteci Socratis Giolias evinin önünde uğradığı silahlı saldırıyla hayata gözlerini yumdu. Polis kılığında evine gelen 2 kişi "Arabanız çalınıyor" diyerek dışarı çıkartıyor ve üzerine 20 kurşun sıkıyorlar. Katiller çaldıkları arabayla uzaklaşıp birkaç kilometre uzakta arabayı ateşe verip kayıplara karışıyorlar. Cinayetin ihalesi 2008 de Yunan Polisi tarafından öldürülen 15 yaşındaki Alexsandros Grigoropoulos'un arkasından eylemlere başlayan SEKTA aldı terör örgütünün üzerine kalmış gibi görünüyor. Silahlardan birisi daha önce SEKTA'nın işlediği bir cinayette kullanılmış. Aryıca bir televizyon kanalına can kaybının olmadığı bombalı bir saldırı yapmışlar. Ardından bir açıklama yapmışlar "Gazeteciler bu sefer biz sizin kapınıza geldik bir dahaki sefere siz bizi evinizde bulacaksınız" diye. Balistik incelemeyi ve bu açıklamayı üst üste koyunca durum gayet net gibi görünüyor. Fakat işin altını azıcık kazıyınca olayın o kadar basit olmadığını apaçık görüyoruz.

Sokratis Giolias kimdir ona baktım kısa bir internet araştırmasıyla. Giolias Yunanistan'da çok meşhur bir gazeteciymiş. “Thema 9.89” adlı ulusal radyonun yönetciliğini yapıyormuş. Ülkedeki ününü ise skandalların ve kirli ilişkilerin üzerine giderek kazanmış. Ve elde ettiği her türlü belgeyi, araştırmaya değer gördüğü her türlü ilişkiyi kendisinin oluşturduğu "Troktiko" adlı haber blogu sayesinde kamuoyuyla paylaşıyormuş (En alta koydum blogun bağlantısını). Giolias yaptığı haberlerle başta mafya olmak üzere çok kesimi rahatsız etmiş ve sürekli tehdit alıyormuş. Halihazırda 10 dan fazla saldırıya uğramış. Bunların şiddeti ne boyuttaydı bilmiyorum. Fakat öyle etliye sütlüye karışmayan, köşesinde içtiği şarapları anlatan tarzda bir gazeteci olmadığı açık.

Kendi ülkemizden örneklendirerek başlayalım. Terör örgütlerinin türlü çeşit kurum/devlet/şirket/örgüt ile kirli bağlantılarının olması sık rastlanan bir durumdur. Bu bağ genelde aldıkları desteğe karşılık onların pis işlerini yapmak şeklinde kendini gösterir. PKK'nın Mossad'la, Cia ile ilişkilerini hala sır sanan var mıdır merak ediyorum. Keza ABD Pejak'a destek verdiklerini gayri resmi ağızlardan dile getirmekte bir sakınca görmüyor. İran'ı sıkıştırmak için iyi bir enstrüman olduğunu dile getiriyorlar açık açık. Veya Özdemir Sabancı suikastini gerçekleştiren dhkp-c'nin ve Fehriye Erdal'ın bunu sırf örgüt iradesiyle ve sadece ideolojik motivasyonlarla işlediğine hala inanan varsa tatlı uykusuna devam etsin. Bu örgütler boğazlarına kadar çamura battıklarından leke kaldırırlar. O yüzden yeri gelir bizzat tetikçilik yaparlar, yeri gelir işlemedikleri cinayeti üstlenirler hatta yeri gelir başkasının işlediği cinayet bunlara ihale edilir ve ne kadar biz yapmadık deseler de kimseyi inandıramazlar. Bunlar sık rastlanan durumlardır. Lafı şuraya getirmek istiyorum. Cinayetin üstüne kaldığı SETKA şu ana kadar olayı üstlenmedi. Varsayalım üstlenmiş olsun, bu cinayetin ideolojik bir saldırı olduğu anlamına gelmez yukardaki örneklerden anlaşılacağı üzere. Yani tetikçiliğini kimin yaptığının çözülmesi ölüm fermanını kimlerin imzaladığını açıklamaya yetmez. Peki kimler öldürmek isterdi Giolias'ı?

Yunanistan'da büyük sükse yapan bloguna bakmak fikir verebilir sanırım. Blog Yunanca yazılmış ama Google Translate yardımıyla yapılan İngilizce çeviri mükemmel değil ama neyin ne olduğunu açıklıkla anlayacak kadar sağlıklı. Blog'un bizzat üzerinde "Translate" eklentisi zaten mevcut.

Blogun mottosu "Burdaki hiçbir şey rastgele yazılmamıştır- hicivle karışık bilgi ve haysiyet" şeklinde. Böylece habercilik anlayışı ve ilkeleri net şekilde ortaya konmuş. Cinayetten sonra, sanırım yakınları tarafından, çokça yazılar eklenmiş fakat birkaç sayfa geriye gittiğimizde Giolias'ın kendi yazılarına rastlamaya başlıyoruz. Çok cesur haberler var. Güclü siyasilerin yakınlarına yapılan kıyaklar, yolsuzluklar, haksız kazançlar işlenmiş. Daha da ileri gidip skandallara karışanlar isim isim listelenmiş ve şirket/aile bağları afişe edilmiş. Bloguna son yolladığı post aşağıda buyrun

"Yarın güvenlik güçleriyle (Burada kastedilen Polis) işadamlarının ilişkilerini göreceğiz" diyor. "Delil ve fotoğraflarla birlikte". Görebilmişler mi, bahsettiği haberler cinayetten sonra yapılmış mı bilmiyorum. Fakat ne kadar benzer değil mi Uğur Mumcu suikastiyle. Mumcu'dan sonra O'nun kadar cesur, zeki, bilgili, araştırmacı gazeteci daha gelmedi Türkiye'ye. Gazeteci dediklerimizin bizim gibi internet köşelerinde boş muhabbet yapan bloggerlardan biçim olarak pek bir farkı kalmadı. Socratis Giolias da tıpkı Mumcu gibi başka bir damarın temsilcisiymiş Yunanistan'da. Ben şu ana kadar ulaştığım bilgiyle buna kanaat getiriyorum.

2400 sene önce önüne atılanla yetinmeyip, sorgulayan/sorgulatan Atinalı bilge Sokrates'e benzesin diye Sokratis ismini verdi oğluna belki de Giolias'ın babası. Belki de hemşehrisi ve adaşı Sokrates'den feyz alıp karanlık ilişkileri sorguladı Socratis Giolias, kim bilir? 2400 sene önce ilkel bir demokrasinin hüküm sürdüğü Atina'da egemenler iktidarlarını rahatsız ettiği için bilge Sokrates'i öldürdüler, bugün ise modern demokrasinin ileri olduğu ülkelerden birisi olan Yunanistan'da egemenler çarklarına çomak sokan gazeteci Sokrates'i öldürdüler. İnsanlık ne kadar ilerlerse ilerlesin, bazı durumlar üzerinden 2000 yıl geçse bile aynı saflıkta tekerrür edebiliyor.

Bir de yanıbaşımızda, sürekli temas halinde olduğumuz Yunanistan'da işlenen bu cinayetin "Yasadışı sol örgüt Yunan gazeteci'yi kurşunladı" sığlığında geçiştirilmesini yadırgıyorum. Bir kere ölen meslektaşınız.Ayrıca basında o kadar Yunanistan'la içli dışı insan var. Bu cinayetin önü var, arkası var, Türkiye'deki bazı olaylarla benzerlikleri var... Yani bal gibi haber değeri var. Tamam Şahan'ın Berrak'ı balkonda sıkıştırması kadar anahaberlerde yer bulmasın, üzerine köşe yazısı yazılmasın. Elbetteki o derece ehemmiyetli bir durum yok. Ve fakat şöyle iliki ilişkilerinizi, Yunan dilini bilme avantajınızı, habercilik bağlantılarınızı kullanarak bize çok değil 3-4 tane doyurucu haber, köşe yazısı, inceleme sunsanız da bizde faydalansak fena mı olur canlarım ciğerlerim ? Tamam balkonda sevişenler kadar değeri yok da Lindsay Lohan'ın, Paris Hilton'ın frikikleri kadar da mı haber değeri yok?

Giolias'ın Blog Sayfası

Halk Arabeske Akın Etti Vatandaş Bach Dinleyemiyor

2010-07-19T00:48:00.002+03:00

Klasik bir Türk filmi izliyoruz gene. Zengin kıza aşık olan fakir oğlan sosyal sınıfından ailesinden utanır. Akabinde arkadaşını şöförü, kardeşini hizmetçisi, komşusunu bahçivanı rolüne sokarak kızla denk olmaya, O'na layık olmaya çalışır. Fazıl Say ve eşrafında o fakir oğlanın isyanını görüyorum ben.

Orta direğinin akşam eve geldiğinde Sting eşliğinde şarabını yudumlayarak yorgunluğunu attığı, kırosunun ve ergeninin Lady Gaga, Britney Spears takıldığı, isyankarının kendini punka, rocka, metale verdiği çağdaş ve Batılı değerlerle barışık bir toplum olamadığımız için utanıyor, utanıyor, utanıyor... Viyana, Paris, Londra'da iştirak ettiği burjuva sohbetlerinde bunun ezikliğini ve baskını hep üzerinde hissediyor. Birgün "sizin orlarda İbrahim Tatlıses, Orhan Gencebay diye Arap müziğine benzer müzik yapan insanlar çok popülermiş doğru mu?" sorusuna muhattap olmaktan aklı gidiyor. Öyle olmayalım, O'nu utandırmayalım istiyor.

Mesele arabeskin müzikal kalitesi değil. Mesele bu kültürün topluma vermiş olduğu/verdiği/verebileceği tahribata dikkat çekmek de değil. Çünkü kaygısı/tepkisi bu minvalde olanların kullandığı dil ve takındığı tavır kendini hemen belli eder. Zamanın çok hızlı aktığı ve her ürünün hızla tüketilip buruşturularak tarih çöplüğüne yollandığı şu çağda, toplum hafızamızda yer eden ve hiçbir kesim tarafından organize tepki almayan kült bir film değil midir Gani Müjde'nin Arabesk'i ? Neredeyse arabesk kültürünün zirve yaptığı, albümlerin milyonlar sattığı bir dönemde arabeskle isim vererek dalga geçen Arabesk neden bu kadar kolay karşılık buldu toplumda? Cevap niyette ve samimiyette saklıdır. Saygillerin meselesi bambaşkadır ve toplum garip bir şekilde bunu hemen sezer. Saygillerin bu agresifliğin sebebi bir parçası olmak istedikleri kültürün onayını almamış aksine adını bile Doğulu Araplardan alan bu kültürün donelerini taşımasıdır. Yoksa bu kültürün doğusu, karşılık buluşu ve yükselişi, bunların sosyo-ekonomik arka planı umurlarında değildir.

Arabesk kültürün belkemiği, taşıyıcı kolonu olan müzik ilk olarak Cumhuriyet'in erken dönemlerinde konulan Alaturka müzik yasağına dayandırılıyor. Söylenene göre radyolarda Türk müziği yasaklanınca halk Arap ülkelerinin radyolarını dinleyeme başlamış. Arap ezgileri ilk olarak böyle taban bulmuş ülkede. Akabinde özellikle Mısır'dan gelen filmler bu ilgiyi pekiştirmiş ve yerli müzisyenler bu ezgilerin üzerine Türkçe sözler yazmaya başlamışlar. Arabeskin yolu böyle açılmış işte.

Kahir ekseriyetimiz mürebbiyelerle büyüyüp, 6 yaşımızda piyano ve resim dersleri almaya başlayıp takip eden yıllarda yetenekli olduğumuz bir alanda iyi bir eğitimden geçip sevdiğimiz işi yapan bireyler olsaydık arabesk kültürü bu kadar palazlanıp, yaygınlaşamazdı herhalde. Fakat hayat ülkenin geneline bu kadar cömert olmadı. Ekonomik nedenlerle şehirlerde şansını denemek için göçen/göçmek zorunda kalan insanlara, Doğu'dan Örgüt ve Devlet teröründen kaçmak zorunda kalan ve köyleri boşaltılan köylüler (bir hayat standardını yakalamak için değil en azından hayatta kalabilmek için şehirlere göç edenler) eklenince şehirlerdeki sosyal yapı alt üst oldu. Tamemen insani bir içgüdüyle hayatta kalmak için şehre göçen bu işsiz güçsüz/ evsiz barksız/ umutsuz/ bıkkın milyonlardan ne bekliyordunuz afedersiniz? İşinden gelince bahçesinde köpeğiyle oynayıp günün yorgunluğunu klasik müzik dinleyerek atmalarını mı? Yorgun dönecek bir işleri, bahçeyi köpeği geçtim başlarını sokacakları bir evleri bile yoktu çoğu zaman ki nerde kaldı klasik müzik. Onlar teselliyi bir nebze olsun Orhan Gencebay'ın bir teselli verinde buldular demekki, hoşlandıkları kızlardan ilgi görmemelerinin sıkıntısını Müslümle, Tatlısesle dağıtmaya çalıştılar belki. Başka alternatifleri mi vardı sanki?

Şimdi utanıyorum, utanıyorum, utanıyoooroouum diye inleyenler ilk zamanlarda bu insanlarla aynı şehri paylaşmaktan utanıyorlardı. Onların iş gücünü, toprağını, emeğini sömürerek semirenler bir yandan da onlarla bir tutulmak istemezlerdi. İroniktir, çağdaşlık, medeniyet, demokrasi, özgürlük, eşitlik, eğitim laflarını süslü cümlelerinin içinde geçirmeye bayılanlarda gene bunlardır. Eğitimsizlikten dem vururlar hep. Fakat eğitim, hele yüksek eğitim genelde kendilerinin erişebildiği bir miktar pahalı bir hizmettir. Zamanla bu ayrıcalığı kendi zümrelerine özgü bir hak gibi algılamaya başlamaları bundandır. Eğitim eğitim deyu inilerken aklımızda şiddet/terör/geri kalmışlık gibi imgelerle yer etmiş bir ilimiz olan Bingöl'ün ÖSS'de (Yeni adı neyse artık) çok çok başarılı olması birden rahatsız eder bir kesimi nedense. Bir takdir bir tebrik yollayacaklarına hemen "Soruları çalmışlardır" yaftaları yapıştırılır. Daha bugün okudum bir gazetede. Valisi, öğretmenleri, öğrencileri, velileri, halkı, zengini bir olmuş bir emek vermişler. Çocukları motive etmek için yapmadıkları kalmamış. Marifet iltifata tabidir derler. Bu insanları onore edip başka yerlere örnek göstereceğimize "Soruları çalmışlardır" çiğliğiyle açıklamaya kalkıyoruz başarıyı. Neden? Çünkü onlar zaten seçkin insanlar değiller(!), çağdaşların döktüğü kalıba girmemişler, üstelik bir de kısmen fakirler . Böyle bir ortamda onların ne haddine kitlesel bir başarı. Olamaz öyle şey çalmışlardır. Bize benzemeden bizim koyduğumuz modeli takip etmeden bizim dayattığımız yaşam tarzını benimsemeden böyle başarı gelemez. Demek ki çaldılar.

Medeni olmanın bile değil insan olmanın ilk adımı farklı yaşam tarzlarının/dillerin/inançların varlığına (hadi saygı duymayı geçtim) tahammül gösterebilmekten geçer. Bunu bile beceremeyen bir organizmanın medeniyetten söz etmesi en hafif tabirle komiktir. Bizim ilerilikte sancağı kimseye bırakmayan Saygillerimiz önce bu kesimleri fiziki ve mental baskıyla kendilerine benzetmeye çalışmışlar beceremedikleri ölçüde ilkin agresifleşmişler akabinde inkar ve dışlamaya gitmişlerdir. "Halk plajlara akın etti vatandaş denize giremiyor" diyen FahrettinKerim Gökay'ında, herhangi bir çobandan daha zeki olmadığını defaatle ispatladığı halde "Dağdaki çobanla benim oyum niye bir olsun?" diyen Aysun Kayacı'nın ve "utanıyorum utanıyorum utanıyorum" diye çıkışan Fazıl Say'ın "Bitlis'de kesin soruları çalmışlardır" diyen sosyal tespit insanının tepkilerini bu çerçevede ele almak sanırım daha sağlıklı olacaktır. Onlar "Halk"ın, çobanın, arabeskçinin sorunlarıyla, açlığıyla, tokluğuyla, işkencelerle, yerinden yurdundan sürülmeleriyle ne bileyim 20 yaşında delikanlıların pusularda mayınlarda can vermeleriyle ilgilenmezler. Bizden sadece onlara layık olmamızı, batılı burjuvalarla olan münasebetlerinde onları utandırmamamızı beklerler. Daha çok beklerler efendim daha çok...

Bu da böyle bir yazı işte

2010-07-17T10:20:00.006+03:00

Son birkaç haftada hayatımda üst üste gelen yer yer sinir bozan ve ciddi mesaimi alan birtakım gelişmeler oldu. Neyseki olumlu sonuçlandılar hep. Öte yandan her ne kadar TRT tarafından bir miktar piç edilse de futbolseveri güne salak bir mutlulukla başlatan ve 24 saat birşeyleri beklemenin heyecanını yaşatan bir dünya kupası yaşadık. Turnuvanın başından beri en heyecanlı müsabakaların popülaritesi görece az olan takımların maçlarından çıkması da sanki bize efendi olun, maç seçmeyin der gibiydi. İşte böyle maç kaçırmama çabası derken internete ayıracak zaman pek kalmadı. Kalanıda e- posta kontrol edip, ekserisi futbol ağırlıklı olmak üzere site/blog/gazete okumakla geçti. Haliyle iki satır karalamayalı bir ayı bulmuş. Bahaneyle boş muhabbetin yaz sezonunu açmış olalım.

Zamanında şu Balkanlarlar'dan bir kere de hayırlı birşey gelsin! diyen ben an itibariyle itten köpekten pişman durumdayım. Yunanistan'ından, Romanya'sından, Sırbistan'ına kadar irili ufaklı tüm ülkelerden özür diliyorum. İki gündür Resmen Balkanlar'dan gelecek bir soğuk hava dalgasının yolunu gözler oldum. Bu ne sıcaktır yahu! Öğlene kadar uyuma hayali kurarken sabahın köründe ayaktayım. Hazır beklenmedik bir boş vakit yakalamışken hava tahmin raporlarını bir kenara bırakıp heybede biriken taşları dökeyim bari teker teker dedim ve oturdum bilgisayarın başına.

Her büyük organizasyon gibi 2010 Dünya Kupası'nın da unutulmazları oldu. Gana- Uruguay maçı, Almanlar'ın kendini inkar eden(!) göçmen destekli pozitif ve başarılı futbolu, son finalistlerin guruplardan çıkamaması, hakem hataları, Anelka'nın Domenech'e analı bacılı iltifatları, vuvuzela tepkileri, Paul'ün tahminleri... Bunlar tüm dünyanın ortak hafızasında yer edecek anılar. Bir de saydıklarımızdan farklı olarak bizim milli hafızamızı işgal edecek olanlar var. Bunların başında da tartışmasız Ömer Üründül geliyor. Yok burada Üründül'e sallamayacağım. Aksine bir miktar savunacağım.

Farklı alanlarda sıkça rastladığımız bir süreç Üründül için işledi son zamanlarda. Üründül'ün yıllanmış klişeleri var ve zamanla bunlara yenilerini ekledi. Ben ilk farkına vardığım zamanlar "Hakan Şükür tipi modern santrafor, Kolektif futbol, kombinezon, bloklar arası mesafe" der dururdu. Dünya kupası sürecinde bunlara "Futbol çok enteresan" gibi eklemeler yaptı. Kabul ediyorum çok zaman çekilmez oluyor. Zaten bu sebepten dolayı sıkça eleştirilir ve zaman zaman geyiklere malzeme olurdu. Fakat şu dünya kupası sürecinde adama futbol camiasının Ajdar'ı muamelesi yapılmaya başlandı. İş eleştiri, ufak yollu dalga geçmenin çok ötesine neredeyse linç boyutlarına vardı. Bloglarda sözlüklerde hatta gazete köşelerinde futboldan Üründül'den fazla anlamdıkları her hallerinden belli olan kişiler kendilerini adama saldırarak konumlandırır oldular. Google, CM çıktı mertlik bozuldu anasını satayım. A. Madrid'in sezonda 5 maçını bile izlemeyenler iddia bayii gibi alıyor Agüero , Forlan istatiktiklerini önüne ve ahkam üstüne ahkam. Herkes uzman. Sonra da Aguera, mançester, di mario diyor diye bir dalga geçmeler, bir ukalalıklar, bir çok bilmişlikler. Yahu spor basınının yarısı hala Berezilya, Ukranya, Alenka diyor.

Neredeyse futbol entelektüeli tribine girmenin ön şartı oldu Ömer Üründül şakası yapmak. Adamın para almıyor diye dolaylı rüşvet veriyor demeye kadar vardırmışlar olayı. Üründül ve yorumları cezbedici değil. Fakat gazete ve televizyon köşelerini dolduranların % 90'ı da O'ndan daha kalifiye değil. Bir de Onlar üstüne para alıyorlar öyle düşünün. "Arda'ya karşılık Messi'yi verseler üste kaç para veriyorsunuz? Derim" Diyecek kadar saçmalama da sınır tanımayan ve futbolculara teknik direktörlere alttan alta şike yaftası yapıştırmaya kalkan yorumcular, hakemlere/ sporculara/ yöneticilere küfür edecek kadar ileri giden hakem eskileri ortalıkta fink atarken kolektif Ömer'in üstüne bu kadar gitmenin alemi yok diyorum. Tamam şakalar yapıldı, güldük, eğlendik bitti. Olayı ergen zevzekliği tadında sündürmenin ve Hıncallı, SelçukYulalı, Osman Tanburacılı, İlker Yasinli, Telegollü, Fotomaçlı spor camiasında Ömer Üründül sanki çok absürd, kaliteyi çok aşağılara çeken bir figürmüş gibi davranmanın alemi yok. Dünya kupasında bir bakıma mecburduk izlemeye dinlemeye fakat bundan sonra okumayız dinlemeyiz olur biter. Atla deve değil ya bu.

Taşları dökmeye devam edeyim. Neşeli Hayat'ı izledim geçen hafta. Çok güzel hareketler bunlar programını bir fikir edinecek kadar izlemişimdir ki o fikir pek olumlu olmadı. Seven sevmeye devam etsin lafım yok ama program esprilerinden oyuncularına, formatlarına kadar bildiğin itici geldi bana.

Kafamın bulanık olduğu bir vakit elimin altındaki filmlerden insanı yormayacak birini seçip izleyeyim dedim. Neşeli Hayat'ın afişine bakınca o televizyondaki olayın sinemaya uyarlanmış versiyonu olan dandik bir komedi filmiyle karşı karşıya olduğumu düşündüm. (İki dakika ayırıp konusu neymiş diye baksam olayı anlayacakmışım oysa.) Neyse izleyeyim bari havasında, pek de bir şey beklemeden hatta önyargılı şekilde bir başıma izlemeye koyuldum.

Daha başında anladım ki filmin benim sandığımla alakası yokmuş. Peşin peşin söyleyeyim ki ben filmi oldukça beğendim. Özellikle naif, saf, paylaşımcı, utangaç, sitem etse de kızamayan Rıza karakterini. Hem kurgulanan Rıza karakteri hem de Yılmaz Erdoğan'ın oyunculuğu ve kullandığı aksanı (hangi yörenin konuşması bu anlayamadım ya) pek hoşuma gitti.

Hayal tacirliği yapıp lüks ortamlardaki garip ayinlerinde insanlara Amerikan rüyasını satan titancı zevatı görünce her boku bilen adamın herbalifecılarla imtihanı geldi aklıma. Zamanında tecrübe ettikleri kare kare Rıza'nın başına geldi buyrun okuyun şurdan

Yoksul insanların nasıl işlediğini bilmediği bir sistemin içine çekilip, çarkların arasına nasıl sıkıştığını açıkça görüyoruz filmde. Hayatı çekilmez bir hal almışken ve paraya çok ihtiyacı olduğundan karısına bile söylemeye utandığı bir işi yapan ve aldığı 10 lira bahşişi "5 i senin 5 i benim, yok 9 lira vermiş 5 i senin 4 ü benim" diyerek onu taşıyan motositletli arkadaşıyla paylaşan Rıza'yı görüyoruz. Zaman zaman acımasızca eleştirdiğim Yılmaz Erdoğan'ın Anadolu insanının o hakkaniyet duygusunu kör göze parmak sokar gibi değil de böyle satır arasında, kıyı köşede kusursuz şekilde ifade edişini görüyoruz.

Yok ışık şöyleymiş, ses böyleymiş, Ersin Korkut olmamış, Noel Baba klışeymiş şuymuş buymuş sallayın hepsini bir kenara. Ayırın 2 saatinizi izleyin, birşey kaybetmezsiniz inanın.

Şimdi haberlerde dinliyorum sınırları korumak için özel birlik oluşturuluyormuş. Hükümet'in bakış açısı zaten bir süre önce dillendirilmişti. Kabinenin açık ara en antipatik üyesi Egemen Bağış profesyonel orduya geçilmesi şeklinde bir görüş dile getirdi. Böylece ciddi sayıda vatandaşın istihdam edileceğini ve işsizlikle mücadelede de yol alınmış olunacağını dile getirdi.

Böyle ilkin dinleyince makul ve mantıklı geliyor değil mi? Bir de benim gibi daha askerliğini yapmamış biriyseniz, ya da askere gitmesi yakın kardeşiniz, sevgiliniz, yakın arkadaşınız varsa daha bir mantıklı gelecektir bu sözler. Tabi profesyoneller gitsin mücadele etsin teröristlerle, sınırları onlar beklesin riski onlar alsın. Zaten onlar profesyonel olacak ya o yüzden daha az kayıp veririz Zaten komple profesyonel ordu fikri rafa kalktı şu an sınır birlikleri konuşuluyor. Ambalaj süslü. Ama gelin biraz altını kazıyalım bakalım.
.
Kapitalizm iliğimize kemiğimize kadar işledi baştakiler sağolsun. Doğuda teröre karşı kanlı bir mücadele veriyoruz millet olarak. Her ne kadar en tepedekiler ve ensesi kalınlar bir yolunu bulup çocuklarını kurtarsalarda toplumun geniş bir kesimi bu mücadelenin içinde ve riski paylaşıyoruz. Profesyonelliğe geçilirse ne olacak biliyor musunuz? Hizmet satın almanın kaypak psikolojisi ortaya çıkacak. O kadar işsiz güçsüz adam var ve askerliğe hevesliler. Biz niye gidelim askere, onlar gitsin savaşsın işte diyeceğiz. Kendi vicdanımızı böyle hileli akıl yürütmelerle aklayacağız. Zorla mı gönderdiler, gitmeselermiş diyeceğiz. Onların başına gelen her olaya bir alış veriş mantığıyla bakacağız hasılı parasını vereceğiz bizim yerimize başkaları ölecek. Kim o başkaları?

En alttakiler. Tutunamayanlar. Yüksek eğitim alamamış, geleceğe umutsuz bakan, yoksul ailelerin umutsuz, psikolojisi kötü çocukları. Bu çok açık çünkü elimizde ufak bir prototip var. Uzman Çavuş sistemi var şu an ve askerde kalıp uzman olmak isteyenlerin profili aşağı yukarı bu. Şartları ise rezalet. Ordu içinde yükselmeleri neredeyse imkansız, kariyer yok. Kariyeri geçtim emekli bile olamıyorlar. En riskli yerlerde görev alıyorlar. Önce insanları hayata tutunabilmek için canlarını ortaya koymaya mecbur bırakıp sonra da başka seçme şansları varmış gibi "zorla göndermedik, para alıyorlar o zman ölümü de göze alacaklar" diyeceğiz.

O zaman ne yapmak lazım?

Bu sorunun cevabı bende yok ama ne yapmamak lazım olduğu hakkında bişeyler söyleyebilirim sanırım. Bedelli askerlik diye bir saçmalık getiriliyor gündeme zaman zaman. Onu yapmamak lazım misal. Profesyonel sınır birlikleri kurulacaksa da A'dan Z'ye düzgün planlanmalı. Hem zamanında keyfiyetle hareket edip bölge haklına kafasına göre baskı yapan, tehdit eden, şuça bulaşan yapının tekrar hortlaması engellenmeli hem de madem bir kısım insanlar bizim yerimize gidip oralarda canlarını ortaya koyacaklar, en azından Onlar'a toplum ve devlet olarak maddi manevi her türlü imkan, saygı ve gelecek sağlanmalıdır. Daha geçen gün geçici orman işçisi olabilmek için iki ayağında platinle koşu ya katılan Gazi'yi izledim haberlerde. Mecburi askerliğini yaparken Gazi olana bunu reva gören devlet kendi isteğiyle asker olana neler yapmaz. Böyle durumların yaşanmayacağına bizi ikna etmek zorundalar en azından.

Saat 10:50 olmuş. Bu kadar lakırdı yeter. Gideyim de bari bir kahvaltı edeyim şu tatil gününde. Haydin herkese iyi hafta sonları...

Nietzsche

2010-06-06T06:10:00.003+03:00

Eski sovyet ülkesi futbolcusu ismi gibi ismi var merhumun. Başlığı kopyala yapıştır yaptım yoksa 100 kere yazmaya çalışsam 90 ı yanlış olur. Bir de Sheakspeare var bak O'nu da hep yanlış yazıyorum. Boşverin bunları da alttaki görüntüler Nietzsche'ye aitmiş. İlk defa izledim kanlı canlı halini ben. Bir aykırılık var adamda, bağırıyor tipten resmen.

Sizi Takip Eden Yılanın Bile Beli Kırılır

2010-06-05T01:53:00.013+03:00

Delikanlı.

Güzel kelime

Günümüzde "serseri" tipli insanlar için daha sık kullanılsa da

Özünde

mertlik...

dürüstlük....

verilen söze sadakat ....

gibi erdemleri barındırır.

Korkmayın,

Yılmaz Özdil bloğu ele geçirse ne olur

onu düşündüm bir an.

Zevzekliği bırakıp inceden sadede geleyim.

Kaçırılan gemideki sağ kalan yolculara İsrail tarafından üzerinde İsrail karasularına izinsiz girdiklerini kabul ettikleri gibi ibareler olan kağıtlar imzalatılmaya çalışıldığı haberleri geldi. Sonradan öğreniyoruz ki bunu imzalarsanız kısa sürede sınır dışı edileceksiniz, imzalamazsanız önce 14 gün gözaltı sonrasını meçhul demişler. O korkuyla birçok insan da imzalamış bunları. Bu imza istendiği haberi ilk geldiğinde dedim ki Hakan Albayrak öldürseler imzalamaz o kağıdı. Kısa süre sonra öğrendik ki Hakan Albayrak ve kardeşi Sinan Albayrak imza atmadıkları için gözaltına alınmışlardı. Şaşırmadım. Kimse şaşırmadı. Çünkü O'nu tanıyanlar fikirlerine zaman zaman katılır helal olsun der, zaman zaman beğenmez eleştirir fakat her zaman delikanlılığının hakkını verirdi. Çünkü O lafını eğip bükmeden söyler ve ettiği sözün her daim arkasında dururdu. Delikanlı insanların bazı durumlar karşısında nasıl tavır alacağını az çok kestirmek mümkündür. İnce hesaplarla kıçları başları ayrı oynamaz ve ben aslında şunu demek istemedim de bunu demek istedim hafifliğine de sığınmazlar bu tip insanlarda.

Bir de her devrin adamı olanlar vardır. Herkesle aramı iyi tutayımda bir gün lazım olur mantığıyla yaşar, kimseyi karşılarına almazlar. Hedef her zaman etliye sütlüye mümkün olduğunca bulaşmadan yolunu bulmak ve işini görmektir. Gelene ağam, gidene paşam derler. Siyasetçi olursa Aytaç Durak , sinemacı olursa Sinan Çetin, sanayici olursa KOÇ olur bunların adı. Ben sevmem bu guruptakileri pek. Gerçek niyetlerinden, birşeylerin hesabını yapıp yapmadıklarından hiçbir zaman emin olamazsınız. Güven vermezler.

Bundan 5 yıl öncesi civarı. Gülen Cemaati'nin ışık evlerinde kalan bir arkadaşım var. Sevdiğim, temiz biri. Telefon etti birgün. Bunlara şu süre içinde şu kadar kişiyi Zaman Gazetesi'ne abone yapın diye görev vermişler ve bizimkisi sayıyı tamamlayamamış. Ben seni abone yapsam olur mu bir kaç ay sonra iptal ettirirsin maksat işim görülsün dedi. Böylece 1-2 ay boyunca kapıma her gün Zaman Gazetesi geldi. Hazır Zaman'a abone olmuşken bir de Cumhuriyet alayımda bu vesileyle bir kıyas yapayım, bakalım hangi haberi hangisi atlıyor, aynı haberleri okurlarına kim nasıl sunuyor inceleyeyim dedim. Maksat boş muhabbet olsun işte.

Misal Cumhuriyet Hristiyan vatandaşlarımızın Paskalya Bayramı'nı kutlamıştı safyalarından fakat aynı günlerdeki Kandil Gecesi'nin (Ne kandiliydi hatırlamıyorum) bahsini bile geçirmemişti. Zaman Kandil'e geniş yer ayırırken Paskalya'yı nesnel bir dille haber olarak vermişti tebrik temenni katmadan. Gazetelerin genel çizgisine baktığımızda pek de şaşırtıcı bir durum değildi benim için bu. Bir de o zamanlar Irak'ta öldürülen insanların haber değeri vardı, bir miktar umrumuzdaydılar hala. Televizyonlar altyazı geçerdi patlama oldu şu kadar ölü yaralı var diye. Benim de ilgimi Irak'tan gelen haberler ve sunuluş biçimleri çekti bu iki gazetenin. Çok kaba bir varsayımla müslümanların yeni bir haçlı seferi gözüyle baktığı Irak'ın işgaline Zaman Gazetesi'nin biraz daha duyarlı ve hassas davranmasını umabilirdim. Cumhuriyet, daha çok dışardan bir gözlemci gibi, hada ortada bakar izlenimi vardı bende. Fakat haberler yapılırken kullanılan dile, seçilen kelimelere, yer verilen verilmeyen olaylara, birinde olup öbüründe olmayan haberlere bakınca hafif tabirle mahçup(!) oldum. Yer yer Liverpool -Beşiktaş maçına alt oynayan adamın şaşkınlığını yaşadım. Durum tahmin ettiğimin neredeyse tam tersiydi. Durumu İşgal olarak adlandıran, haberlerde sivil ölümlerini ön plana çıkartan ve ortada değil Irak halkına daha yakın duran bir gazete idi Cumhuriyet. Başka durumlardan eleştirir beğenmeyebiliriz. Kandil gecesinin, bırak kutlamayı bahsini bile geçirmemesine büyük çoğunluğu müslüman olan bir ülkenin vatandaşı olarak üzülmüştüm misal. Ama Irak konusunda Sezar'ın hakkını Sezar'a vermek lazımdı. Şimdi herkes ABD'ye tukaka yapıyor ama arşivlerine girin bakın işgalin ilk zamanı Saddam karşıtlığı ayağına bal gibi destek vardı ABD ordusuna Türk medyasından. Böyle bir ortamda sağlam ve ilkeli duruyordu Cumhuriyet.

Diğer taraftan Zaman'ın en azından Cumhuriyet'ten daha ilgili ve agresif olmasını beklerken yumuşak, tel kadayıf kıvamında geliyordu Irak haberleri. Olaylar nesnel ve edilgen bir dille anlatılıyor, mümkün olduğunca doğrudan ithamlara başvurulmuyor, kelimeler titizlikle seçiliyor ve ilginçtir Cumhuriyet'te yer bulan bazı olaylar, (ABD ordusunun işlediği çok büyük ölçekli olmayan suçlar, cinayetlerdi bunlar) Zaman Gazetesi tarafında haber değeri görmüyordu. İşgale açık destek verilmiyordu ama açık açık da karşı çıkılmıyordu. Daha çok ne kızı ver ne dünürü küstür havası vardı haberlerde.

Böylede bir anım oldu! demek için etmedim bunca laf kalabalığını. O günlerden beri bazı olaylar karşısında özellikle takip ederim Zaman'ın tavrını. Ne kızı ver ne dünürü küstür kaypaklığının kokusunu hep alıyorum böyle durumlarda. Delikanlılık dedim ya lafın başında. O'nu göremiyorum tutumlarında. Hep bir Sinan Çetin'lik hep bir Cemil Çiçek'lik seziyorum tavırlarında.

İnsani yardım gemilerine yapılan terörist saldırıdan sonra gene projeksiyonları Zaman'a çevirdim bakalım nolacak diye. İlk günler haberler diğerlerinden farklı değildi. Ama dün çeşitli haber sitelerine Fethullah Gülen'in Gazze yorumu düşmüştü. Ben şaşırmadım da beklenenden farklı gibi bir havası vardı. Heleki şu hassas durumda. Hemen Zaman'ın internet sitesine girdim ve olay biraz aydınlandı benim için. Şöyle anlatayım;

Muhtelif haber siteleri The Wall Street Journal ' a verdiği röportajı kaynak gösteriyor. Bir de Türkiye'ye gönderdiği taziye mesajı var. Kimse bana çemkirmesin açık bir çelişki var ikisi arasında. Zaman'da tırstığından mıdır nedir anında bir haber yapmış olay Türkiye'de duyulunca. Fakat The Wall Street Journal' a verilen demeçleri söyleyip yorumu okuyucuya bırakmıyor ve ABDÜLHAMİT BİLİCİ imzasıyla söylenen sözleri bizim nasıl anlamamız gerektiğini bize öğretiyor haber.

Bende bu gazeteciye nacizane alternatif olarak o sözleri benim nasıl anladığımı yazayım hem de sözleri yazayım ki siz de kendinize göre bir şey anlayın.

Önce Türkiye'ye ve katledilen insanların ailelerine Fethullah Gülen tarafından gönderilen taziye mesajına bir göz atalım;

"Filistin'de yaşanan bu drama son verebilmek beklentisiyle yola çıkan, uğradıkları müessif saldırıda hayatlarını kaybederek şehit olan insanlarımıza Allah'tan rahmet diler, başta aileleri olmak üzere, milletimize ve bütün insanlığa taziyelerimi bildiririm."

Hay diline sağlık. Türkiye'nin geneli bu duyguları ve fikirleri paylaşıyor zaten. Bazı kelimelerin altını çizdim konuşmada dikkat ederseniz. Bu ifadede açık şekilde ablukanın dram olduğu, İsrail tarafından müessif bir saldırı gerçekleştirildiği dile getiriliyor. Hayatını kaybedenler şehit olarak tanımlanıyor ve kayıpların sadece ailelerinin değil milletimizin ve insanlığın kaybı olduğu vurgulanıyor. Ben de altına imzamı koyarım.

Şimdiiiiiiiii... Zurnanın zırt dediği Abdülhamit Bilici'nin şu sözü şöyle bu sözü böyle anlayacaksınız diye dayatmaya kalktığı mülakata gelelim. Bu konuda Zaman'a da tam güvenmediğim için bilgiye ulaşmanın itin ayağına düştüğü şu devirde internet tarayıcımın bir sekmesine Zaman'ın sitesindeki Bilici'nin mülakat yorumunu, hemen dibindeki sekmeye ise haberin kaynağı The Wall Street Journal 'ın sitesini açtım. Önce ikisini ayrı ayrı okudum. Sonra parça parça bir ordan bir ordan okudum. Daha ilkin haberlerin başlıkları çekiyor ilgimi:

# Zaman haberi şu başlıkla vermiş

Gülen'den şehitlere taziye, yönteme eleştiri!

# The Wall Street Journal ise şöyle vermiş kendi haberini

Reclusive Turkish Imam Criticizes Gaza Flotilla – İnzivadaki Türk İmam Gazze Filosu'nu eleştirdi

Gazetecinin insiyatifi diyorum, istediği sunar haberi diyorum devam ediyorum okumaya.

1 # Zaman

Gülen'in bu mevzuya yaklaşımını 3 noktada değrerlendirebiliriz:

Bir, yardım gönüllülerinin bulunduğu gemiye yapılan o korkunç müdahale öncesi izlenen yöntem ki Gülen bu noktada diplomatik yolların sonuna kadar zorlanmasında ısrar ediyor.

1 # The Wall Street Journal da şöyle ifade ediyor Gülen fikrini

Mr. Gülen said organizers' failure to seek accord with Israel before attempting to deliver aid "is a sign of defying authority, and will not lead to fruitful matters." - Mealen Gülen, organizatörlerin yardımların ulaşması girişiminde İsrail'le uzlaşmaya yanaşmamalarının otoriteye başkaldırmak demek olduğunu ve bu tavrın hoş sonuçlar doğurmasının beklenemeyeciğini söylüyor. Bitmedi;

He said that when a charity organization linked with his movement wanted to help Gazans, he insisted they get Israel's permission. - Bir hayır organizasyonu bizim hareketimizden Gazzeliler için yardım istediğinde İsrail'in iznini almaları konusunda ısrar ettiklerini ifade ediyor.

Haydaa. Dur bakalım Bilici. Öyle, şair burada şunu demek istiyor dedin diye kabul edilip geçiştirilecek birşey değil bu. Senin dediğinden fazlası var burda. Organizatörleri bildiğin eleştiriyor ve amiyane tabirle anında satışı koyuyor. Daha önemlisi o bize yolladığı taziyeyle çelim çelim çelişiyor. Abluka'ya dram diyordun ve bu gidenlere drama son vermek için yola çıkan insanlar diyordun. Şimdi Abluka kırmayı koydun kenara, İsrail'in iznini almadan yardım göndermeyin, biz öyle yapıyoruz diyorsun. Daha ileri gidip otoriteden izin almazsan tabiii(!) güzel şeyler yaşanmasını bekleyemiz diyorsun. Bu dil bana biraz tanıdık geliyor. Kimler kullanıyor bu dili hatırladınız mı? Devam edelim

2 # Zaman

İki, İsrail askerlerinin müdahale biçimi ki onu 'çirkin bir manzara' diyerek eleştiriyor. Bu söz, müdahale biçimini kınadığının açık göstergesi.

2 # The Wall Street Journal

"What I saw was not pretty," he said. "It was ugly." - Gördüğüm şey hoş değildi. Çirkindi.

Bilici'den Asena kıvraklığı görüyoruz burda. Bu nasıl bir zorlama bağlantıdır, bu nasıl bir kıvraklıktır şaştım kaldım. Bir de şark kurnazlığı yaparak kendi zorlama çıkarımını sanki 2+2=4 kadar açık, herkesin kabul ettiği bir ifadeymiş gibi bir hava yaratmaya kalkıyor. "Çirkin bir manzara" diyerek Mavi Marmara'nın geometrisinin şekilsizliğini dile getiriyor desen bundan daha abes olmaz. Yahu bunu herkes diyor. Yok yok herkes değil pardon. Hatırladınız mı bu üslubu kimler kullanıyor. Beyaz saray muhiti mesela. Etliye sütlüye bulaşmadan Türkiye'nin gazını alıp İsrail'i kızdırmamak adına "Talihsiz olay", "Olayda hayatını kaybedenler için üzgünüz" tarzı ifadeleri tercih ediyorlar değil mi? Daha önemlisi yolladığı taziye mesajı gene taça çıkıyor. Çünkü orada açık şekilde müessif bir saldırı olarak tanımlıyordu, şimdi çirkin olay oldu. Ne kadar profesyonelce beyanatlar değil mi? İki tarafı da elde tutuyor. Devam edelim

3 # Zaman

Üç, şehit olan vatandaşlarımız ki, bunun için Gülen taziye yayınlayarak üzüntülerini ifade ediyor.

3 # The Wall Street Journal

He added that assigning blame in the matter is best left to the United Nations......"It is not easy to say if they are politicized or not " - En iyisi suçluyu Birleşmiş Milletler'in tayin etmesi... Aktivistlerin politize olup olmadığını iddia etmek kolay değil.

Al bir tane daha. İslam dininin terminolojisini o gazetede çalışan çaycı bile benden daha iyi biliyordur herhalde. ŞEHİT diyorsun. Ağzınızdan da kaçmıyor. Sürekli vurgu yapıyorsunuz taziye mesajınızda, haberlerinizde, açıklamalarınızda. Bir bilen cevap versin,

Olayda kimin suçlu olduğu belli değilse, en iyisi BM nin suçluyu tayin etmesini beklemekse herhangi bir taraftan ölenler hakkında nasıl ŞEHİT tabiri kullanabilirsin? Bir de politik amaçlar güden insanlardır belki bilmiyorum diyorsun. Öldürene suçlu diyemiyorsun ama ölene şehit diyorsun. Bu ne yaman çelişkidir. Böyle çalımı Messi atamaz yahu.

Bu Türkiye'nin BM suçluyu soruştursun demesinden kalın bir çizgiyle ayrılan bir tabirdir. Biz diyoruzki İsrail Ordusu cinayet işledi, biz buna inanıyoruz ve iddia ediyoruz ve bağımsız bir komisyon araştırsın göreceksiniz biz haklı çıkacağız. Gülen diyor ki ben bilmem BM bilir suçlu kim.

Benim kafam karıştı. Abondone oldum. Şimdi Gülen'e göre

bu olay müessif bir saldırı mı yoksa çirkin tatsız bir olay mı?

Bu gemidekiler insani yardım taşıyan aktivistler mi yoksa politize olup olmadıkları belirsiz, İsrail'den izin almayarak olayı tatsızlığa sürükleyen organizatörler mi ?

Filistin'de yaşanan dram mı, İsrail orada işgalçi mi yoksa girip çıkan herşeyi denetleme hakkına sahip bir otorite mi?

Orada hayatını kaybeden insanlar mağdur,suçsuz haliyle Şehit mi ve İsrail milletimize ve bütün insanlığa kurşun sıkan bir katil mi yoksa kimin suçlu olduğunu söylemek için daha erken ve BM raporunu mu beklemeliyiz?

Hangisi gerçek Gülen? Burada bize ölenlerimiz drama son vermeye çalışan şehitlerimizdir ve sadece ailelerinin değil milletimizin de değil tüm insanlığın başı sağolsun diyen, dram diyen, müessif saldırı diyen Gülen mi doğru söylüyor Yoksa, öte yanda ABD gazetelerine başkalarının ağzından konuşan, "olay çirkin" den öte geçemeyen, organizatörler otoriteden izin almalı biz öyle yapıyoruz diyen, suçluyu belirlemeyi BM ye bırakmalıyız yani kimseyi suçlu ilan etmemeliyiz demeye getiren Gülen mi samimi? Hangisi ? Hem İsrail'i ABD'yi kızdırmayayım hem de Türkiye'de ayranı kabarmış insanları karşıma almayayım bir yandan da onlara göz kırpayım. Yaptığı açık şekilde bu da hangisi siz siniz? Hangisi yalan söyledikleriniz hangisi gerçek? Anlayamıyorum, güvenemiyorum. Yarın meydana gelecek başka bir krizde medyasıyla, sermayesiyle nasıl tavır takınacak bu cemaat kestiremiyorum.

Geçen gün haberlerde İsrail'in serbest bırakma vaadi karşılığında rehinelere kağıt imzalattıklarını duydum. Düşündüğümde, korkup imzalayanlara hak verdim ve ben olsam ben de büyük ihtimal korkup imzalardım. Yanımda arkadaşım vardı, oğlum dedim Hakan Albayrak öldürüleceğini bilse işlemdiği suçun altına ben İsrail'e karşı suç işledim diye imza atmaz. Kısa süre sonra haber geldi Hakan Albayrak ve kardeşi imza atmadıkları için gözaltına alındı diye. Şaşırmadım. Kimse şaşırmadı. Çünkü biz O'nun DELİKANLI olduğunu bilirdik. Nabza göre şerbet, adamına göre demeç insanı değildi. Kıçı ayrı başı ayrı oynamazdı. Keşke, sanki müslümanları temsil ediyormuş gibi içerde/dışarda temaslar kuranlar, insiyatif alanlar O'nun yarısı kadar DELİKANLI olabilseler. Oysa Onları takip eden yılanın bile beli kırılıyor. Bir de bizde bir laf vardır : Gavurun ekmeğini yiyen kılıcını sallar.

Zaman Gazetesi'ndeki haber şu

The Wall Street Journal'daki haber şu

Çok aradım ama birinci ağızlardan bu ikisi dışında söyleme rastlamadım var da benim haberim yoksa yollayın okuyalım.

NOT: Baştan peşin peşin söyleyeyim lütfen bana müslüman olan Amerikalı papazlardan, İstiklal Marşı'nı tersten okuyan Senegalli çocuklardan bahsetmeyin.

Bir Google Eksikti Şimdi Tam Oldu

2010-06-04T03:51:00.013+03:00

Aynı aklın daha doğrusu aynı akılsızlığın birbiriyle bağıntısız şekilde farklı mecralarda hüküm sürdüğünü görünce üzerine biraz düşünme ihtiyacı hissettim.

Önceki hafta tezimi teslim etmem gerekiyordu ve saç sakal karışmış uyku düzen kalmamış şekilde birazda acaba bir terslik çıkar mı? kaygısıyla stresli günlerim oldu. Öyle bir günde fakülte kütüphanesinde bir masayı kitaplar, bilgisayar, çıktılar, kaynaklar vesaire ile işgal etmiş şekilde tam çalışmaya yoğunlaşmışken kütüphane görevlilerinden biri geldi ve "Arkadaşlar bu tarafı kapatıyoruz sizi diğer tarafa alalım" dedi.Rahat rahat çalışırken öbür tarafta sıkış tepiş olmak ve eşyaları topla bir daha yerleş derken zaman kaybetmek işi hoşuma gitmemişti. Görevliye, durduk yerde niye burası kapanıyor hem de başımızın en yoğun olduğu, kütüphanenin en kalabalık olduğu günlerde ? diye sordum. Geçen gün bu tarafta birisi sigara içmiş, masanın birinde izmarit görmüş galiba bir görevli ve dekanlığa dilekçe yazmış akşamları bu tarafın kapanması için dedi. Olup olmadığı bile meçhul bir olay yüzünden kütüphane kapanmasıyla zaten üzerimde mevcut olan gerginlik vites yükseltti. Böyle saçma şey mi olur ? dedim varsa öyle birşey içeni tespit etmek sizin göreviniz cezalandırmak da dekanlığın görevi kütüphane kapatmak da neyin nesi? diye ekledim. Adam, dekanlıktan bize gelen talimat bu biz de uyuyoruz dedi konuşmayı uzatmadım ama acayip gıcık oldum. Görevliye değil duruma gıcık oldum.

Ertesi gün madem burada işler böyle yürüyor deyip okulun komple kapanması için dekanlığa dilekçe verdim. Koridorda sigara içen birisine rastladığımı ve bunun önüne geçmek için kütüphanede başarılı sonuçlar veren kapatma çözümünün tüm fakülteye uygulanmasını, okula kimsenin sokulmaması talep ettim. Böylece yasak olan hiçbir yerde sigara içilmemiş olacaktı. Dahiyane bir çözüm olduğunu düşünüyordum. Fakat ciddiye almadılar, okul hala açık. Ya da saçmalamanın da bir sınırı var diye düşündüler, bilemiyorum.

Geçtiğimiz yıllarda dönemin İstanbul Valisi Muammer Güler ve Emniyet maçlarda olay çıkıyor diye İstanbul içi deplasman seyircisini tümden yasaklamıştı. Rakip olmazsa kavga da olmaz gibi bir başka dahiyane çözüm ürettiler. Sonra Beşiktaş- Fenerbahçe maçında Fenerliler Beşiktaş tarafından bilet alıp maçta Fener forması atkısı çıkarttılar. Bir cinayet işlenmesi içten bile değildi şanslıyız büyük olay almadı.

Youtube uzunca bir süredir illegal, bir ara blogger kapatıldı, ekşisözlük gitti geldi halen de benim haberdar olmadığım saçma sapan onlarca internet yasağı vardır malumunuz. Herşeye rağmen Penguen Dergisi'nin "Sonunda İnternet Mahkeme Kararyıla Komple Yasaklandı" kapağını şaka, mizah olarak düşünüyordum düne kadar. Şimdi acaba? diyorum, Google'ı da yasakladıktan sonra neden olmasın? diyorum.

Evet olmaz denen oldu şimdilik arama motoru serbest olsa da Denizli 2. Sulh Ceza Mahkemesi Google'ın birçok uzantısı yasadışı ilan edip sansüre tabi tuttu. Hemde Atatürkçü Düşünce Derneği'nin talebi üzerine. Olay şöyle gerçekleşiyor. ADD Google'a "Kemalizm'in karın ağrısı" yazıyor, çıkan sonuçlarda Atatürk hakkında hakaretler içeren siteler çıkıyor ve sanırım bazıları google'ın bazı hizmetlerinden faydalanıyorlar. Sonra Google'ı mahkemeye verip kapattırıyorlar. O sitede neler yazıyordu bilmiyorum, çünkü haberi ulusal gazetelerde okumama rağmen inanamayıp DNS ayarlarını eski haline getirerek sitelere girmeye çalıştım, bildiğin mahkeme kararı çıkıyor doğruymuş! Denemek isteyen buyursun http://sites.google.com/

Atatürk'e hakaret edilmesi hepimizi rahatsız eder. Gel gelelim çözüm bizim işimiz görülsün de gerisi mühim değil mantığıyla aranmaz. Kimse Atatürk'e hakaret edemesin diye internet komple veya kısmen yasaklanmaz, gazetecinin biri hakaret etti diye tüm yazılı basın karartılmaz. İçinde biri sigara içmiş olabilir diye kütüphane kapatılmaz. Maçta kargaşa çıkmasın diye taraftarın gitmesi yasaklanmaz.

Bir yanda kütüphane görevlisi ve dekan, diğer yanda ülkenin en büyük şehrini yöneten ve koruyan iki kişi, diğer yanda Atatürk'ün düşüncesini devam ettirdiğini iddia eden bir dernek. Birbirleriyle ne kadar alakasızlar değil mi? Ama kafa aynı algoritmayla çözüm üretiyor problemler karşısında. Kişiler ve alanlar çok farklı ama akılsızlık aynı akılsızlık.

Bu insanların ortak noktası ne acaba? Çok mu karbonhidrat tüketiyorlar ya da yedikleri içtikleri başka birşey mi dokunuyor, ne bileyim uykuyu mu tam alamıyorlar da böyle oldular ? Gerçekten merak ediyorum. Çünkü bu durumlar onlara göre normal.

Delik

2010-06-02T20:00:00.003+03:00

Ben dedim size 2012 de hepimiz ölücez diye de inanmadınız. 2010'un ortasında ilk işaret geldi bak. Guatemala'da koca binayı yutmuş şu delik. Ölen yok diyorlar ama olay tanıklarından deliğin iki kişiyi yuttuğunu iddia eden var. Daha olay yeni her ne kadar coğrafi açıklamasının olduğu söylensede yakında efsaneler de türemeye başlar. Şimdiden UFO'lara bağlayanlar çıkmış.

Ben buranın belediye başkanı olsam tüm bilimsel açıklamaları perdeler Piramitler hesabı turizm avcılığı yaparım arkadaş. Acaba deliğin sonu Mu kıtasına mı Atlantis'e mi çıkıyor derim, Mayalardan şüpheleniyorum derim,Meksika'da tapınaktaki takvimin günlerin sayı değerlerini toplayıp eksponansiyelini alınca deliğin yarı çapı çıkıyor derim, bulduğumuz sayıdan 2010 u çıkartıp doğal logaritmasını alınca Milliyetçi Hareket Partisi'inin 40. yılı çıkıyor derim. Bunu yaparım. Bu Guatemalalılar işi bilmiyor.

Mantığı Ters yüz Edip Faşizmi Aklamak

2010-06-02T07:00:00.013+03:00

Şu iki gündür en fazla rastladığım durumun özetidir yanılsamalarla, akıl oyunlarıyla, mantık hatalarıyla gün gibi ortada olan, tartışılacak bir yanı olmayan faşizmi aklamak ya da kınanmasını minimize etmek durumu.

Marksist ideoloji ve takipçileri tarihe toplumların sınıf savaşı gözüyle bakıyor. İranlı aydın Ali Şeriati sosyolog altyapısının da tesiriyle bir Hak- Batıl diyalektiği perspektifine sahip. Bu bakış açıları mücadeleler arasında doğru- yanlış tasnifi yapar bir bakıma ve bu tasnifte safını belirler. Sosyal bilimler ve tarih bilimi açısından bu iki yaklaşımın ne kadar sağlıklı ve kapsamlı bir bakış açısına sahip olduğu tartırtışılabilir ama tarihin bir döneminde bazı olaylara, durumlara en sağlıklı açıklamaları da bu yaklaşımların getirdiğide açıktır.

İçinde bulunduğumuz dönemin ve olaylarında hak/ haklı/ üreten/ mazlum ile Batıl/ haksız / çalan/ zalim mücadelesi bakış açısıyla gayet sağlıklı sonuçlar ortaya koyduğuna inanıyorum. Çizgi net midir? Belki değildir ama siyahla beyazın ne kadar ayrıştığı ve gri bölgenin ne kadar daraldığı ortadadır.

Ben Marksist, devrimci, komünist değilim. Fakat hangi görüşte olursak olalım şunu kabul etmeliyiz ki Filistin davası ve Türkiye ilişkilerine şöyle bir göz attığımızda resmi söylem ve toplum olarak biz genel olarak Filistin'e "Bizi satan Araplar" vizyonuyla bakarken Türkiye'deki sol ve devrimci fraksiyonlar zulme karşı çıkmak, sömürgeciliğe karşı direnmek gibi son derece soylu motivasyonlarla gidip El-Fetih saflarına katılmış, o zamanlarda zorbalıkta bugünden pek farklı olmayan İsrail'e karşı silahlı mücadele vermiş hatta bir kısmı hayatlarını kaybetmişlerdir. Türk Solu'nun simge ismi olan Deniz Gezmiş'in de İsrail'e karşı verdiği mücadeleyi gururla anlatmayan, rahatsız olan bir solcu ben görmedim daha.

Bu gençler Filistin'e giderken birçok şeyin hesabını yapmışlardır kuşkusuz ama temel motivasyonun ezilen – ezen arasındaki mücadeleye kayıtsız kalmamak ve ezilenden yana saf tutmaktır. Öyle ucuz hamleler de değil kınama, kermeste börek satma, sağda solda ahkam kesme gibi. Bizzat silahı alıp kafa tutmuşlar işgalciye.

Türkiye'yi bırakalım bir tarafa, dünyada safınızı zorbalığın karşısında tutan insanlar için bir sembol haline geldi Filistin. Edward Said çocuklarla birlikte taşladı İsrail tanklarını. Çok değil daha dün Noam Chomsky Filistin'deki Birzeit Üniversitesi'ne ders vermek için giderken İsrail tarafından engellendi, Lübnan'a döndü misal. Zaman değişti. Sovyetler dağıldı. Türk solu önce örselendi sonra 12 Eylül oldu veTürkiye'de sol diye birşey bırakmadılar ki bugün Filistinle ilgilensin. ( Bana CHP % 25 demeyin cevap bile vermem )

Zaman her şeyi değiştirdi İsrail'in barbarlığı dışında. İsrail hala sivil,asker, kadın, erkek, yaşlı, genç demeden zerre kadar menfaati için onlarca cana kıymaktan çekinmiyordu. İşte dünya'nın sahipsiz ve soykırıma mahkum bıraktığı bu halka kaşrı müslüman Türk halkında bir duyarlılık yükseldi. Bazılarının bunu anlamasını beklemiyorum onlar kıt beyinleriyle ezberlerini sayıklamaya devam edeceklerdir kim ne kadar anlatırsa anlatsın. Fakat Türk milleti ve Anadolu insanının büyük çoğunluğu Osmanlı'yı reddetmez. Tarihin seyrinde gurur duyduğu ve ömrünü doldurup yerini Türkiye Cumhuriyet'ine bırakan soylu bir mazi gibi görür onu. Bugün gidin Anadolu'nun çok ilinde ilçesinde Mehter Takımları görürsünüz esnaftan kurulmuş. Bu bakış açısı dini bir izdüşümü de vardır elbet. Her ne kadar Cuma'dan Cuma'ya namaz kılsa da "İnananlar kardeştir" vizyonu az veya çok, baskın veya arka planda bir şekilde kafasının bir köşesinde yer etmiştir. Hilafet gelsin istemez ama bilmem kaç sene Hilafet'i taşımış bir neslin evladı olduğunu söyler hep böbürlenmek için. Yani hep bir miktarda sahiplenir İslam dünyasını. Bu da çok doğaldır bence. Bin yıllık bir geçmişin tesirlerinin bir toplum üzerinde devam etmesi normaldir. Zaten devam etsindir de. İşte bu Osmanlı üzerinden kendine sorumluluk payesi biçen bakış açısıyla zamanında kendine yamuk yaptığını düşündüğü kardeşini (ki bu bakışın saçmalığını ve yanlışlığını savunan birisiyim ben) büyüklük edip affetmiş ve herşeye rağmen mazlum Filistinli kardeşine el uzatma ihtiyacı hissetmiştir. Bu her ne kadar içinde bir miktar kibir taşısa da büyük ölçüde asil bir davranıştır.

Şimdi başımızı kaldırıp dünyaya göz attığımızda bize dayatılan; evet devletler, STK lar, siyasi kurumlar, basın, televizyon, ıvır zıvır aracılığıyla bize dayatılan bir iyiler ve kötüler sınıfı var. Şunlar hep kötü değil mi :

İran ve Ahmedinejad

Venezuella ve Chavez

Afganistan ve Taliban

Hizbullah ve Nasrallah

Libya ve Kaddafi Kuzey Kore Çin hatta bizde bir miktar sempati olsa da Küba

Bu ülkelerin ve liderlerin kötülüğünü tartışmıyoruz bile genel olarak. Hepsinin gudubetliğini haykıran bilgi bombardımanına tutuluyoruz hergün. Karalama için en makbul aygıt ise (Irak'a kadar öyleydi en azından bilmem bundan sonra ne kadar iş görür ama) Demokrasi.

Hiç ideolojik tartışmalarına ve demokrasinin yeterliliğine girmiyorum. Batı'nın standartlarını baz alarak soruyorum; Venezuella Petrol'ünü ülkesini ABD'ye peşkeş çekmedi ve Chavez'e oy verdi diye kötü oluyor. Seçim yapıyor, devlet başkanına CIA suikast girişiminde bulunuyor ama kötü olan O oluyor. Ürdün'ü yöneten adama kurulduğu günden beri Kral deniyor, ölünce yerine oğlu falan geçiyor ama hiç kötülerin arasında adı anılmıyor. Kimse onlara demokrasi götürelim demiyor. Keza Suud-i Arabistan. Sempatik çalışmayan ama petrol zengini haylaz arap ülkeleri işte... İmaj bu.

Ben 8-10 yaşlarındayım, deli zamanlarımız tabi o zaman Van Damme, Bruce Lee filmlerini filan pek seviyoruz arkadaşlarla. Fakir Rocky'nin dağda bayırda kütükle vücut çalışıp, mahalleli ve esnafının moral desteğiyle kaldırımda depar atıp bankların üzerinden zıplayarak dövüşe hazırlanırken zalım Rus İvan Dragon'un son teknoloji spor aletleri ve sınırsız bütçeyle çalışmasına rağmen son raundda Raki'den dayak yediği zamanlar işte. Ağzımız açık izlediğimiz başka bir seri var o zaman Rambo. Zalım Ruslar'a karşı Afgan Milisler'le bir olup maceradan maceraya koşuyordu kerata. O zaman bu sakallı Taliban iyi taraftaydı misal. Romba çocuklarla ahbaplık falan kurardı. Kimse Ruslar onları ilerletmeye medenileştirmeye gitti oraya demiyordu. Neticede Rus işgalinden evini koruyan Müslümanlar idi bunlar bize gösterdiklerine göre. Adamlar bugün neyse o zaman da oymuşlar da, nedense iyilerden kötülere geçtiler terörist ilan edildiler bugün.

Ekonomi uzmanlarımız üniversitelerde ders veren televizyonlardan inmeyen profesörlerimiz var. Biri Gümrük birliği bizi perişan etti dese hemen makinalı tüfek gibi başlıyorlar. "Serbest Piyasa, ürettiğinden ucuza alıyorsan üretmenin ne anlamı var, rekabet kaliteyi getirdi, yerli sanayici bizi kazıklıyordu gümrük kalktı rekabet geldi fiyatlar düştü" vs vs vs...... Böyle gider bu liste sabaha kadar savunurlar. Kötü pahalı yerli malı /iyi ucuz ithal mal sonucu çıkar burdan ve sonuna kadar rekabet dayanamayan batsın denir. Sonra bir Çin çıktı. Adamlar işçisini hayatta kalacak kadar önemseyip, patent telif tanımayıp ucuza, ucuzda laf mı zararına satıyor. Aynı otoritele bu sefer Çin Tehtidi'nden bahestmeye başladı. Yerli sanayi zarar görüyor dediler. Şaşırdım. Hani ulan iyi birşeydi bu, gümrükler kalksındı da malı ucuza alaydık da rekabetti de .... Sonra haksız rekabet Çin'de işgüçü ucuz, kota konsun, gümrük konsun falan demeye başladılar. Oğlum ötekilerle her konuda haklı rekabet vardı da bi tek Çin'in işgücü ile mi haksız rekabet var? Çözemedim. Çin üretip satınca kötü, Batı satınca iyiyidi. Rekabet piyasa, globalleşme küreselleşme falan filandı.

Kuzey Kore ben kendimi bildim bileli kimsenin tavuğuna kış dediğini duymadım kapalı ve totaliter bir rejim ve Nükleer güç. ABD ve Batı dünyasına göre şer üçgeninin bir parçaşı. Başkanının adını bile bilmediğim bir ülkenin kötü olduğunu izlenimine sahibim. Ama Orta Doğu'da kurulduğu günden beri terör estiren ve Hitler'in yaptığı psikopatlığı gücü ve ihtiyacı olduğu zaman rahatlıkla yapabileceğini binlerce kez ispatlamış bir ülkenin İsrail'in dünyada nükleer karşıtı mekanizmaları kurulduktan sonra onları tınlamayıp atom bombası üretmesine kimse gıkını çıkarmıyor. İran'a herkes dayılanıyor, İran nükleer silah istedi diye dünya ayağa kalkıyor ama İsrail'e kimse gıkını bile çıkarmıyor. İran, Kore kötü İsrail iyi biraz haşarı işte haylaz.

Örnekleri çeşitlendirmek mümkündür uzar gider bu liste. Şu durumun tartışılacak bir yanı yok ki taraflı ve yanlı bir kritere göre bile namusluca yapılmıyor iyi-kötü tasnifi. Ben onların kriterlerini bile kabul etmezken kendi kriterleriyle bile çelişiyorlar. Başa dönersem hukukun gücü değil güçlünün hukuku var. Ve bugün güçlü olan ABD ,İsrail ve İngiltere gibi başkalarının kanını emerek halkını rahat yaşatan ülkeler ve onların küresel uzuvları. Bunların hukuka göre değil menfaatlerine göre söylem ve propaganda ürettikleri milyonlarca kez ispatlandı. Mustafa İslamoğlu Türkiye'de sistem eleştirisi yaparken şöyle bir laf etmiş 28 Şubat zamanında "Kedi yavrusunu yemeyi kafasına koyduğu zaman onu fareye benzetirmiş. Sistem de birini yemeyi kafasına koyduğu zaman onu başka bir şeye benzetiyor. Kedi diye yemiyor da komünist diyor öyle yiyor, şeriatçı diyor öyle yiyor, faşist diyor öyle yiyor kürtçü diyor öyle yiyor" Dünyada bugün olanda budur. ABD de simgeleşen sömürgeci güçler sadece ve sadece "biz" dediklerinin mefaatleri için birini yemeyi kafalarına koydukları zaman biz burayı tarumar edip kendi cebimizi dolduracağız demiyor. Orayı başka birşeye benzetiyor. Kedi diye yemiyor da Terörist ilan ediyor öyle yiyor, demokrasi getireceğim deyip antidemokratik ilan ediyor öyle yiyor, gizli gizli nükleer silah üretiyor diyor öyle yiyor. Bunu büyük ve küçük ölçekde onlarca yıldır onlarca kez yaptılar ve hala yapmaya devam ediyorlar.

İşte yukarda bahsettiğim tüm durumlarının küçük bir laboratuvarı gibiydi Rotamız Gazze Yükümüz İnsani Yardım filosu. Şimdi gelin olayı adım adım ele alalım. Ben en baştan safımı tutuyorum. Taraf olmak adaletsiz olmak değildir. Aksine vicdanı ve adaletli insanlar zalim ile mazlum arasında tarafsız şekilde ortada durmayıp mazluma güçsüze arka çıkar. Tıpkı zamanında Deniz Gezmişler'in El-Fetih'e katıldığı, tıpkı Gandhi'nin İngilizler'in karşısına dikildiği, Tıpkı Mustafa Kemal'in yüksek ihtimal Osmanlı'ya gelecek olan İngiliz mandasında kendine iyi bir pozisyon kapma mücadelesine girmek yerine neredeyse imkansız ve sonu ölüm olarak öngörülen milletini sömürgeden kurtarma mücedelesini seçtiği gibi. Bugün Orta Doğu'ya baktığım zaman Hak/ haklı / mazlum taraf olarak Filistin'i, Batıl/ haksız / çalan/ zalim ve güçlü olarak İsrail rejimini görüyorum. Bunu bir kere cebimize koyalım.

Faşizmi aklama ya da faşizme tepkiyi minimize etme olayı burada ilk hamlelerini yapmaya başlıyor.

Hemen bu sorgulanmaya başlanıyor.

Niye Ortadoğu'da mazlumdan yana oluyorsun?

Din kardeşin diye değil mi? Ben seni bilmez miyim Onlar ateist olsa kılın kıpırdamaz pislik seni.

veya

El -Fetih solcu diye değil mi? Ben seni bilmez miyim Onlar liberal demokrat olsa kılın kıpırdamaz gominis seni.

Yani diyor ki Ortadoğu'da mazlumdan yana olma çünkü tüm dünyadaki tüm zulmlere tepki göstermedin.

Güzel kardeşim adam kötü birşey yapmamış, nötr bile olmamış, iyi birşey yapmış. Mazlumdan yana olmuş. Sen diyorsun ki dünyanın her yerine yetişemiyorsan buraya da yetişme. Dünyanın her yerine yetişemeyenler dışında kimse tepki göstermesin yani böyle bir kitle olmadığı için direk kimse tepki göstermesin. Özetle Zalim mazlumu tepelerken sesinizi çıkarmayın diyorsun. Bu neye benziyor biliyor musunuz sizin öz kardeşiniz aç kalmış sefil olmuş. Halini görüp üzülüyor yardım ediyorsunuz. Hemen yemek veriyor, para veriyor, canına kastedenden O'nu kurtarmaya çalışıyorsunuz. Adamın biri çıkıyor "sanki tek aç sefil, peşindeki katiller koşan insan senin kardeşin, dünyada o kadar aç sefil insan var onlara yardım ediyor musun adi" diyor sanki kötü birşey yapmışsınız gibi. Gel bak senin kardeşinin başına bu geldi halden anlarsın şurada başka aç var beraber yardım edelim demiyor. Tek derdi sen de kardeşine yardım etme.

Hileli mantığının içinde de sanki haklıymışsın gibi bir hava yaratmışsın hepsi bu. Ne zaman haklı olursun biliyor musun? Dersin ki Ey Türkiye'de İsrail zulmünde seferber olan müslümanlar, dünyanın şu yerinde de Yahudiler'e zulmediyorlar iki yüzlü olmayın hadi hep beraber el uzatalım. O zaman haklısın derim. Ama senin söylemin kimse birşey yapmasın, kimse faşisti rahatsız etmesin istiyor. Faşizme karşı tepkiyi büyütmeyi değil, tepkide eşitliği sağlayamadığı için tepkisizlikte eşitliği sağlamayı hedefleyen çarpık bir kafa yapısı. Faşisti değil mazluma el uzatanı hedef alıyor. Yani sanki Faşizme zulme değişik motivasyonlarla karşı duran insanlar da yanlış birşey yapıyormuş gibi bir hava oluşturuyor. Faşizmi aklıyor, en azından tepkilerin yönünü değiştiriyor. Halbuki ortada yanlış hiçbir şey yok. İnsanların kendilerine yakın gördüklerine iyilik yapması kadar iyi ve doğal bir şey yoktur. Hedef bunun sadece yakınlarımızla sınırlı kalmasını engelleyip tüm insanlığa yaymaktır.

Bu çarpık anlayışta Filistinlilerin soyu kırılırken kılını kıpırdatmamak normal. Ben kimseyi iplemiyorum abi olay Gazze değil Kütahyayı haritadan silseler onuda sallamam o kadar yani dersen normalsin , eşitsin ya herkese. Ama ben dünyadaki her haksızlığa bu kadar duyarlı değilim ama bunlar din kardeşim/ bunlar ideoloji olarak bana yakın insanlar bari bunlara el uzatayım dersen kılıçlarını çekip üstüne üstüne geliyorlar. Düşünün bakalım siz kime hizmet ediyorsunuz ?

Devam edelim analize, birileri zulüm gören başka birilerine yardım ediyor. İyilik ediyor, yemek götürüyor, ilaç götürüyor. Siz o birilerine bu hareketlerinden dolayı minnet duyacağımıza onların normalde nasıl insanlar olduğunu sorguluyorsunuz. Aslında ne oluyor biliyormusunuz? Kedi gene yavrusunu yemeye karar veriyor alet oluyorsunuz.

İsrail'in haksız hukuksuz ve vicdansızca yürüttüğü ablukaya sessiz kalmayıp muhtaç insanlara yardım götürmek üzere bir organizasyon yapılıyor. İsrail bu organizsayonu yemeyi kafasına koymuştu. Kesinlikle koymuştu. Şimdi sıra onu birşeylere benzetme sırasıydı.Onlar, Naziler'in kendilerince haklı bahanelerle Yahudileri Getto'lara ve toplama kamplarına hapsedip dış dünyayla bağlantılarını kestiği Gazze'yi, bir Getto'ya bir Auschwitz'e çevirirken, evet müslümanların önderliğini yaptığı bir gurup insan buna tepkisiz kalmadı ve bu ablukayı kırmaya çalıştı. Yokedilmeliydiler. Tipik İsrail iftira furyası başladı. İsrail propagandasına yardım edecek zerre kadar malzemeyi alıp çarpıtıp "Amaç İnsani Yardım Değil" yalanını çıkarttılar. Çünkü onlar Hamas'ı, silahlıyı bombalıyı harcar. Nasır'ın uçaklarını havaya kalkmadan yok ettiler, silahtan korkmazlar. Onlar barıştan korkar. Tartışmaya açık olmayan iki hususu belirtelim çünkü Faşist propagandaya hizmet edenler tüm fikirlerini buradan temellendiriyor.

1 yalan : Gazze'ye şu kadar ton yardım ettik orada insanların hiçbir ihtiyacı yok ortalık güllük gülistanlık.

Hassiktir diyorum Osman Baydemir gibi elimi sallayarak. Bu yalanın kuyruklusudur. Hem uluslararası gözlemcilerin raporlarından hem de telefon şu bu aracılığıyla Gazze'deki insanlarla irtibat halinde olanlardan rahatlıkla öğrenilebilir ki Gazze'nin acil gıdaya, ilaca, tıbbi malzemeye ihtiyacı vardır. Bu tartışma götürmez bir gerçektir.

2 yalan : O zaman verin biz iletelim yardımları. Bu güne kadar insani yardıma engel olmadık. İlla ben götürcem diyorsan niyetin başka.

Hassiktir diyorum Osman Baydemir gibi elimi sallayarak. Bu da yalanın kuyruklusudur. Kapıyı verin biz götürelimden açıyorlar. Ama yardımları zaten zamanında iletmedikleri gibi, canlarının istediği gıdayı, ilacı, cihazı paşa gönüllerinin istediği gibi çıkartıp kalanları da paşa gönüllerinin istediği zaman ve şekilde gönderirlerse gönderiyorlar.

Be hey Faşist dostları, safınızı faşistlerden değilde mazlumlardan yana tutsaydınız sorduğunuz sorular şunlar olurdu?

İsrail kendi toprağı olmayan işgal ettiği ve hatta işgali bile bitirdiğini ilan ettiği Gazze'ye giden bir insani gemi Filistin'in egemenlik alanı olan karasularından geçerek Gazze limanına insani yardım götürmek için neden İsrail'i ikna etmek zorunda olsun? Bunun nasıl hukukta yeri olur? İnsanlar neden Filistinlileri hayatta tutmak için İsrail'in gönlünü yapmak mecburiyetinde olsunlar? Bunu yapmayan İsrail'in haksız ve faşist direktiflerine boyun eğmeyen insanlar neden art niyetli ilan edilsinler? Bunları soramazsınız çünkü siz güce taparsınız ve o güç bugün İsrail'de.

İçinde varlıklarını yağmalama hayali kurduğunuz insanların yaşadığı ve size ait olmayan bir toprağı çevirmişsiniz. İçerdekileri ölüme mahkum etmişsiniz. Yaptığınız her şey hukuksuz. Birileri bu insanlara bir yudum su götürmek istiyor. Bize ver biz istersek veririz onlara birşeyi eksik değil oların diyorsunuz. Sizi dinlemeyip kendileri vermek istedi diye yardımseverleri de öldürüyorsunuz. Olay 1940 larda yaşandı desem burası Nazi Kampı derdiniz. 2010'da biz buraya Gazze diyoruz. Ve siz utanmadan ablukayı delmeyi hukuksuzluk provokasyon olarak tanımlıyor Nazileri provoket etmek gibi garip bir gerekçe yaratıyorsunuz.

Somali'de korsanlar var duyuyoruz. Adamlar Aden Körfezi'ni bildiğin kontrol ediyor ve haksız ama güçlüler. Kendilerince yaptıkları işe meşruyette kazandırmışlar ve geçen gemilere müdahele hakları olduklarını iddia ediyorlar. Sizin yaptığınız neye benziyor biliyor musunuz korsanlara direnen onların direktiflerine uymayan gemilere "sizin niyetiniz yük taşımak olsa adamın istediği parayı verir, lafını dinler yükünü taşırsın. Sen onlar gemiye çıkarken direnerek ve gemiyi sefer yapmadan 2-3 ay rehin halde yatırarak gerçek niyetini belli ediyorsun. Senin niyetin korsanları provoke etmek" demeye benziyor.

Rotamız Filistin Yükümüz İnsani Yardım gemileri İsrail'in haksız yere uyguladığı ablukayı DELMEK ve Filistinliler'in HAKKI olan İsrail'in LÜTFU OLMAYAN yardımları oraya götürmek için çıktı. Böyle insani bir organizasyonu yemeyi elbette İsrail kafaya koymuştu. Terörsite benzetecekler, iftira atacaklardı. Ama hukuksuz faşist nazi usulü ablukayı kırmak isteyenler Siyonazilere koz vermemek için herşeyi yaptılar.

Gemi silah taşıyor deyip yemek isteyeceklerdi. Bu kapı kapandı. Gemi de sadece ve sadece İnsani Yardım yükü olduğu dünyanın çeşitli yerlerinde çeşitli gözlemcilerle ortaya kondu.

Gemidekiler silahlı milisler, teröristler diyeceklerdi. Gemide kimse yanına silah almadı. Hatta gelenlere yanınıza tırnak bıçağı bile almayın dendi. İsrail sıkışmıştı. Çünkü o gider çoluk çocuk öldürür sonra kendimi savundum der birkaç cılız ses yapmayaydın daha iyiydi diye mırıldanır olay kapanırdı.

Gemiden 24 saat yayın yapılıyor ve kimseye saldırma gibi bir hazırlık ve niyetleri olmadığı gemideki yükü boşaltıp dönmek istedikleri cümle aleme yayınlanıyordu.

İsrail bir şekilde öldürmeli ve aynı zamanda kendini savunmuş olmalıydı çünkü bi bildiği buydu. Önce bozucularla ve daha gemiye asker idirmeden botlardan ateş açarak evet Mavi Marmara'ya asker indirmeden önce ateş açarak yayın bitirilmiş, İsrail komandoları ellerinde fotoğraflı listelerle hedeflerine kilitlenmiş kendilerine meyve bıçağı ve 23 nisanda falan sallanan bayrakların sopalarıyla karşılık veren yaş ortalaması 40, kilo ortalaması 80 civarı olan yaşlı hantal insanları katletmiş ve bunu kendini savunurken yaptığın iddia etmiştir. Nasıl mı?

Bu yaşlı göbekli amcalar onlara barış getiren dünyanın en profesyonel katilleri olan İsraill komandolarının birinin tüfeğini (Tüfek askerin namusudur) askerden almayı başarmış onlara ateş açmış o gariplerde karşılık vermek zorunda kalmışlar kendilerini korumuşlardı. Benden buna inanmamı istiyorlar. Olayların uluslararası sularda gerçekleştiğinden hiç bahsetmiyorum.

Evde 2 kişiyiz, eve silahlı hırsız girse 1 su tabancası ve 7-8 tane çeşitli ebatta bıçakla karşı koyma şansım var. 600 kişinin olduğu gemiden yarısı meyve bıçağı olmak üzere 20 civarı bıçak ve sopa çıkmış. Bunların hesabına göre biri gelip evimde beni öldürse aynı zamanda büyük suçlu çıkıyorum iyi mi ? 1 silah (Su tabancası ama oldukça tazyikli 10 metre civarı basıyo can yakar yani) ve kişi başı 4 , evet 1-2 değil 4 bıçakla hırsıza saldırmışım garip de kendini korumuş. Hatta ben şu an suç unsurunu sağlamış durumdayım sadece birinin gelip beni öldürmesini bekliyorum galiba. Yol göstermek gibi olmasında beni öldürseniz karlı çıkma ihtimaliniz bile var aklınızda bulunsun. Heveslenmeyin evim açık sularda değil. Neyse İsrail'in yaptığı bu zorbalık ve katliam karşısında Faşizm aklayıcılarının tavırlarına bakalım.

İHH Hamas'la El- Kaide ile alakalıymış madem amaç yardım neden Kızılhaç'la göndermiyormuş , Provokasyonmuş amaç provakasyon....

Arkadaşım, Hamas Filistin'in seçimle gelmiş meşru hükümetidir bu bir. IHH nın Hamas'la ilişkisi Türkiye'nin ve hatta İsrail'in Hamas'la ilişkisinden daha fazla olması ihtimal dahilinde değildir bu iki. Herşeyi geçtim Hamas İsrail ordusundan daha vahşi, daha katil, daha terörist değildir bu üç. El Kaide bağlantısı İsrail uydurmasıdır. Varsayalım ki olsun ulan. Bak geçtim Hamas'ı diyorum ki George W. Bush, Usame Bin Ladin, 5 tane seri katil, 3 tane hayali ihracatçı, 8 tane asker kaçağı toplanıp hayatmızda bir kerede iyi bişey yapalım deyip Gazze'ye ilaç, gıda, oyuncak götürsünler. Eeeeeeeeeeeeeeeee? Ne var bunda? Adamlar yardımı bırakır, sonra gemiye çıkar suçluları paketler hapse yollar, asker kaçaklarını TSK ya telim edersin olur biter. Yüke bok atamıyorsunuz, gemiye bok atamıyorsunuz, yolculara bok atamıyorsunuz, ne idiğü belirsiz dekikodularla organizatörleri TERÖRİST ilan edip ne olup olmadığı şempanze kadar zekaya sahip bir canlının anlayabileceği bir Yardım Organizasyonu'nu provakasyon diye fişliyorsun. Faşistin katliamına dikkatleri çekeceğine mazluma nerden çakarım onun peşinde koşuyorsun. Olay bundan ibarettir.

Mesela hiç duydunuz mu bu faşizm aklayıcılarından İsrail provakatördür, adamlar bizde silah yok dedi ve ispatladı İsrail iyi niyetli olsa gemiye çıkar öve öve bitiremediği teknolojisiyle gemilerde yükleri inceler silah olmadığına kanaat getirirse devam etmelerine izin verirdi diyen ? En azından hakkı olmadığı halde gemiyi aramakla yetinerek Faşizmini hafifletmiş olur diyen? Demezler

Gün katil/ batıl/ zalim/ zorba ile hak/ haklı/ mazlum arasında tercih yapma günüdür. Zorbaların zulmüne ses yükseltecekleri yerde mazlumların gemisine, rotasına, limanına, dinine, imanına kulp takarak Faşizmin aklanmasına yardım edenler de Faşistlerde saf tutmuş olurlar. Ezilene mağdura vicdansızca yüklenip araya da "İsrail'in yaptığı kötü tabi, onaylamıyorum da, başka türlü yapabilirlerdi de" lafları sıkıştırmanız sizin safınızı değiştirmez.

Yerli Küçük Naziler Ben İsrail'den Size Benzedikleri İçin Nefret Ediyorum

2010-06-01T00:31:00.003+03:00

Samimi arkadaşım olmasa da Facebook'a arkadaş görünecek kadar alakalı olduğum ve tipine bakınca bir aykırılık göremedim insanlardan neler görüyorum anlatamam.

"Bir gün gelecek bilmem ne olacak" diye Hitler'den alıntılar yapıyorlar. Bakın küçük naziler;

Biz İsrail devletinin bıyığından çarığından, saçından sakalından değil faşist zorba zihniyetinden nefret ediyoruz. Bu zihniyetin modern zamanlardaki mimarı o alıntı yaptığınız cani.

Tekrar tekrar söyleyeyim ki II. Dünya Savaşı zamanı Avrupa'da Almanya'da yaşasak korurduk Yahudiler'i saklardık evlerimizde mahallelerimizde vermezdik özendiğiniz Naziler'e.

Üzerlerine ateş açılan aktivislerin içinde o soykırımdan sağ çıkmayı başarmış Hedy Epstein gibi Yahudiler'de var biz burda oturduğumuz yerden atıp tutarken o Yahudiler Filistinli insanlar için canlarını ortaya koydu.

O özendiğiniz Nazilerin uzantılarının gurbetçi Türkler'e ettiklerini, yaktıları evleri, sıkıştırıp öldürdükleri gençleri ne çabuk unuttunuz.

Nasıl ki o aktivistler İsrail'in direktiflerine boyun eğmedi diye öldürülmeyi haketmedilerse, İsrail bu cinayetleri işledi diye sizin yeşillenmenizi ve dillenmenizi tabii! olarak karşılayamam.

Onlarda sizin gibi bu Araplar'dan biri bile sağ kalsa ilerde bela olur başımıza nükleer silah atalım diyorlar.

Siz aynısınız. Saflarınız farklı olsada kafanız aynı. Siz faşist katillersiniz, Gazze'de İsrail komandosu, Polonya'da Nazi subayı, Irak'ta ABD askeri, Bosna'da Karadziç'siniz, benim için hepiniz aynı boksunuz.

Sizden ve sizin gibilerden insanlığa bugüne kadar fayda gelmedi bundan sonra da gelmez. O yüzden defolun gidin, gölge etmeyin yasımıza, sulandırmayın hüznümüzü.

Daovutoğlu BM de konuştu

2010-05-31T23:05:00.002+03:00

Şu AKP içinde saygı duyduğun tek adam belki de Bakan Ahmet Davutoğlu. Şu İsrail mezalimine belki de BM de gösterilmiş en sert tepkiyi gösterdi. Hangi kanaldaydı hatırlamıyorum ama bir yorum savaş dönemleri dışında bu kadar sert bir açıklama yapılmamıştı dedi. Buyrun,

Liste

2010-05-31T21:58:00.008+03:00

Gemideki aktivist , pardon teröristlerin listesi şöyle;

Kudüs’ün Yunan-Katolik başpiskoposu Monsinyor Hilarion Capucci

Arap asıllı İsrailli İslamcı lider Şeyh Raid Salah

Alman Milletvekilleri Inge Höger ve Annethe Groth

Kuzey İrlandalı Nobel sahibi Mairead Corrigan Maguire

Nazi soykırımından sağ kurtulan Hedy Epstein

Polisiye roman yazarı Henning Mankell

Hukukçu ve eski Alman Sol Parti milletvekilili Norman Paech

Bunlarda tek suçu yukardakiler gibi teröristlerden kendisini korumak olan kahraman İsrail Komandoları:

İsrail askerlerinin sevgilerini ifade diş biçimlerinden çeşitli örnekler

Sırada Ne Var ?

2010-05-31T21:07:00.004+03:00

İsrail Akdeniz'in ortasında korsanlık yapıp Gazze Şeridi'nde uygulanmakta olan hukuksuz ve insanlık dışı ambargoyu kırmak için harekete geçen sivil silahsız aktivistleri terörist bir saldırıyla öldürüyor.

Aynı gün İsrail'in saldırısıyla aynı saat İskenderun'da PKK 7 askerimizi şehit ediyor.

Aynı gün İsrail İran'a nükleer gemi yolluyor.

İran karışırken cayır cayır işleyen TWİTTER Gaza, Flotilla yazınca "error" veriyor.

Uluslararası basın üzerinden İsrail'in yaptığı dezenformasyon ve karartma istenen sonucu vermiyor. Gündem Gazze oluyor.

Aynı gün Almanya'da Cumhur Başkanı istifa ediyor.

Türkiye karışıyor, akşamına PKK Tunceli'de Polis'e saldırıyor.

Nedense aynı gün içinde olması pek ihtimal dahilinde olmayan çok olay, İsrail'in katliamı dünyada tepkiler toplarken ortaya çıkıyor ve bir miktar gündemi değiştiriyor. Sırada ne var, bu akşam bol ölümlü vahim bir uçak kazası falan mı olacak acaba?

Naziler vs Siyonistler # 2

2010-05-31T19:40:00.002+03:00

Bakana göre sol taraftakiler Hitler'in liderliğindeki NAZilerin marifeti, sağ taraftakiler de türlü çeşit liderin yönetiminde İsrail'in marifeti.

Bakmaya devam edelim iki resim arasında, iki faşist arasında fark görebiliyor musunuz? Ben hala göremiyorum.

Naziler vs Siyonistler # 1

2010-05-31T19:16:00.005+03:00

Görüntüleri odatv.com dan aldım. Bakana göre sol taraftakiler Hitler'in liderliğindeki NAZilerin marifeti, sağ taraftakiler da türlü çeşit liderin yönetiminde İsrail'in marifeti

İki resim arasında fark bulun bakalım bulabilirseniz. Ben bulamadım.

Ölümlerden Aktivistler Sorumlu Diyen Şeref Mahrumları

2010-05-31T17:43:00.004+03:00

İsrail, lobisi ve O'nun bilinçli bilinçsiz yardakçılarının sığınacağı en şerefsiz ve en son liman işte budur: Ölümler'den aktivistler sorumlu

Mesela Rachel Corrie cinayet suçlusudur, intiharı cinayet kategorisine koyarsak. Çünkü bu sığır sürüsüne göre "Sen gider o buldozerin önüne dikilirsen tabiiiii! ki adam seni öldürür, sorumlu öldüren değil tamemen karşı durandır"

Sen dişinden tırnağından arttırır gemiye doldurur, hayatta kalmaya çalışan insanlara hayatın pahasına yardım elini uzatmaya çalışırsın Korsan İsrail gelir hiçbir hakkı oladığı halde gemine komanda yığar, elinde mantar tabancası bile olmayan insanlara kurşun yağdırır. Bir gurup sığır sürüsü çıkar

"Sen gidersen adamın gelme dediği yere, İsrail'in dediğini yapmazsan tabii! ki adamlar sizi öldürür" der.

Yani ölümlerden Rachel Corrie ler sorumlu Ariel Şaron'lar değil. Bu sığırlar bir kere de düşünmezler ki bu katiller Ne hakla paşa gönüllerinin istediği olmadı diye kafalarına göre cinayet işler?

İsrail yetkillilerine şaşırmıyorum, adamların kafa yapısını az çok biliyorum, dünyanın diğer insanlarını "insan" olarak görmediklerini biliyorum da yerli malı sığırlar size ne oluyor ulan?

İsrail Terörünü izleyin bakalım

2010-05-31T17:04:00.003+03:00

İsrail Askerinin Düşürdüğü Liste

Hüseyin Çelik'in açıklamaları

Gemiden görüntüler

İsrail'in ZERRE kadar savunulacak yanı yoktur. Paşa gönlüne göre beğenmediğin gemilere açık denizlerde operasyon düzenleyemezsin.

İçinde mantar tabancısı bile olmayan gemide 10 kişiyi öldüremezsin. İnsanların kendini sopayla bıçakla savunması bile meşrudur. Kurşun sıkamazsın.

"Gelmeselermiş gelirlerse öldürürüz demiştik" demek zaten tam anlamıyla KATİLLİĞİNİZİN, TERÖRİSTLİĞİNİZİN, ZORBALIĞINIZIN, İNSAN OLMADIĞINIZIN kendinizce teyid edilmiş halidir.

Taksim

2010-05-31T16:37:00.005+03:00

İsrail terörüne, barbarlığına ve son olarak Gazze'ye yardım gemilerine açık denizde saldırarak işlediği cinayetlere tepki olarak Türkiye'nin heryerinde İNSANlar sokağa döküldü. Çok zaman kızıyorum bize, kendimize ama şu görüntüleri izleyince Gurur duyduğum ender zamanlardan birini yaşıyorum. Korkum provakasyonlarla tepkilerin olmadık yerlere çekilmesi ki bu konuda İsrail'in ne kadar uzman ve Türkiye'de elinin kolunun ne kadar uzun olduğunu biliyoruz.

Altta bir soru sormuştum. Aynı soruyu CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu sordu ve çok manidar dedi ilk olarak. Akabinde Numan Kurtulmuş aynı şüpheyi dile getirdi. Daha sonra hükümetin bir üyesi, çeşitli istihbarat örgütlerinden beslenen hükümet sözcüsü Hüseyin Çelik'de aynı kuşkuyu dile getirdi. Kuşkudan da öte itham etti.

Takip Eden Saatlerde Muhtemel İsrail Yalanları

2010-05-31T16:16:00.004+03:00

Terörist İsrail'in başı Netanyahu beklendiği gibi vahşete sahip çıktı an itibariyle. İnsani Yardım yüküyle dolu gemiler şu an İsrail'in kontrolünde ve içindeki insanların dış dünyayla irtibat kurması gerçekleri gizlemesi gereken taraf olan İsrail tarafından engelleniyor.

Kesinlikle ve kesinlikle gemiler mümkün olan en iyi şekilde kendi istedikleri hale getirildiğinde İsrail dış dünyayla irtibata izin verecektir. Ve akabinde muhtemelen İsrail kaynaklı bazı bilgiler çıkacak. Mesela

Ambardaki pirinçlerin arasında Uranyum bulduk

Geminin biri kalaşnifok doluymuş meğer.

Aktivistlerin arasında interpolün aradığı teröristler çıktı.

İlk ateşi onlar açtı.

Biz sadece ve sadece kendimizi koruduk, hakkımız hukukumuz var.

Büyük İsrail Ordusu'nun vic danlı komadoları yaralılara yardım eli uzatmak için birbiriyle yarıştı.

Kalaşnikoflu geminin bir diğer yarısı mınçıka, kelebek bıçak, beyzbol sopası gibi ateşsiz silahlarla dolu çıktı.

Yaratıcılıkta sınır tanımıyorlar mevzu İsrail'in vahşetini haklıymış gibi o kadarda haksız değilmiş gibi göstermeye gelinde. O yüzden İsrail kaynakları Pi sayısı yakşalık 3.14 dür derse ona bile inanmayın siz 3 alın onu.

Ben bugün

2010-05-31T15:41:00.010+03:00

Nobel Barış Ödüllü Hindistan Cevizi OBAMA'dan sembolik de olsa, yarım ağız da olsa, yalandan da olsa bir tepki bekliyorum bakalım bunu ne kadar İsrail'i üzmeden becerebilecek.

Hüsn-ü Mübarek ve rejiminden büyükelçi çekmesinin yanında "üzüldük kötü oldu yaa"gibi faydasız demeçler bekliyorum biraz insanlıkları kaldıysa utanmalarını umuyorum.

BM lerden İsrail'in zulmüne, vahşetine, hukuk tanımazlığına, terörüne, korsanlığına karşılık 100000000 cu kez "yapmasanız daha iyi olurdu tabi" temalı kınama ve sfırı yaptırım bekliyorum.

Doğan medyasından ve köşe yazanlarından "Eyvah! İsrail'li turistleri kaçırdık!" temalı vatansever, milli ekonomiyi gözeten haberler ve sonunda hep İsrail'le iyi geçinmemiz sonucu çıkan derin siyasi analizler bekliyorum.

İsrail'den dünyada basınınındaki, siyasetindeki lobisini ve ekonomi, siyasi gücünü kullanarak zaten dünyada bir avuç kalan vicdan sahibi İNSANlardan 15-20 tanesini öldürüp mağdur gibi görünmesini ve "Yediğimiz her bokun arkadasındayız, İran terörist dünya müdahele etsin" demesini bekliyorum.

Somalili Korsanlar'ın İsrail gibi aşağılık bir organizasyon ile aynı kategoride değerlendirilmemek için mesleği bırakıp balıkçılığa başladıklarını açıklamarını bekliyorum.

Bir Soru

2010-05-31T14:55:00.006+03:00

Psikolojik harp tekniklerini en iyi bilen ülkelerin başında İsrail geliyor ki herkes bu konuda hemfikirdir. Bunun ışığında gündem belirleme ve manipüle etme konusunda uzman olduklarını varsayabiliriz.

İsrail'in yardım gemilerinin geleceği tarihte nükleer gemilerini İran'a gönderiyor. Açık bir gündem değiştirme hamlesi. Zaten Türkiye'de İsrail lobisi gibi çalışan Milliyet ve Hürriyet gazetelerinin dün internet sitelerini takip etseydiniz yardım gemilerinin haberlerini altlarda karınca duası gibi okurken nükleer gemilerle alakalı "İsrail Ateşle Oynuyor" gibi başlıklı haberi büyük puntolarla en önce görecektiniz taki İsrail'le yardım gemilerinde sıcak temas sağlanana kadar.

İsrail TWİTTER da bile sansür uygulayacak kadar gerçek haberleri perdeledi.

Gemide Türk askerlerinin olduğu, önce gemidekilerin ateş açtığı gibi YALAN habeleri uluslararası saygınlığı olan haber kuruluşlarında yayımlatarak güçlü bir dezenformasyon çalışması yaptı.

Şimdi Türkiye'de bugün gündemin tek konusunun bu gemiler olacağı gemiler yola çıktığında beri belli. Şimdi sanki cinayetlere vahşetlere sadece bir tane tepki hakkımız varmış ve biz o hakkı Şehitlerimiz yerine Gazze'ye kullanıyormuşuz gibi bir intiba yaratmaya çalışan lobiyi ve buna harbi harbi inanan aptal sürüsünü düşünün. "İskenderun Şehitleri vs Gazze Şehitleri" havası yaratmaya çalışanların İsrail'e bu vahşeti yumuşak bir geçiş ile geçiştirme açısından ne kadar yardımcı olduğu ortadadır.

PKK- İsrail ilişkisi de uzunca bir suredir sır değil. Hatta örgütün bir kolunun İsrail tesirinde olduğu biliniyor. Akdeniz'in uluslararası sularında İSRAİL isimli terör örgütü korsanlık yaparken İskenderun'da 7 Askerimiz şehit ediliyor hem de Denizci.

Şimdi ben soruyorum herşey bu kadar açıkken PKK- İsrail ilişkisi ortadayken aynı saatte mesaj verir gibi gündemin değişmesi tesadüf müdür?

Bu şehitlerin de sorumlusunun İsrail'in manipülasyonları, psikolojik harp taktikleri olduğunu düşünmek, bu saldırıyı PKK'nın İsrail kontrolündeki kolunun gerçekleştirdiğini düşünmek çok mu hayalcilik?

Öyleyse ben çok hayalciyim.

Ne Eksik Ne Fazla İSRAİL Dünyadaki En Büyük TERÖRİST Organizasyondur

2010-05-31T13:56:00.004+03:00

Uluslararası sularda sivil gemilere saldırıp yaklaşık 20 kişiyi katlettiler dün sabah. Şimdi midemi bulandıran İsrail yandaşları şunu diyor:

Kendini savundu

Ulan akdenizin ortasında kendini savunmak diye birşey mi var? 74 mili, 60 mili geçtim zaten Gazze'nin 1 mil ötesi bile İsrail'in karasuları değil.

Gemdekiler önce saldırdı

Gemide silah yok. Zaten İsrail'in propaganda gücü bilindiğiden tek bir silah bile alınmadı gemilere. İsrail ve yandaşları her zman yaptıkları gibi YALAN söylüyorlar.
Hakkın olmadığı halde bir gemiyi işgal ediyorsun, sana sopayla karşılık verenleri kurşuna diziyorsun ve hala bazı çokhücleri hayvanlar haktan hukuktan bahsediyor.

Böyle olacağı belliydi gitmeselermiş.

Bu nasıl mantıktır ben çözemiyorum. Almanyadaki Yahudilerde bu kadar servet yığmasalardı Almanların memleketinde yaşamasalardı değil mi? Sen öyle yaparsan tabii! ki Hitler soykırım yapar. Kabahat Yahudilerde idi evet. Saçma oldu değil mi? Yukardakinden daha saçma değil.

Adamların nasıl bir gücü var varın siz hesap edin. Göz göre göre insanlığa kurşun sıkıp hala kendilerini haklı çıkartabiliryorlar. İran'da olaylar olurken dillerden düşmeyen TWİTTER nasıl koydu sansürü gördünüz mü? Ben gördüm!

Rotamız Filistin Yükümüz İnsani Yardım

2010-05-31T02:01:00.001+03:00

Terörist muğlak bir kavram tıpkı eski zamanların korsanları gibi. Terörist olduğu veya olmadığı konusunda tüm dünyanın hemfikir olduğu oluşumlar var. Bir de türlü siyasi hesaplarla terörist ilan edilen, karalanan aleyhlerinde kamuoyu oluşturulan devletler guruplar var. Misal Kuzey Kore. Ne bir Kuzey Koreli ile konuştum, ne devlet başkanının bir demecini dinledim ne de Kuzey Kore nin işlediği bir insanlık suçunu bilirim ama beynime olumsuz çağrışımlarla işlenmiş elle tutulur hiç bir sebep olmamasına rağmen. Belki de bazı sebepler vardır insanların Kore'yi şer ekseninin bir parçası olarak görmesi için fakat bunların yeterli olmadığı açık. Yani muallak tartışılı bir bahis Kore'nin "Kötü, Şer" bir ülke, rejim olduğu.

Kanada'nın terörist bir devlet olduğunu tartışmayız değil mi? Abesle iştigal olur, alakası yoktur çünkü. İşte terörist olduğu, Kanada'nın masumluğundan daha kesin olan bir ülke varsa o da tartışmasız İsrail'dir.

Kuruluş öncesi yerleşimler illegaldir.

Kuruluşu illegaldir.

Genişlemesi illegaldir.

Bugün sahip olduğu sınırlar illegaldir.

Bir çok yerleşim yeri ve yerleşimcileri illegaldir.

Suriye'de, Lübnan'da, Filistin'de işgalcidir.

Savaş kanunlarını sürekli olarak ihlal eder.

Yasak kimyasal silah kullanır.

Sivil öldürür, çocuk öldürür, kadın öldürür.

Uluslararası hukuk tanımaz.

Savaş suçlusu katliam sorumlusu insanlar tarafından yönetilir.

Nükleer silah sahibidir ve bunu Gazze de kullanmaları gerektiğini dile getirebilecek kadar ırkçı ve de gözü dönmüş katil ruhlu insanların kontrolündedir bu nükleer silahlar.

İsrail'in nükleer silah sahibi olması İran'ın sahip olmasından bile daha kötü ve tehlikelidir dünya insanları için çünkü Ahmedinejad gibi adamların sıkıştıkları zaman bu silahları kullanma riskleri vardır ama Ariel Şaron, Liberman gibi adamların sıkıştıklarında bu silahları pervasızca kullanacakları KESİNDİR. Uluslararası gücü ve Batı'nın zamanında yaptığı soykırımın mahcupluğundan ötürü kimse İsrail terörünü yüksek sesle dile getiremiyor. En fazla yarım ağız kınıyorlar o kadar. Bu güce dayanarak hukuksuzca ve canice bir Yahudi'nin canını kurtarma ihtimali tüm Arapları öldürmeye değer mantığıyla terörün dozunu arttırdı ve tıpkı zamanında Naziler'in yaptığı gibi onları kısıtlı bir alana hapsedip ölüme terk etmeye kalktı Gazze'de.

Uluslararası Af Örgütü'nün Gazze raporu ortada. Gazze'nin hali ortada. Çoluk çocuk ölüm kalım mücadelesi veriyorlar. Savaş hali bile olsa insani yardımların ulaşmasını engellemek uluslararası suç. Ama İsrail işine gelmeyen hukuku tanımamaya o kadar alıştı ki. Karadan gelen yardımların eli kolu bağlandı. Tam o sırada hatırlıyorum Hakan Albayrak bir yazı yazdı "Gazze'ye deniz yolu açık" diye. Bunun üzerine mi artık orasını bilmiyorum, IHH Gazze'ye denizden yardım götürme kararı aldı ve kampanya başlatıldı. Uzun lafın kısası bugün İrlanda'dan Yunanistan'a kadar çeşitli ülke vatandaşlarının emekleriyle hazırlanan 9 gemi Gazze'ye insani yardım götürmek gibi soylu bir görev üstlendi.

Üstlendi ve tabiki bugüne kadar her problemini kabadayılıkla, zorbalıkla, hile hurda ve karalamayla, şiddetle çözmeye alışmış İsrail terörünü karşısında buldu. Önce hiç hukuki hakları olmadığı halde gemilerdeki Arapları hapse atmakla, diğer ülke vatandaşlarını da ülkelerine göndermekle tehdit ettiler. Dur biraz daha geri sarayım... Önce;

Yardıma ihtiyaç olmadığını Gazze'nin cennet bahçelerinden bir bahçe gibi olduğunu anlattılar, ellerinde restorant menüleriyle. Cümle alem götüyle güldü tabi bu iddialarına.

Ardından yardımın aslında yardım olmadığını anlatmaya çalışdılar, yemedik.

Gemilerin terörist! olduğunu, teröre hizmet ettiğini falan söylediler ki en klasik ve en iş gören laf buydu genelde.

Sonra tutuklarız, sokmayız dediler.

Akabinde tehdit ettiler, komadolarını getirdiler, savaş gemileri yığdılar.

Şu an ben bu yazıyı yazarken saat gecenin 1'i ve İsrail gemileri Akdeniz açıklarında uluslarası denizlerde korsanlık yapıyor, gemileri taciz ediyor, dünyayla iletişimini kesmeye çalışıyor.

İnanın Türksat uydusuyla geminin iletişimi kesme girişimine kadar iler gittiler an itibariyle. Çünkü işledikleri suçun, terörün dünyaya ifşa edilmesinden korkuyorlar.

O gemilerde dünyanın çeşitli ülkelerinden 600 kadar cesur ve onurlu İNSAN işlenen bir insanlık suçuna karşı, güçlü ve zorbaya karşı, teröre ve kuşatmaya karşı bir mücalede veriyorlar. Bir de Türkiye'de kıçının üstüne oturup zeytin çekirdeği kadar beyni, şempanzeden hallice zekası ve google dan ve internetteki ne idüğü belirsiz adamların yalan yanlış verilerinden derleme bilgilerle ahkam kesen, bu insanları bi kalemde yaftalayan lavuklar var. Şöyle diyor kendini aydınlanmış sanan hamamböcekleri;

Yaa bunnar şeriatçı hamascı, karanlık bunlar, amaç yardım mardım değil.

Şov şov, biliyoz da konuşuyoz şov yapıyolar ki şey olsun siyasi gonconktür, efendime söyleyim politika ...

Sanki bi Gazze var yardıma muhtaç .... bak ne diyor büyük filozof Serdar Ortaç memlekette aç mı kalmadı Haiti'ye yardım göndereyim değil mi?

Bi de başta ekşi sözlük olmak üzere çeşitli internet ağlarına kümelenmiş bir taraftan da edebi konuşmaya çalışan veya öyle olduklarını sanan kapçık ağızlılar var. Sığırın biri şey diyor mealen;

"O topraklara barış lazım, özgürlük lazım, sanat lazım, bilim lazım. O gemilerin ambarlarında ben bilim, sanat göremiyorum, kadınlara 15 yaşında evlenme özgürlüğü görüyorum özgürlük olarak. Karanlık o gemiler. Tabi İsrail de temiz değil"

Bak bak yavşağa bak. Sanki ben geminin birini Calculus, Modern fizik, Akışkanlar mekaniği kitaplarıyla , başka birini de Mozart CD leriyle, Tualle, boyayla, Batı klasikleriyle doldurayım demiş de kabul etmemişler. Bu kadar kolay mı ya bok atmak. İnsanlar hayatlarını ortaya koyup emek verip risk alıp mataralarında tuzlu suyla, hiçbir kişisel beklenti içinde olmadan aç Filistiniler'e gıda, hastalara ilaç, tıbbi cihaz, susuzlara su götürmek yola çıkmış kendini entel sanan öküzler bok atıyor oturduğu yerden, bilgisiz, mesnetsiz, önyargılı şekilde.

Böyle ancak sahil kasabasında bohem hayat planlarını entel arkadaşlarıyla paylaşmaktan, şokellaya,brownie ilanı aşk etmekten başka marifeti olmayan hayatları boyunca hiçbir şey üretmemiş, kendinden başka kimseye faydası olmamış sıçan gibi tiplerin gecesini gündüzüne katıp dünyanın öbür ucunda yardıma muhtaç insanlara yardım etmek için çırpınan her dinden, her kıtadan, her ırktan 600 kişiye bir çırpıda bok atmasına tahammül edemiyorum. Bir de yetmezmiş gibi hümanist, barışçı, dünya çocuklarının dertleri yüzünden gözüne uyku girmeyen insan triplerine giriyorlar. Ulan siz anca bir linke tıklayıp arkadaş listeni davet ederek Afrika'da aç çocukları doyurduğunuzu sanar, kendinizi adam yerine koyarsınız. Bir halt ettiğiniz yok bari birşeyler yapan insanlara gölge olmayın.

Şu an saat 1 buçuk oldu, helikopterler Mavi Marmara'nın üzerinde uçuşlar yapıyor. İsrail Gazze'ye 60 mil'e kadar tatbikat yaptıklarını açıklamışlar. Herkes biliyorki İsrail öldürür, bombalar kaza der, savunma der. Gemidekilerin İsrail'i iyi tanıdıklarını bilip üstü kapalı tehdit ediyorlar. Sizi bile bile vururuz, uyarılara rağmen tatbikat alanına girdiler yanlışlıkla oldu ayağına yatarız, yaklaşmayın mesajı veriyorlar.

İlaç, kırtasiye, su, gıda ve tıbbi cihaz taşıyan İnsani Yardım gemilerinin yüklerini muhtaç Gazzeliler'e ulaştırmamak için Deniz Kuvvetleri'ni seferber eden İsrail'i hala savunmak için nasıl dansözlükler dönecek yarın merak ediyorum. Gerçi bu olaydaki trend İsrail'i savunmak yerine Gemileri veya üstündekileri karalayıp amacın başka! olduğunu ima etmek. Malzeme bulmakta güçlük çeken varsa hemen yardımcı olayım. Misal;

Madem amaç yardım bırakın İsrail'liler dağıtsın! Demek ki amaç başka!

Niye Gazze? Dünya'da başka zulüm mü yok. (Yani hepsini birden engelleyemiyorsanız hiçbirine bulaşmayın da rahat rahat at koşturalım demek istiyor)

Gemide iş çıkışı maslak trafiğinde terör estiren kişilerin olduğu tesbit edildi.

Gemiye helikopterden atlayan Uğur Dündar hamam böceği gördüğünü iddia etti.

Kulislerde gemilerin 2010 Ocak bondrolleri eskik olduğu trafiğe çıkmamaları gerektiği konuşuluyor!

Eyvah! İsralli 3bin turist bu yaz Antalya'ya gelmezse bunun hesabını kim verecek?

Bunlar pek yaratıcı olmadı ama sağolsun yaratıcı ve çağdaş köşe yazanları ve onların aydın takipçileri bunlardan daha komik ve ipe sapa gelmez argümanları üretip ortalığa salarlan yarın birgün. Arada Mavi Marmara'dan yapılan canlı yayını izliyorum saat 2 ye geldi. Yardımlar sabah 7 gibi Gazze'ye 40 mil uzaklığında olacak deniyor ki İsrail'in müdahele edeceğiz dediği uzaklık buydu sanırım en son.

Canlı yayınla takip edebilirsiniz şu linkten

http://www.livestream.com/insaniyardim

Canadian Bacon

2010-05-16T03:45:00.000+03:00

Michael Moore belgesel insanı olarak yer etmiş benim kafamda. Çünkü ilk olarak 11 Eylül saldırılarının ardından "Fahrenheit 9/11" belgeseliyle haberdar olmuştum kendisinden. Ardından Amerikan sağlık sistemiyle uğraştığı "Sicko" ve son olarak cümle kodomanları karşısına aldığı "Capitalism: A Love Story" belgesellerini izledik.

Tartışılan bir isim Moore. Muhalefet tarzı ve yöntemleri bizim topraklarda bile tartışılıyor. Yok senede şu kadar kazanıyormuş, kazandığı parayla eleştirdiği şirketin hissesini almışmış çok önemli değil bence. Her ne kadar beğendiğim bir sinemacı olsada tüm muhalefeti ABD nin gelir paylaşımı ve sistemin ABD vatandaşlarına karşı acımasızlığı üzerine. Dünyanın en varlıklı ülkesinin orta sınıfına ve yoksullarına daha iyi bir hayat mücadelesi bir nevi. Bütün kavga servetin nasıl pay edileceği fakat bu servetin nereden geldiğine dair bir laf, ABD ve Batı sömürüsüne karşı sağlam bir duruş zaten yok. En muhalif duran Hollywood filmleri bile temelde sistemi hedef almazlar. En fazla sistemi kötü yönde manipule eden çürük elmalarla uğraşırlar. O yüzden Moore'un servetiyle, hissesiyle uğraşmak biraz yersiz. Adam ağır kapitalistlerin Amerikalıların kanını nasıl emdiğini anlatıyor yetmez mi? Hem de isim isim, şirket şirket.

Filme dönersek

Moore'un izlediğim tek sinema filmi 1995 de çektiği Canadian Bacon harika bir kara mizah örneği bir kere. Devlet başkanından, sanayicisinden, şerifinden televizyoncusuna, özel timine kadar ABD nin alayıyla ince ince hatta kalın kalın kafa bulmuş. Filmde, Soğuk Savaş döneminin bitmesinin ardından Amerikan silah fabrikaları kapılara kilit vurup işçileri işsiz bırakmaya başlar. İşinden olanlar ve para kaybeden tüccarlar tepedekileri sorumlu tutar. Başkan'ın ulusal güvenlik danışmanı Stu Smiley krizden kurtulup tepeye tırmanmanın yolunun gerginlik olduğunu başkanın aklına sokar. Sıra düşman bulmaktadır ki Rus başkanından olumsuz yanıt alınca ne yapacaklarını şaşırırlar. Yeni düşman lazımdır ki terörizm de gündeme gelir fakat gariptir filmde Canada'yı düşman ilan etmekten daha az inandırıcı bulunur. Vietnam savaşının mimarlarından bir delinin de katkısıyla Canada'ya karşı soğuk savaş başlatmaya karar verilir ve basında bir anti Canada propagandası yapılır ve herkes Canada'yı bir tehdit olarak görmeye başlar. Bunlardan biri de sınır kasabasının akıldan yayan şerifi Boomer'dır. Boomer ve adamları sınır ötesi operasyonlarıyla milli bir kahraman haline gelir ve olaylar gelişir...

Moore'un ileride üzerine ayrı birer belgesel çekeceği fikirlerinin izlerini şiddetli bir şekilde görmek mümkün. Kendisinin de ufak bir rolü var şerif Bodmer destekçisi Turancı bir Amerikalı olarak. Ve Canada. Canada'yla daga geçtiğini söyleyenler var ama bir memleket ancak bu kadar yüceltilir. Filmde bir dalga geçilenler listesi yapsak en altta Canada yer alır heralde. Agresif, aptal Komutanı, basiretsiz başkanı ve devlet başkanları arası garip telefon görüşmeleriyle Dr. Strangelove a bir selam eder havası da var filmin. 1995 çekilen ve mantık dışı, absürd dediğimiz bir filmin ve olayların, 2000 li yıllara damgasını vuran gelişmelerle bire bir örtüşmesi ve filmde garipsediğimiz durumları gerçek hayatta normal karşılamamız ilginç.

Herşeyi bir kenara bırakırsak hem politik kaygılar taşıyıp hem de bu kadar komik olmayı başarabilen film sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Moore'un mizahi yanı eleştirel yanıyla eşit ağırlıklı olarak birleşinme evladiyelik bir iş çıkmış ortaya.

The Hurt Locker

2010-05-15T20:24:00.003+03:00

Bir film yap şöyle;

Afilli, janjanlı, içinde münkünse barış gelsin, demokrasi olsun, dört yanımızı kardeşlik sarsın, hayat bayram olsun tarzı mesajlar barındıran savaşa, bombaya tu kaka yapan bir mottosu olsun "War is a Drug" gibi.

Savaşın psikolojik yükünün altında ezilen bir iki asker karakteri olsun, onları şakadan dövüşürken cinnet noktasına gelsin, adam öldürünce ağlasın vesaire. Full Metal Jacket'ı andıran birkaç bişey illaki olsun, artık sahne mi olur karakter mi olur, başka birşey mi olur o opsiyonel.

Bir tane kahraman olsun, "cool" olsun, ölümle kafa bulsun, bombalarla dalga geçşin, dünya yansa umrumda olmaz aga, bir damla güneş ışığı için göğsüme şarapnel yerim ben havalarında olsun, ölürsem don göynek ölürüm ne giyicem koruyucu kıyafet pozları kessin. Savaşa, insanlığı, hayata bu kadar yabancılaşmış abimiz gerektiğiniz "Küçük Bekım" için dünyaya gider yapacak kadar içten içe Hulisi Kentmen olsun.

Alttan alta da ABD li bomba imhacıların bitmeyen çileleri, güya hayatlarını kurtardıkları ibnelerin de bitmeyen ihanetleri işlensin.

Böyle savaş, bomba imha, Irak vs gibi kadınların pekde ilgi alanına girmeyen konulara değinen filmin yönetmeni kadın olsun.

Biraz paran biraz da lobin olursa Oscar almaman için hiçbir sebep yok, ben bugün bunu öğrendim.

Şanlıyız da yanı başımızda olan bitenden az buçuk haberimiz var. Irak hakkındaki fikirlerimiz böyle filmlerle şekillenecek kadar olaydan bihaber olsak yanmışız. Meğer ne mübarek adamlarmış arkadaş bu Amerikalılar. En kötüsü trafikte kendine yol vermeyen arabaya tırı vırı yapar başka da zarar vermezmiş bu Iraklılar'a. Öte yandan Captian James gibiler intihar bombacılarını kurtarmak için kendi hayatlarını riske atarlarmış. Peki Iraklılar nasıl karşılık veriyor bu kahramanlara? Yanlarına gelip "Selamın Aleyküm Hacı" diye kendi dillerinde selam edip anlatabildiğince onları tehlikeli bölgeden uzaklaştırmaya çalışan askeri sinsice öldürerek. Kendi evlatlarını öldürüp içlerini bombayla doldurarak. İşte böyle medeniyetsiz insanlar bunlar, Afganlar da öyle. Sen gitme, ben gitme, kim bunlara canları pahasına medeniyet demokrasi götürecek? Tabiki kahraman Amerikan Ordusu.

Bir de bu filmin anti-militarist olduğunu iddia edenler, Apocalypse Now ile Full Metal Jacket ile mukayese edenler var. Sizin bakış açınıza, beyninizin kozmik odalarına tüküreyim afedersiniz.

Biri NAMUS mu dedi?

2010-05-09T03:46:00.005+03:00

Modern zamanların en tutulan, en onaylanan klişelerinden biri de "Namusu bacak arasında aramayacaksın azizim!" değerlendirmesidir. Her ne kadar haklı bir tepki gibi görünse de malzeme olduğu ağızlardan ötürü vasfını yitirmiş ve değersiz laf kalabalığı kategorisine alınıp tozlu raflara kaldırılmaya namzet bir cümleciktir. Zira elimize geçirdiğimiz her değerli şeyi paçavraya çevirip eninde sonunda çürüğe çıkarttığımız gerçeğinden yakasını "namus" kavramıda kurtamadı. Namusluluk sınırları net olarak çizilemese de toplumsal ahlaka, değerlere ve kurallara bağlılık aynı zamanda başkalarının hakkına hukuna duyulan saygı diye çok kabaca özetleyebileceğimiz bir durumdur. Eşini aldatana, elin karısına kızına yan gözle bakana, başkasının hakkını gasp edene, rüşvet alana, işini hakkıyla yapmayana, çalışana hakkıyla ücret vermeyene, verdiği sözü tutmayana, ticarette dürüst olmayana namussuz denirmiş ve namus deyince akla bunlar gelirmiş eskiden. Gel zaman git zaman kolunu bacağını budamış, kuşa çevirmişiz bu güzelim kelimeyi. Şimdilerde namus sadece sadakat ve kadın/erkek ilişkisi çağrışımı yaparken "Bacak arasında aramayalım" hezeyanları atanların ekserisi de namusluluğu bu dar kalıptan çıkartıp özüne döndürmek niyetinde gibi durmuyorlar. Bilakis bu heybetli ağaçtan geriye kalan cılız gövdeyi de yakıp kül etmek ister gibiler. Onlar daha çok hırsıza, dolandırıcıya namussuz denmiyor, onlar kurtuldu, artık 10 yaşında çocuğa sarkana da, karısından kocasından habersiz trencilik oynayana da namussuz denmesin komple defolup gitsin bu kavram derdindeler. Yani sözde eleştirenle, ağzından düşürmeyip kendine cinayet bahanesi olarak bile görenin el birliğiyle içine ettiği, ölüm döşeğinde, mazlum bir erdem namuslu olmak. Burda bir durup rotayı çevireyim.

Rıdvan Dilmen hakkında Vatan Gazetesi asılsız haberler yapmıştı geçtiğimiz haftalarda hatırladınız değil mi? Bahis, şike, telefon görüşmeleri, maç satmalar vesaire... Rıdvan hem futbolun içinden geldiğinden hem de zamanında kumarda, at yarışında, şans oyunlarında büyük paralar kaybettiğinden anında bir kamuoyu oluştu. Hepimiz içimizden "yapmaz ama acaba yapmış da olabilir mi?" diye geçirdik. Haberin üstünden bir gün geçti geçmedi Rıdvan çıktı böyle birşey yok, kayıt varsa yalan, ispatlanırsa ben futbolun f sini ağzıma almayacağım, pazartesi gidip kendimi şikayet edeceğim dedi haberi yapanlara kapağı taktı hepimizin kuşkularını silip attı. TV de yaptığı 5 dakikalık bir konuşmayla temiz olduğunu anladık veya temiz çıkmazsa ne yapacağını öğrendik. Zaten kendine güvenen, suçsuz olduğunu bilen herhangi bir dünya vatandaşı da benzer bir tepki koyar hodri meydan derdi.

Dünden Deniz Baykal'a ait olduğu iddia edilen bir görüntü çıktı ortaya ve çarşı pazar karıştı. Şöyle bir tepkilere, tepkisizliklere, haberi yapanlara, yazanlara, yorumlayanlara baktığım zaman labarotuvar gibi bir mevzu görüyorum. Dışarda durum nedir bilmiyorum da buralarda yazar çizer siyasetçi aydın(!) takımı benim diyen dansözün belini kırmazsa adam değilim. Haberi yapan gazeteden daha doğrusu gazetenin internet sitesinden başlayalım.

Kendilerini İslamcı olarak konumlandıran, bir ideale sahip olduğunu kendisi iddia eden Vakit Gazetesi'nden yayıldı görüntüler. Namus ve ahlak kavramlarını insanlığa dinlerin kazandırdığını düşünürsek, din eksenli çıkartılan bir gazetenin habercilik anlayışında her gazeteden fazla demiyorum, herhangi bir gazete kadar da demiyorum, sadece birazcık diyorum biracık ahlak ve namus kırıntısı olmasını beklemek hakkımız sanırım. Fakat o kırıntıyı bile göremiyoruz bu gurupta.

İki iddia var elimizde. İkisi de son derece hassas ve ağır konular. Birisi evli siyasi bir liderin evli milletvekilyle ilişkisi iddiası diğeri bir kesimin önde gelen isminin çocuk yaşta bir kıza cinsel istismarda bulunduğu iddiası. Deniz Baykal olayında vidyoyu yayımlamalarına bile kızmıyorum şahsen. Habercilikse haberciliktir, adamın eline geldiyse yayımlar ve iddia bal gibi de haber değeri olan bir iddiadır. Fakat sunuş biçimi ve ifadeler ne kadar namussuzca. Gerçek bile olsa yayımlandığı vakit gerçekliği belli olmayan bir görüntüyü katıksız gerçekmiş gibi piyasaya sürüyorsunuz. Aynı şey başka guruplar tarafından daha olay netleşmemişken Üzmez'e yapılınca yarıgısız infaz etmeyin diye bas bas bağırıyorsunuz. İşte namussuzluk diye buna denir. Fikri namusu olan Üzmez'e istediği savunma hakkını Baykal'a Baytok'a çok göremez. Zaten bu gazetenin insanların isimlerini lekeleyecek asparagaslara imza atmışlığı çok var.

Tam tersi tarafa bakarsak olay dramatik bir hal almış. Rıdvan olayından şu yüzden bahsettim. Kendine güvenen adam böyle bir durumda babalar gibi kendini savunur, yalanlar haberi yapanlar altında kalır ve bu olaydan kat kat güçlenerek çıkar. Deniz Baykal'ın gıkı çıkmadı tüm gün. Sonra komplo, hukuk falan birşeyler geveledi. Görüntüler kaldırıldı. Ali Kırca'nın izlediği yolu izlediler, can ciğer kuzu sarması gazeteci dostları neler yazdılar gördük ki bu durum böyle bir ilişkinin varlığı konusunda benim tüm meraklarımı giderdi şahsen. Ben artık o sorunun cevabını aramıyorum. En son vidyoda 40 yapıştırma var falan filan diye laf salatası yapıp istifa yok komplo vara olayı bağlamaya çalışıyor. Deniz Baykal'ın kalıp kalmayacağı, Güiza'nın kalıp kalmayacağı kadar bile umrumda değil inanın ki. Fakat Bülent Arınç'a komplo iddiaları varken, adamın evinin krokisi(ki Arınç'ı günahım kadar sevmem) milletin elinde dolanırken çıkıp bunlar gündemi değiştirmek için ortaya atılıyor diye bas bas bağıran Önder Sav ve diğer CHP li millet vekillerinin kör göze parmak sokarcasına bugünün konusu olmayan Baykal'a suikast iddiasını gündeme getirip bu skandalı kapatmaya çalışmaları komik ve ironik değil mi? Hani nerde kaldı fikri namus? Nerede kaldı siyasi ahlak?

Dünden beri fırsat buldukça sözlüklerde falan milletin tepkilerine bakıyorum vay adiler yalan haber yapıyor, iftira atıyor, rekor tazminat kıçlarına girecek diyerek kapıyı açıp bir yalanlama gelmeyince, ilkin ağızlardan dökülen üç-beş laftan zorlama yalanlama çıkartmaya çalışan beklenen açıklamanın bir türlü yapılmamasıyla gerilip kendince savunmalar üreten (Ben gördüm O öyle çorap giymez gibi) ve en sonunda işi "Sevişecek tabi sizi leylekler mi getirdi sanıyorsunuz?/ İki kişi arasındaki olay başkasını ilgilendirmez" e bağlamaya çalışan garip kitleyi gördüm. Bu vidyodaki kişi Tayyip Erdoğan da olsaydı aynı tepkiyi gösterirdik, komplo derdik, bizi ilgilendirmez derdik diyebiliyor musunuz? Namus bunun neresinde ?

Son olarak Deniz Baykal hala kendisinin böyle bir ilişkisi olmadığını, görüntüdeki kişilerin Baytok ve kendisi olmadığını iddia edemezken teknikten, uzmandan komplodan bahsetmesi bilgi kirliliği yaratma ve O'nu savunmak için bahane arayanlara tutunacak bir dal uzatma girişiminden başka bir halt değil. Ana muhalefet liderinin gücüyle meclise giren evli bir vekilin parti başkanıyla ilişkisi ortaya çıkıyor ve herşey çok normalmiş gibi işler yürümeye devam ediyor. Nerede kaldı iş ahlakı?

Bir de bu görüntüyü çekenler var. Ama aklıma gelen en son ihtimal bu işin arkasında AKP nin olacağı. Çünkü Baykal AKP nin rakibi değil. Laf olsun diye demiyorum gerçekten değil. CHP nin oyu % 1 e düşe AKP nin oyu % 1 bile artmaz. Haliyle Baykal ha kalmış ha gitmiş çok da umurunda olmaz onların. Zaten yerine gelecek kişi can ciğer kuzu sarması olacak değil RTE ile, CHP nin çizgisi belli. Bu çekimi yapan parti içinden birileri herhalde. Başka bir alternatif akılcı gelmiyor bana. Bu varsayıma göre de hareket edersek Baykal muhalifi bir kesim tarafından çekildi, belki kendisine zaman zaman şantaj yapıldı taviz istendi ve şimdi ayağı kaydırılmak isteniyor. Bu varsayım doğruysa düşünün ki ana muhalefet partisinde yönetim değişikliği hangi yöntemlerle yapılıyor.

İktidar tarafına bakarsak. Her ne kadar şimdilik vah vah, tüh tüh ayıp etmişler komplo kurmuşlar tarzı sözlerle Baykal'a destek havası yaratsalarda bu olay üzerinden yerel teşkilatlarda ve seçim zamanlarında nasıl acımasızca bel altı çalışacaklarını hepimiz adımız gibi biliyoruz. Hatta bu olay üzerinden omurgasız genellemelere gideceklerini de tahmin ediyorum. Kamer Genç'e yaklaşımlarını görüyoruz.

Olayı kimin açısından, ne yanından tutarsak tutalım elde kalıyor. Ülkede seküler siyasetçisinden dinci gazetesine kadar güç ve nüfuz sahibi hemen hemen tüm kurum ve kişilerin ne kadar ilkesiz, mesnetsiz, oynak ve pişkin olduğunu gözler önüne seren garip bir skandala şahit olduk vesselam. Yüzde bilmemkaçının müslüman olduğu, % 100 ünün hortumculardan, hırsız politikacılardan şikayetçi olduğu, ciddi bir kısmının ahlakı bozuyor diye TV dizilerine çattığı yurdumda namuslu insan bulma ihtimali samanlıkta iğne bulma ihtimaliyle eşdeğer olma yolunda depar atyıor.

Gelibolu - Taksim Hattı

2010-04-26T04:37:00.014+03:00

Bildiğiniz gibi Avustralya ve Yeni Zelanda vatandaşları her yıl 25 Nisan "Anzak Günü" sebebiyle Gelibolu'ya akın ediyor. Bizim gibi, Onlar da milli kimliklerinde önemli bir yapı taşı olarak görüyorlar Çanakkale Savaşı'nı. Törenler Anzak Koyu'nda ve Gelibolu'nun muhtelif yerlerinde düzenleniyor. Dünya'nın öbür ucundan binlerce insan bu törenlere iştirak ediyor her yıl. Çanakkale'ye büyük önem veren Türk toplumu olarak biz de önceleri sadece 18 Mart zamanı toplu ziyaretlerde bulunurken son yıllarda Anzak Günü dönemlerinde de organizasyonlar yapıyoruz.

Tarihin en kanlı kara savaşlarından birinin yaşandığı Gelibolu'da çarpışan Türkler ve Anzaclar gerginlik bir yana samimi bir dostluk havasında geçiriyor bu günü. Resmi olmayan rakamlara göre büyük kısmını Türklerin ve Anzakların oluşturduğu 500bin kişinin hayatını kaybettiği ve daha üzerinden 100 yıl bile geçmemiş olan bir savaşın ardından böyle bir fotoğrafın ortaya çıkması kolay olmasa gerek. Gelibolu'daki çetin savaşta siperler çok yakındı, zaman kısıtlıydı, ölü sayısı çok fazlaydı. Haliyle yerli yabancı tüm mezarların büyük çoğunluğu semboliktir bugün. Şavaşa katılıp dönmeyenlerin isimleri anıtlarda, mezar taşlarında olsa da birçoğunun nerede can verdiği kesin olarak bilinemiyor. Mezarlık konusunda bunca kargaşaya rağmen evlatlarının bilmedikleri topraklarda yatmasını yadırgayan Anzak aileleri cenazelerin yurtlarına getirilmesi taleplerini dillendiriyorlar. İşte bu talep karşısında Atatürk 1934 yılında, Anzac ailelerine şu mektubu gönderip gönüllerine su serpiyor;

‘Bu memleketin toprakları üstünde kanlarını döken kahramanlar! Burada bir dost vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler Mehmetçiklerle yan yana, koyun koyunasınız... Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Göz yaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat rahat uyuyacaklardır. Onlar bu topraklarda canlarını verdikten sonra artık bizim evlatlarımız olmuştur...’

Ezberden "Atatürk büyük adam!" deyip geçenlerin O'nun nasıl bir insan olduğunu anlamaya hiçbir zaman yaklaşamayacaklarını düşünüyorum. Çünkü bizzat dahil olup yara aldığı, emrindeki askerlerine ölmeyi emretmek zorunda kaldığı, ki bir asker için en zoru bu olsa gerek, bir savaşın ardından üzerinden daha 20 yıl geçmemişken bu sözleri sarfedebiliyor. Samimiyetle dile getirildiğinden muhattabında karşılık buluyor. İşte bugünkü sıcak havanın tohumları daha o günlerden Atatürk tarafından atılmıştır. Bu sözlerinde ve bakış açısında ne kadar samimi olduğunu anlamak için uzaklara bakmaya gerek yok. Atatürk en büyük savaşı kime karşı verdi? İngiliz destekli de olsa Yunan Ordusu'na. İşte o Atatürk, 1922 de büyük bozguna uğrattığı devletin başkabakanı Venizelos tarafından Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterilmiştir. Daha ilkokul yıllarında İzmir'de Yunan Bayrağı'nı çiğnemeyi nasıl reddettiğini öğrendik hepimiz. Ve yeri geldikçe haklı olarak övünmek ve Atatürk'ü övmek için dile getiririz bu olayı. Gelgelelim bu hikayelerin kafamızda o kadar yer etmediğini, sadece kuru bir malumattan ibaret olduğuna sıkça rastlarız.

Geçen gün böyle bir olaya daha şahit olduk. Malumunuz her 24 Nisan'da Ermeniler dünyanın çeşitli ülkelerinde gösteriler ve anma törenleri düzenliyorlar. Detayına inmeyelim ama varoluş gerekçelerini Türk düşmanlığı üzerine kurmuş kafatasçılar orada da var. Diasporanında etkisiyle her sene biraz daha sertleşen gösterilerde bu yıl Erivan'da Türk Bayrakları yakıldı. Bu bir avuç kin dolu, öfkeli, ırkçı kafanın marifetidir. Tasvip etmek veya kabul etmek mümkün değildir eyvallah. Fakat buna cevaben taksimde toplanıp Ermenistan Bayrağı yakmanın ne anlamı var? Bunu yapanların oradaki muhattaplarından farkı kalıyor mu? Dilinden Atatürk'ü düşürmeyen bir toplum olarak böyle tepki göstermememiz ilginç değil mi? Faydasız, ego tatmininden ibaret davranışlar bunlar. Ortamın gerilmesinin Türkiye'de yaşayan Ermeni yurttaşların tedirginliklerini artırmaktan başka bir halta yaradığı yok. Kendi huzurumuzu kaçırıyorsunuz o kadar. Yapmayın etmeyin kardeşim. Tepki mekanizmasından ibaretsiniz, etki yaratmak, inşaa etmek, üretmek derdiniz yok. Bak zerre kadar vatan millet sevginiz varsa, sadece insan ilgisi ve mesaisiyle halledilecek onlarca mesela, sahip çıkılacak onlarca insan var. Potansiyelinizi bu mecralara kanalize edin gözünüzü seveyim.

Herkese Benden Çay Şakir'e Yok!

2010-04-26T02:20:00.007+03:00

Sinan Çetin Türk sinemasının Sabri Sarıoğlu'sudur.

Sabri Sarıoğlu Ümit Milli Takımlar'daki üst performansıyla Galatasaray'ın geleceği ilan edilmiş, Hakan Şükür'le, Ergün Penbe'yle takım arkadaşlığı yapmış; Okan'la Emre'yle kıyaslanmaya başlamıştı. Sinan Çetin'de rahmetli Ziya Ökten'ile, Şerif Gören'le çalışmış genç yaşında Çiçek Abbas'ın yönetmenliğini yapmıştı.

Sabri 2oli yaşlarına gelmeden A takım kadrosuna girdiğinden Genç Sabri diye; Sinan Çetin de 30lu yaşlarına gelmeden Çiçek Abbas'taki başarısından ötürü Genç Yönetmen Sinan Çetin diye anılmaya başladı. Bu durum ikiside kadayıf kıvamına gelene kadar devam etti.

Sabri'nin futbolu ilerlemek bir yana yıl yıl inceden geriye giderken, Sinan Çetin'in yönetmenliği adeta Sabri'nin futbolculuğuna nazire yapıyordu.

Sabri futbolda Okan/Emre değil Recep Çetin yolunda ilerlerken bir yandan da gereksiz agrefis tavırları, tribün ve yönetim yalakalığı, itici demeçleriyle tüm futbolseverlerin antipatisini kazandı. Sinan Çetin ise Yavuz Turgul, Zeki Ökten hatta Yılmaz Güney'in izinde yeni yönetmen belkentisini boşa çıkarması bir yana bazen sistem mualifi, bazen liberal, bazen de çağdaş takılarak her dönemin iktidarıyla arasını iyi tuttu, hepsinin suyuna gitti, bir şekilde yolunu buldu ve dünyalığını fazlasıyla yapmış bir iş adamı olarak sinema severlerin tiksintisini kazandı.

Sabri uzunca süre futbol adına mevkisindeki çoğu sporcunun gerisinde olmasına rağmen fiziki problemleri olmadığı sürece Milli Takım kadrolarına bir şekilde dahil edildi. Sinan Çetin'de çok uzun yıllardır ortaya özgün ve kaliteli bir ürün koyamamasına rağmen hep mesleğin önde gelen ismi, duayeni muamelesi gördü.

Sonuç olarak Sabri'nin içerde oynanan Liverpool maçındaki performansını bile bir şekilde açıklayabiliyorum da Sinan Çetin'in Çiçek Abbas'ın yönetmeni olmasını bir yere koyamıyorum. Aklım, havsalam almıyor inanın. İçimden bu film senaryo Yavuz Turgul'un dehasının, başta Şener Şen ve İlyas salman olmak üzere figüranlara kadar tüm oyuncu kadrosunun üstün performansının ürünü Sinan Çetin'in etkisi ne ki? deyip kurtulmak geliyor ama ardınan bu pek ucuz bir yorum, azıcık topu taça atmak diye düşünüyorum.

Büyükşehir Çalışıyor

2010-04-22T01:20:00.010+03:00

(Balonlardaki yazıları okuyamadıysan resme tıkla, yok ben okuyorum diyorsan tebrik ederim bu şahin gözlerle F-16 pilotu bile olursun)

Penguen Dergisi'nden Cem Dinlenmiş'i yürekten, böbrekten, dalaktan tebrik ediyorum. Ahmet Misbah Demircan ve saz arkadaşlarının büyük rüyasını ustaca çizgiye dökmüş.

El Empleo

2010-04-21T03:08:00.002+03:00

Birkaç ödül sahibi, animasyon türünde bir kısa film El Empleo. Türkçesi "İş". Arjantinli yönetmen Santiago Grasso'nun elinden çıkmış. Kısa filme uzun uzun laflar etmenin alemi yok. Eleştiride bu kadar yaratıcı, ifade biçimi bu kadar vurucu başka bir kısa filme denk gelmedim.

Emek'e İlişmeyin

2010-04-20T14:54:00.011+03:00

Gözünün üstüne kaşın var diyerek önüne gelene bombalar yağdıran ABD ve yancılarının onlarca yıldır kendilerine arıza çıkartan İran'a kuru tehdit savurmaktan öteye gidemeyişini; Orta Doğu uzmanları sık sık şöyle izah ederler: "İran, Irak gibi Osmanlı'nın dört eyaletinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş, millet bilincinden yoksun, toplama bir ülke değildir. Bilakis İran toplumu bin yıl önce yazılan eselerini on yaşındaki çocukların bile okuyabildiği, Sadi ve Hafız gibi büyük şahsiyetleri yetiştirmiş, Tahran, Meşhed, Şiraz gibi şehirler kurmuş, Selçuklu'ya Bizans'a yön vermiş zengin ve köklü bir kültürün mirascısı, özgüveni yüksek bir toplumdur. Onların kahramanları ABD nin Süpermen'i, Spiderman'i gibi karikatür karakterler değil Rüstem'dir. Haliyle İran'a asker sokmak Irak'a asker sokmaya benzemez! "

İran'ın gücünü tanımlanırken asker sayısından, füze teknolojisinden, savunma stratejisinden bahsedilmiyor. Bu tarif bize şunu anlatır. Toplumları güçlü yapan; insan kalabalığını toplum yapan şeyler şehri, mimarisi, sanatı, edebiyatı, tarihi, dili, inanç ve ahlak anlayışı, mitolojisi, toplumsal hafızası, ortak değerleri ve kültürel mirasıdır. Bunların güçlü, köklü, zengin ve özgün olduğu ölçüde toplumlar güçlüdür.

Sanayileşmesini tamamlayan Batılı ilk hedef olarak çarkı döndürecek sömürge arar. Hiçbir ülkeye de biz sizi soyup soğana çevirmek, iliğinizi kemiğinizi sömürmek, demirinizi, kömürünüzü, petrolünüzü kurutmak için geldik diye gitmezler. Irak'a demokrasi götürmek için gittikleri gibi kendi kendine medenileşemeyen bu "geri kalmış" toplumlara el verip gerekirse ikinci vitese alıp vurdurarak biraz "ilerletmek" için giderler hep. Gittikleri yerlerde de yerli yarı aydınların Modernleşme, Medeniyete ayak uydurma, ilerleme düsturuyla dayattığı Batılı reçetelerin uygulanmalarıyla o toplumun yaşam tarzı, giyim kuşamı, tüketim alışkanlıkları, şehirleri, meydanları, sanatı hatta dili alt üst ederler yani onları "güçlü" yapan kalelerbir bir teslim alırlar. Sonuç itibariyle sömürge toplum medeniyet olarak bir adım ileriye gidemediği gibi bozuk Fransızca, İngilizceleriyle, özgüveni tarumar olmuş, aşağılık kompleksli, özenti, üretmeyen, işletmeyen, elindeki avucundakini avrupadakilere benzer yerlerde avrupalıların istediği gibi tüketen, kuvvetsiz, güvensiz bir insan yığınına evrilir. Medenileşemese de Diesel kot pantolonu, Nike spor ayakkabısıyla, Mc Donalds'ıyla ve elinde Coca Cola içeceğiyle bir miktar batılı modern insan prototipine benzemeyi kar sayar. Bu yığın her türlü sömürüye ve suistimale açık, dirençsiz bir kitledir artık.

Şüphesiz bu süreç her ülkede farklı dinamiklerle, farklı hızlarda farklı biçimlerde işliyor. Fakat metodoloji Kuzey Afrika'da da, Orta Afrika'da da , Orta Doğu'da da benzer. Değişim, dönüşüm ve ilerleme adı altında yürütülen bu işgale mutaassıp ve katı olarak tarif edilen İslami geçmişi olan sağ siyasi partilerin direnç göstermesini bekleriz doğal olarak. Türkiye'yi yedi yıldır yöneten AK Parti'ye karşı muhalefet "Din eksenli, muhafazakar, AB karşıtı ve gerici" oldukları tezi üzerine inşaa edildi. Bu tez doğru Türkiye'de iktidarlardan bile kof muhalefetlerin olduğunun bir başka kanıtıdır bu durum. Çünkü geçtiğimiz yedi yılda gördük ki bunlar bırakın düzen karşıtı olmayı, düzenin bayraktarlığını yapmış, Türkiye'de bir koşuysa kapitalizm onun en güzel yüz metresini koşmuştur. Keşke diyorum samimiyetle, keşke AK Parti gerçekten "gerici, bağnaz, tutucu, değişime, ilerlemeye karşı" bir odak olsaydı. İnanıyorum ki şundan daha kötüsü olmazdı. Konuşmaların arasına "Allah'ın izniyle, İnşallah, Bismillah, Hamdolsun" sözleri serpiştirilmekle islami bir bakış açısına sahip olunmaz. Hiçbir İslami ekonomi yorumu size "Bakkal amca devri bitti devir süper market devri" cümlesi kurdurmaz. Bu bakış açısı katıksız serbest piyasacı, tekelci, rekabetçi, sömürgeci kapitalist kafanın ürünüdür. AK Parti'nin tipik bir düzen partisi olduğu, tüban, imam-hatip gibi sembolik birkaç konu dışında islami bir derinliği olmadığı aşikardır. Bu münfarit olarak bir bakanın, parti başkanının, kanaat önderinin duruşu değil doğrudan hareketin karekteridir. Haliyle AK Parti'nin (istisnaları bir kenara bırakırsak) belediyelicilik anlayışına da bu pencereden bakmak, bu açıdan değerlendirmek lazım.

(Peşin peşin şunu belirteyim ki şu ankinin herhangi bir eski yönetimden daha iyi olması beni ilgilendirmez. "Şu varken şöyleydi bak şimdi en azından daha iyi" demeyin zira benim nazarımda kıymeti yok. Çünkü, misal ben Topbaş'a sallamak Kılıçdaroğlu gelse daha iyiydi demek değildir. Kılıçdaroğlu'ndan, Karayalçın'dan iyi olmak kimseyi aklamaz.) Ankara ve İstanbul Büyükşehir Belediyeleri'ni üst üste kazandı son seçimlerde AK Parti. Üç dönemdir Ankara belediye başkanı Melih Gökçek. Başkentin hali ortada. Şehir'de bir albeni, bir ruh, bir karakter yok.

Ankara'nın tarihi zaten Cumhuriyet'le başlar desek yeridir, arkası Hititler'e kadar bom boş diyorlar. Yani nerdeyse sıfırdan imal edilen bu şehrin daha farklı kurulması pek de mümkün değil diye ekliyorlar. Peki İstanbul'u ne yapacağız?

İstanbul'un lafta değerlerine sadık, muhafazakar, dindar, geçmişini reddetmeyen hatta Osmanlı'yı dilinden düşürmeyen Belediye Başkanları ne hale getirdilier şehri. Müslüman Muhafazakar dediğin adamdan böyle "Mall, City" diye biten alışveriş merkezlerine sempatiyle bakmasını beklemeyiz değil mi? Neticede içinde sakallı hacı amcalar, başı kapalı teyzeler dolaşmıyor bunların. Belli başlı alışveriş merkezi olarak Anadolu yakasında Capitol , Avurupa tarafında Akmerkez vardı eskiden. 2000 li yıllarda her biri, bir öncekinden daha büyük, daha lüks, daha debedebeli alışveriş merkezlerini peşi sıra dikiverdiler İstanbul'a. Levent'e önce Metrocity dikildi yetmedi, tüm itirazlara rağmen, Kanyon'u kondurdular dibine. Zaten bela olan trafik iyice piç oldu. Mecidiyeköy'e büyük tantanayla Profilo dikildi , peşi sıra devasa Cevahir açıldı tüm havası söndü. Kadıköy'de Tepe Natulius, İstinye'de İstinye Park, Optimum, Aymerkez derken adım attığımız yer AVM oldu. Belediyelerin, İETT arazisi olmalarından dolayı şehrin göbeğinde boş kalan büyük arazileri AVM dikmek üzere kodamanlara tahsis etmesini hangi muhafazakar görüşle açıklayabiliriz? Muhalefetimiz de bu araziler sadece Arap Şeyhleri'ne pazarlandığında seslerini yükselttiler. Dertleri o yapıların dikilmesi değil sahiplerinin Arap olmasıydı sadece.

Bizi biz yapan, kişiliğimizi şekillendiren, karakterimizi belirleyen, paradigmalarımızı yaratan olgulardan birisidir şehir. Yetiştiğimiz aile kadar, aldığımız eğitim kadar kimliğimizde pay sahibidir. Şimdi bakalım "güzel ahlak sahibi, namuslu ve karakterli" nesiller yetiştirmek istediklerini söyleyen muhafazakar demokrat belediyelerimizin faaliyetlerine. Akşamdan sabaha "Mall"lar dikiyorlar ve bunların Balkanlar'ın, Avrupa'nın, Ortadoğu'nun veya bilmem nerenin "en büyüğü" olmasıyla övünüyorlar. Kentsel dönüşüm, ıvırsal zıvır diyerek şehrin güzel yerlerini yurt edinmiş istenmeyen tüyleri! şehrin mümkün olduğunca dışına en azından dönüşecek mekanın uzağına sürmenin afilli yollarını arıyorlar. Modernizm adına dikilen şekilsiz, çirkin, yüksek binalara kaçak bile olsalar kitabına uydurup ruhsak, yasal zemin ayarlıyorlar. Kültürel faaliyeti Tarkan'a Taksim'de konser verdirmek sanıyorlar. Yunus Emre'nin adını 14 Şubat'la beraber anma densizliğini gösteriyorlar. Şehri bir otopartklar, mallar, plazalar,yüksek tek tip estetik yoksunu binalar, alt üst geçitler, 15 günde sökeleceği belli olsa da her yıl milyonlar harcanıp ithal edilen yabancı oldukları her hallerinden belli emanet duruşlu laleler, seçkinlerin ikamet ettiği nezih semtler ve onlara hizmet edenlerin yaşadığı gettolar şeklinde eviriyorlar. Çocuklara oynayacak sokak, meydan, yetişkinlere anı, hatıra bırakmıyorlar. Buldukları her boş metrekareyi anında dolara çevirmenin yollarını arıyorlar. Kışın insanlar sokaklarda donarak can verirken milyon dolarları dolaylı yollardan, maçlarını ortalama 13.78 kişinin izlediği takımın futbolcularına aktarıyorlar. Şimdi bu şehir mi üretecek güzel ahlaklı, kişilikli, karakterli nesilleri?

Beyoğlu Belediyesi de Büyükşehir Belediyesi gibi tüccar kafalı, görevi güçlü adamlarına rantları kimseyi kızdırmadan ve yasaya uygun biçimde pay etmek olan başkanlar tarafından yönetiliyor. Bunun tartışılacak bir yanı yok. Bu sebepledir ki şehrin ruhu, tarihi dokusu, sokakları, hikayeleri, mahalleleri, kahvehaneleri onların umurunda değil. Arada göstermelik iki şov yaparlar bir yalı restore ederler hepsi o kadar. O yüzdendir ki Emek Sineması'nın yıkılacağı haberine zerre kadar şaşırmadım.

Emek Sineması festivallerden bildiğimiz, Yeşil Çam sokağında tarihi mütevazi bir sinema. 1924 yılında Melek adıyla kurulmuş. Binası daha da eski, 1884 yılında dikilmiş. Mülkiyeti kamuya ait. Kontrolü de tabi kamu adına erki elinde bulunduranlara. Hepimizin malı olan Emek Sineması uzun yıllardır İstanbul Film festivaline ev sahipliği yapıyor. Mazisi var, tılsımı var, kendine has bir havası var. Emek Sineması İstanbul ve Beyoğlu için bir değerdir bir semboldür. İstanbul sakinlerinin hayatında, hatıralarında yeri vardır. Yeşilçam sokağından geçerken Emek sinemasının yerinde moloz yığınları görmek bizim maneviyatımızı zedeler, ruhumuzu sıkar. Beton yığınlarını şehir yapan, bireyle şehir arasında bağ kurduran Emek gibi yerlerdir. Şimdi modernleşmek adı altında Emek'i yıkıp yerine başka bir "City, Park" dikmek istiyorlar. Çünkü adamların tek motivasyonu karın maksimizasyonu. Kararı İmzalayan belediye başkanı ambalajda muhazakar Ahmet Misbah Demircan, kültür bakanı sol kökenli Ertuğrul Günay. Bunlar solcu/tutucu görünümlü kodaman dostlarıdır. Bunlar düpedüz doğan görünümlü şahindirler. İçinde bulunduğumuz yıl itibariyle Avrupa Kültür Başkenti olan İstanbul'un Cumhuriyet döneminin simge haline gelmiş sinema salonu Emek ,sosyal demokrat kültür bakanı ve muhafazakar belediye başkanı tarafından elbirliğiyle yıktırılmaya çalışılıyor. Kültür başkenti etkinliği olarak da popçu bozuntularına meydanda şarkı söylettiriliyor. Fıkra gibi, şaka gibi. Yapılan planlara göre Emek Sineması'nında içinde bulunduğu alan yıkılacak ve yerine bir AVM yapılacak. Ama tarihi dokuyu korumak adına ön cephesi buranın eski hali gibi olacak, en üst katta da Emek'in bire bir kopyası sinema yapılacak. Adı da gene Emek Sineması olacak. Böylece partiye yakın bir kısım iş adamları voleyi vururken Beyoğlu'da modern bir alışveriş merkezi kazanmış olacak.

Çıkıpta Almanya'da şöyle yapıyorlar, Fransa'da da böyle yapıyorlar dünyanın gerçeği bu romtantik romantik konuşmayın diyen dalkavuklar çıkacaktır. Birincisi Batı'nın Paris, Londra gibi bayrak kentleri birer açık hava müzesi gibi. Bırakın sembol yapıları yıkmayı tarihi dokuyu korumak adına yanındaki boş araziye bile AVM yaptırmazlar. Herşey bir yana bana ne kardeşim İngiltere'den, Zimbabwe'den, Uruguay'dan? Onlar ne yaparlarsa yapsınlar, biz sinemamız, çeşmemiz, camimiz, kilisemiz, otobüs durağımız yerinde dursun istiyoruz. Elin yaptığından bize ne?

Gözlerim bir yandan kültür karıncalarını arıyor. Ota boka değerlerimiz yozlaştırılıyor, değerlerimiz zarar görüyor diye karşı çıkan, işi adam tartaklamaya kadar götüren karıncaları. Sağda solda kültürel değer nutukları atacağınıza bir işin ucundan tutun. Emek için ufak bir emek harcayarak başlayabilirsiniz mesela.

Kısaca derim ki Emek semboldür. Yoksa alt tarafı bir tane sinemadır. Olmaması dünyanın sonu değil ama müslüman demokrat görünümlü kapitalistlerin İstanbul'u piyasa adına teslim alma sembolüdür. Böyle böyle adım adım mahvedekler, içine ettiler zaten yeterince ama iyice tanınmaz hale getirecekler. Ve bir sabah uyanacağız ki Nedim'in İstanbul Kasidesi'nde bahsettiği şehirden eser kalmamış. Teslim olmayın vermeyin şehrinizi. Ahmed Misbah kim ki? Sesiniz gür çıkarsa kılına dokunamaz binanın. Çıkmazsa sonumuz tutunduğu tüm dallar kesilmiş, köküne kibrit suyu çakılmış, şehri talan edilmiş, aciz, ezik, özenti, sığ bir sömürge vatandaşına dönüşmektir. Biz dönüşmesek bizden sonrakiler dönüşür. Hani şu kellere şampuan satan reklamda diyorlar ya : Bir günde olmaz ama bir gün olur.

Gerçek ve Kurgu

2010-04-19T06:31:00.012+03:00

Alev Alatlı zevkle ve ilgiyle okuduğum bir yazar. Mark Twain'in şu harika vecizesine de O'nun bir kitabında denk gelmiştim. "Gerçek, Kurgu'dan daha acayiptir, çünkü Kurgu, olabilirlikleri gözetmek durumundadır; Gerçek'in öyle bir zorunluluğu yoktur." Ne kadar doğru değil mi? Kurgu ne kadar sıra dışı olursa olsun en nihayetinde yaratıcı bir zihinle/zihinlerle sınırlı bir ihtimaller dairesinin ürünüdür. Kurgu bir şekilde sınırlanmış bir kümenin elemanıdır; Gerçek ise sadece oluverir. Tarihin tozlu sayfalarını biraz kurcaladığımızda Gerçek'in Kurgu'dan daha acayip bir davranış sergilediğine defalarla rastlıyoruz. İçinde bulunduğumuz gün de öyle bir gün.

Çok partili siyasi tarihimiz aynı zamanda bir darbeler tarihi gibidir. Kimisi perde arkasında kalmış, kimi başbakan asmış, kimi cuvallamış kendi başını yemiş darbe girişimleri tarihi... Bu darbelerin ve darbe teşebbüslerinin herbirinin kendine has özellikeri vardır. "Emir komuta zincirinde gerçekleşen ilk darbe" diye tanımlarlar 12 Mart 1971 darbesini. Farklı görüş ve akımlardan yakın tarih okuması yaptığımızda şu ortak bilgiye ulaşıyoruz ki fikri önderliğini o dönemgençler ve üniversiteliler üzerinde müthiş etkili olan Mihri Belli'nin yaptığı Milli Demokratik Devrimciler Asker eliyle gerçekleşecek bir sosyalist devrime inanıyordu. Hem Aybar hem de Boran, Mihri Belli gibi düşünmüyordu ve TİP de kontrolü O'na hiç kaptırmadılar. Ama genç subaylar önderliğinde gerçekleşecek devrime inanan Milli Demokratik Devrimcilerin eli kolu çok yerlere uzanmıştı ve sol kesimin bir kısmında askeri darbe(devrim diyor onlar) beklentisi oluşmuştu. Bir takım gazetecilerin ısıtıp ısıtıp servis ettikleri "Genç Subaylar Rahatsız" manşetlerinin ve buna tepki olarak oluşan "Genç siviller" hareketinin isim babaları MDD cilerdir dersek yanlış yapmış olmayız. Aslında 9 Mart 1971 de MDD ci bir cunta başarısız bir darbe girişiminde bulunmuştu. İstihbaratla önlenen bir girişimindi bu ve bulaştığı tesbit edilen komutanlar direk emekliye sevk edildi. Aradan birkaç gün geçtikten sonra 12 Mart 1971 Genel Kurmay Başkanı ve Kuvvet Komutanları imzalı meşhur muhtıra yayımlandı. Bu muhtırayla meclis feshedilmedi fakat hükümet değişti, yargı askerin kontrolüne geçti.

Genç subaylar önderliğinde devrim hayali kuran ve bu darbeyi o darbe sanan sol tandanslı çok yazar ilkin 12 Mart'a arka çıktı. Doğan Avcıoğlu'nun hatta sonradan yanlış yaptığını ifade eden Uğur Mumcu'nun o dönem siyasileri kalaylayan ve cuntaya selam eden yazıları ortadadır. Fakat bu yazarlar darbenin sol gösterip sağ vuracağının farkına geç vardılar. Gerçekten de 12 Mart'ın çilesini en çok çeken solcular oldu. Ve final gözü dönmüş bir sıkı yönetim hakiminin verdiği insaf/vicdan/adalet/hukuk yoksunu idam kararlarıyla yapıldı. Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan'ın davalarına on yıl önce başka bir darbeyle katledilen Menderes ve arkadaşlarının rövanşı gözüyle bakan bir hakim düşünün. Hani "Et kokarsa tuz var ama tuz kokarsa ne var?" derler ya öyle bir durum işte. Kokan tuz üç genci komünist oldukları için tez elden idama gönderdi.

Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını darağacına yollayan Sıkı Yönetim Mahkemesi Başkanı Tuğgeneral Ali Elverdi idi. Gerçek kurgu ilişkisiyle başladık ya lafa. Şimdi düşününki çekilen bir filmde Deniz Gezmiş'in kalemini kıran hakim boğularak can vermiş olsun. Öyle şey mi olur kardeşim, onun olma ihtimali milyonda bir, biraz gerçekci bir son olsaydı daha iyi olurdu falan deriz değil mi? Kurguda olabilirlikleri göz önününde bulundururuz çünkü. Ama gerçeğin öyle bir zorunluluğu yokmuş gerçekten. Ali Elverdi dün "yediği yemeğin nefes borusuna kaçması nedeniyle solunum yetmezliği" sonucu can verdi. İster ilahi adalet deyin, ister bu saatten sonra gelen adaletten nolur deyin, ister tabiat ananın gazabı deyin, ister sadece tesadüf deyin, ister ölenin arkasından konuşma it herif deyin, ister başka bir şey...

Gerçek olan bir şey var ki husumetle, intikam duygularıyla, adaletten insaftan yoksun hırslarla alınan kararların kimseye faydası olmuyor. Tam aksine toplumumuzun vicdanında kapanması zor yaralar açıyor. Düşünün ki bu memlekette Adnan Menderes'i astılar bugün Hava Alanları'na adını veriyoruz, siyasi mirascısı olabilmek için millet birbirini yiyor ; "Ölürken bile komünizm propagandası yapmak" suçundan üç gencin canını aldılar bugün TKP yasal bir parti olarak siyaset yapıyor; sırf Kürtçe konuştukları ve Kürtüm dedikleri için insanlar işkencelerden geçirildi bugün devlet kendi eliyle TRT 6 yı kuruyor. Örnekleri onlarca alanda çoğaltmak mümkün. Hiçbirşey yapmasak zaten er geç kendiliğimizden ölüp gidiyoruz. İskender'e Cengiz Han'a kalmamış dünyada neyi paylaşamıyoruz niye birbirimizi gırtlaklıyoruz kardeşlerim?

Güreşte 3 Madalya

2010-04-19T05:03:00.009+03:00

Spor medyasının lokomotifi tartışmasız futboldur. Lokomotiflikten de öte aslında spor basını hemen hemen üç büyüklerin haberlerinden ibaret bir futbol basınıdır. En çok satan gazetelerimizde bile Anadolu'daki futbol takımlarına bir sayfa ve dünyadaki diğer tüm spor gelişmelerine yarım sayfa ayrılır. Blog camiasında da durum pek farklı değil. Her ne kadar blogların spor basınına alternatif olduğu dillendirilse de "futbol basınına" alternatif olabileceklerini söylemek daha doğru olur. Kopyala yapıştır yaptıkları kuralları bile okuyup anlamaktan aciz, Bilica'nın açtığı artezyen kuyusundan ötürü Fenerbahçe'nin hükmen mağlup edilmesi gerektiğini sanan futbol blogcularına rağmen bunun gerçekleşmesi hayal değil. Diğer branşlarda misal basketbolda, voleybolda kaliteli blogları var mı? Evet var ama alternatif olabilecekleri bir voleybol basını hatta basketbol basını yok malesef.

Lafı ata sporumuza getirmek için debeleniyorum. Milli spor olarak gördüğümüz bir branş güreş. O da minder güreşi değil özünde yağlı güreş. Fakat milli ve kültürel değerleri konusunda son derece hassas olduğunu defalarca(!) ispatlayan necip milletimiz Kırkpınar'ı yavaş yavaş yalnızlığa terk ediyor. Eşcinsellerin yağlı güreşe ilgisi 70 milyonun ilgisinden daha fazla olacak gibi önümüzdeki yıllarda. Laf aramızda "Puan almak" deyimi bile artık bambaşka manalarda kullanılmaya başlandı. Yağlı güreş bile bu haldeyken minder güreşine bir ilgi beklemek hayalcilik olur. Dün de derbi maçı vardı ve en iyi ihtimalle Çarşamba gününe kadar spor(!) gündemimiz belli. Spordan mümkün olduğunca uzak durmaya çalışmama rağmen üç beş kişiyle de olsa güreşteki şu başarıyı paylaşayım istiyorum.

Bakü'de düzenlenen Avrupa Grekoromen Güreş Şampiyonası'ndan güreşçilerimiz Nazmi Avluca ve Rıza Kayaalp altın ve Cenk İldem broz madalyayla döndü. En başarılı olduğu iki branşa (Halter ve Güreş) bu kadar ilgisiz başka bir ülke halkı ve medyası var mıdır acaba? Bunu eleştiri olarak da almayın gerçekten ilginç geliyor bana. Türkiye Cumhuriyet'nin tüm zamanlarının en başarılı sporcusu sanırım Naim Süleymanoğlu'dur. Bu yaşayan efsane herhangi bir şehrin sokaklarında dolaşsa tanıyan hürmet eden kaç kişi çıkar diye merak ediyorum. Bu madalyalı sporcularımızda yurda döndüklerinde muhtemelen geçim derdine düşecek ve belki de Anadolu'nun ücra bir ilçesine beden eğitimi öğretmeni olarak atanma hayaliyle yaşayacaklar. Hangi alanda olursa olsun Kıta'nın en tepesinde yer almak çok çok büyük bir başarıdır. Bu üç sporcumuzu başarılarınızdan ötürü tebrik ediyorum. Siz bizim ilgisizliğimize aldırmayın, toplayın madalyaları. Er geç kıymetinizi bilen bir nesil gelir.

Eyjafjalla Jökull

2010-04-19T02:33:00.009+03:00

Haberlerde "İzlanda da yanardağ patladı" şeklinde şeklinde rastgeldim hep. Adını veren de vardır belki ama benim okuduklarım bu şekildeydi. Halbuki yanardağ dediğin, hele hele de aktifse, namını ismiyle yapar. Hiç Etna için Vezüv için "İtalya'da bir yanardağ" diye bahsedildiğine rastladınız mı? Ben rastlamadım. Peki niye bu dağın adı anılmıyordu ?

Sherlock Holmes ciddiyetiyle olayın peşine düştüm. İşin perde arkasında "Solskjaer" sendromu varmış meğer. Slavların bazı sesli harf düşamı isimlerini telaffuz etmek işkencedir. Tymoshchuck dan Bescastnykh den az çekmedik futbolseverler olarak. Bu Slavlardan daha beteri varsa onlar da Kuzey Avrupa memleketleridir. Manchester United'ın zamanında Shearer'ı alamadıktan sonra sessiz sedasız getirdiği Norveçli Ole Gunner Solskjaer , Semih Şentürk'ten bile daha sabırlı süper yedek arkadaşımızdı. On sene kadar Solskjaer'in maçlarını izledim fakat hala adının doğru telaffuzunu bilmiyorum. Solskayer, Solsjer, Solsyer, Solsjaer gibi spiker söylemlerine şahit oldum ama hangisi doğru veya bunların dışında bambaşka bir telaffuzu mu var bilmiyorum. Aklıma şimdi geldi bak bu bunalımın bir benzerini de Viceroy marka sigarayı tüttürenlerde görüyorum. İlginç telaffuzlarıyla bakkalı çakkalı kasiyeri zor durumlara düşürüyorlar.

Velhasıl kelam "İzlanda da bir yanardağ" diye geçiştirilişinin nedeni adının Eyjafjalla Jökull olması imiş. Telaffuz için gözüme kestirdim ilkin ama doğrusunu dinleyince vazgeçtim. Şöyle okunuyormuş Eyjafjalla Jökull . Yazması da söylemesi de dert yani.

Son sözüm dünya halklarına. Dağınıza,taşınıza, denizinize, oğlunuza, kızınıza efendi gibi Toros, Himayala, Alp, Hans, Jack, Ali, Alex benzeri isimler verin kardeşim. Bizi komik hallere düşürmeye kimsenin hakkı yok.

İşte bu

2010-04-19T01:05:00.008+03:00

Siyasetin ciddi bir iş olduğunu, ağızdan çıkanın kulakta mola vermesi gerektiğini sık sık duyarız. Kısmen de doğru laflardır bunlar. Fakat bütün siyaset , siyasi lider paradigmalarımızı alt üst eden liderlerimiz var hamdolsun.

Bir süre önce Devlet Bahçeli'nin bir kelime bir işlem deki başarılı performansına şahit olmuştuk. Dört hamlede 40 sayısına ulaşmıştı agresif bir ses tonuyla. Şimdi de yedi senedir memleketi yöneten Başbakan Nasreddin Hoca'yı kıskandıracak bir açıklama yaptı işsizlik oranıyla alakalı.

Benim gibi karamsar tosbağalara yeni bir bakış açısı kazandırdı Tayyip Erdoğan. Artık hayata bardağın dolu tarafından bakıyorum.

Mesela eskiden Kenan Evren gibi darbe yapıp 1 milyon kişiyi işkenceden geçiren adamlara kızardım şimdi en azından ortalama 20 yılın 15 inde darbe marbe yapmıyorlar ve yapsalar dahi nüfusun % 80 ini işkenceden geçirmiyorlar diye seviyorum kerataları.

Ayrıca Unakıtan'ın evladı mısırdan voleyi vurdu diye hayıflanırdım şimdi en azından arpaya buğdaya ilişmediler diye sempati besliyorum Unakıtangiller'e. Artık Guiza'ya, İbrahim Üzülmez'e, Bekir Çoşkun'a, Ertuğrul Özkök'e bambaşka bir gözle bakıyorum. Bana bu vizyonu kazandıran büyük başkan Erdoğan'a teşekkür ediyorum. İşte Başbakan dediğin böyle olur.

Rolleri Değişin Bakayım. Şimdi Senin Hümanist Olma Sıran Tamam mı Çocuğum?

2010-04-13T06:56:00.006+03:00

Söz önemlidir. Söz ola kese savaşı söz ola kestire başı derler, o derece önemlidir. Fakat sadece ağızdan çıkan veya kağıda dökülen kelimelerin toplamından ibaret değildir "söz". Türk Dil Kurumu bana az da olsa arka çıkıyor bu mevzuda. Şöyle ki, "Söz" kelimesinin anlamlarından birinde "Bir düşünceyi eksiksiz olarak anlatan kelime dizisi, lakırtı, kelam, laf, kavil " yazıyor. Demem o ki söz sadece kelimelerden ibaret değildir, kimin söylediği, ne zaman söylediği, nerede söylediği, ne şartlarda söylediği de en az kelimeler kadar önemlidir. Haliyle bir söze bakarken TDK nın tabiriyle hangi düşünceyi eksiksiz olarak anlatan kelime dizisi, lakırdı, kelam olduğunu da düşünmek lazım. Tabi kastettiğim önüne geleni şucu bucu diye fişlemek değil. Birilerine karşı peşin hükümlü olmak da değil. Sadece ve sadece ortaya konan sözleri kendimizce biraz daha detraflıca tahlil edip onu söyleten motivasyonları ve arka planı göz önünde bulundurduktan sonra kanaat sahibi olmak gerektiğinden bahsediyorum.

Bu kadar boş lafı şu yüzden ettim. Yarın Türkiye Cumhuriyeti ve Yavru Vatan Kıbrıs hümanizm ve barış cenneti olacak. Şiddet karşıtları,yılmaz insan hakları savunucuları, ezilenlerin yoldaşları mantar gibi türeyecekler. Sesleri gür ve öfkeli çıkacak. Niye? Çünkü Ahmet Türk'ün mahkeme çıkışında burnunu kırdılar. Yan yana dizdiği kelimelerde haklı gibi görünseler de büyük çoğunluğunun "söz"lerinin değeri yok gözümde. İstisnaları saygıyla kenara bırakıp öfkeli kalabalığın genelini ele alırsak karşılaştığımız manzara şu olacak. "Şiddet" ve "hayır" kelimelerinden ibaret laflar etseler de ekserisinin sözü yani "eksiksiz olarak anlatılan düşünceleri" şudur: "Bizden olana, bize uygulanan şiddete her şartta ve her koşulda hayır. Osman Baydemir galiz küfürler savursa da hayır, Emine Ayna hanımefendi katillere methiyeler düzse de hayır. Amaaaaa ... Belediye otobüsünde Serap'ı diri diri yakmak serbest, hoş olmadı ama çok büyütmemek lazım yani. Bursasporlu futbolcuları öldürmeye teşebbüs serbest çünkü onların taraftarı zamanında PKK dışarı diye bağırdı. Polis'e taş/kurşun/el bombası ve bilimum patlayıcıyla saldırmak serbest çünkü onlar egemenlerin adına çalışıyor. Diyarbakır'da şehrin ortasında bomba patlatıp üniformalıyı, sivili, şoförü, öğrencileri katletmek serbest çünkü o bağımsızlık adına verilen mücadelede yaşanan istenmeyen bir olay. Olmasa daha iyi olur da olduysa da kızmamak lazım yani."

Bugün/yarın bas bas bağıracak olanların çoğu, Osman Baydemir'in terbiyesizliğini hoşgördüler,Serap'ın katillerine gıkları çıkmadı, Bursasporlular'a "onlar da hakettiler!" dediler ya da hiç ses etmediler, bombacılara ağıtlar yaktılar, polis de insan evladı onları çocuklarınıza taşlatmayın demediler, hatta belki bazıları haince kurulmuş pusularda canlarını, kollarını, bacaklarını bırakan İstanbullu, İzmirli, Sinoplu, Konyalı, Erzurumlu gençlerin haberlerini aldıkça zafer mutluluğu duydular.

Uzun lafın kısası sadece kendi ayağına basıldığında zıpladığın sürece seni kimse ciddiye almaz. Bahsettiğim kitlenin derdi, şiddet ortamının kalkması, bombaların patlamaması, burunların kırılmaması, insan haklarının güvence altında olması değildir. Onlar hep nalıncı keseri gibi kendilerine yontrarlar. Şu an atılan o yumruğa en fazla sevinenler azılı Ahmet Türk düşmanları ve bugün ağızlarından salyalar saçarak mazlum edebiyatı yapacak olanlardır. Hatta burnu kırılacağına, kolu bacağı kopsa daha memnun olurlardı. Çünkü kendilerine düşman bellediklerine saldırmak için daha vurucu enstrümanlara sahip olurlardı. Olayları hep işlerine geldiği gibi, "Biz" dedikleri gurubun menfaatine olacak şekilde yorumlarlar bunlar. Dün ak dediklerine bugün ve yarın kara diyecekler. Kendi canları yanarken bağırıp başkalarının canlarını yakarken kendilerini haklı gösterecek gerekçeler üretecekler. O yüzden gözümde zerre kadar değerleri yok ve büyük ihtimalle açıp ne demişler diye söylediklerini okumaya bile tenezzül etmeyeceğim. Kimden geldiğine bakmadan faşizmin her türlüsüne, her şartta sesi gür çıkmayanların, söz söylemeye ve ortalığı ayağa kaldırmaya hakkı yoktur.

Yazının bu kısmına kadar olan yerini okuyup benimle her türlü mutabık olanların bir çoğu da bu yukarda bahsettiklerimin negatifleri gibidirler. Resim aynı resimdir de biri tab edilmemiştir ve o yüzden birbirinin zıddı gibi görünürler. En basitinden vakti zamanında en insanı duyguların insanları kesilenler Ahmet Türk'ün başına gelenlere mazeretler üretmeye başlarlar. O da tahrik etti derler, haketti derler, terörist olduğundan O'na ne yapsalar müstehak derler... ABD koca Irak'ı alt üst etmek için mazeret buluyor bunlar mı bulamayacak....

Ne yani adamın ağzını burnunu kırmışlar tepki göstermeyelim mi ya da sen buna karşı değil misin? diyeceksiniz. Gösterin elbette ama aynı zamanda sözünüzün eri de olun. Sadece ideolojinize hizmet eden şeylere insanlığının tutuyorsa efendi gibi bunu dile getirin ki herkes ne olduğunuzu bilsin. Bizim için şu kitlenin menfaatleri önemlidir, gerisi umrumuzda değildir deyin. Yok insanlıktan, insan haklarından, mazlumluktan, mağdurluktan, hümanizmden bahsedecek ve bu kavramlar adına konuşacaksanız o zaman kendinizden gördüğünüz kesimlerin/kişilerin yaptığı zulme de aynı şiddette, kıvırmadan, mazeret uydurmadan, samimi tepki koymanız lazım ki sizi ciddiye alalım. Mahkeme çıkışında bir insanın öldüresiye dövülmesine tepkiniz adı "Ahmet Türk" olunca siyah, "Mehmet Türk" olunca beyaz oluyorsa kusura bakmayın ama yamukluk sizdedir.

Bunca tantanadan sonra o yumruğu atan faşistlere bir çift sözüm var. Yukarda bahsettiğim iki pis güruhada dahil olmadığımdan dolayı bu sözleri söyleme hakkını kendimde buluyorum. Türkiye'deki en mal ve boşa oksijen yakan yurttaş profilinin vücuda gelmiş halidir bu ikisi. Kimin gazına geldiler bilmiyorum ama tahminim Ahmet Türk hakkında sahip oldukları tek bilgi "vatan haini!" ve kapanan DTP nin eşbaşkanı olduğudur. Belki DTP nin kapatıldığını bile bilmiyorlardır. Çünkü sözün bittiği yerde kavga başlar yani söyleyecek sözü olan adam için kavga en son seçenektir. Söz söylemek için az da olsa bilgi gerekir ki bu vatandaşlarda onun olmadığı çok açık. Şimdi bir olup vatan için adam döven bu iki hödük ve klonları muhtemeldir ki bir zaman Çarşı vs Genç Fenerliler diyerek stad çevresinde, içinde, kahvede birbirine kafa göz, satırla bıçakla dalmıştır. Hatta o ortamda aslolan Beşiktaş, Fener olduğu için DTP li kardeşleriyle birlikte dalmışlardır karşıdaki oropcu çocuklarına. O oropcu çocuğu dedikleri, kafalarına koltuk fırlattıkları adamlarla belki de aynı siyasal partide omuz omuza dava arkadaşlığı yapıyorlardır miting meydanlarında. Kartlar yeniden karılıp dağıtılır ve bu hödük sürüsü her yeni oluşan durumda dün kardeşim dediği adamın kafasını gözünü yarmak için, anasına bacısına sövmek için hırslanır durur. Bu mallığın eseridir. Akıllı adam ömrü hayatında hiç muhattap olmadığı birinin kafasına sandalye fırlatırken, burnuna yumruk atarken, kafasına taş atarken bir an için de olsa "ulan ben napıyorum?" diye düşünür. Ondan sonra en kötü yaptığı saçmalığın bilincine varıp defolup gider. Geri zekalı adam ise oluşan yeni şartlara göre linç edecek yeni adam arar. Biraz ağır oldu ama bence durum budur. Ahmet Türk'ün burnunu kıracak kadar vatansever! hassas, en asil duygunun insanları en az 1000.000 kişi toplanırsınız yakında facebookda. Çünkü kutsallarınız için yapmayacağınız yoktur. Ama bu bir milyon adamın aklına Ahmet Türk'ün burnunu kırmak yerine Kore Gazisi'ne sahip çıkmak gelmez. Adamcağız açlıktan öldü geçen yıl. Bir başka terör gazisi kan dökerek savunduğum ülkemi AİHM e şikayet etmek zorunda kalmaktan utanıyorum demek zorunda kalmazdı. Çünkü vücuduna 19 parça şarapnel saplanan insana uzuv kaybı yok diyerek gazi değilsin dediler ve ne maaş ne de iş veren oldu. Ağız burun kıracağınıza şu insanlara sahip çıksanız fena olmaz mı ?

Sıkıcı, Uzun ve Özensiz Bir Yazı

2010-04-08T22:34:00.012+03:00

Kim ne derse desin adam siyaseti biliyor arkadaş. Bence olayı çözmüş. Danışmanlarının mı marifetidir yoksa kendi becerisi midir orasını bilmiyorum artık. Başbakandan bahsediyorum evet. Ara sıra radyo dinleyen bir insan evladıyım. Fenerbahçelilerin daha iyi tanıyacağı Cem Arslan var Best Fm de. Sabahları Gazoz Ağacı diye program yapar. Gazete okur, yorum yapar, dalga geçer, över, yerer. Eğlenceli de bir üslubu vardır. Sık sık Tayyip ve AKP yi eleştirir, makaraya dolar, hatta zaman zaman aşağılar.Haberdar olmuşsunuzdur geçenlerde Tayyip radyoculardan geniş bir ekibi açılayım diye Dolmabahçe'ye davet etti. Siz de varsınız, 45 milyon kişiye ulaşıyorsunuz, sizi kimse sallamıyor ama aslında önemli insanlarsınız gibi laflar edip, akabinde 2-3 kişinin konuşmasını dinleyip çekip gitmiş. Sonra hükümetten diğer kişilerle radyocular yemiş içmişler Dolmabahçe'de. Karınlar doyduktan kısa bir süre sonra, ben radyo dinliyorum o vakit, buluşmadan ayrılanlar da yayına bağlanıyorlar sıcağı sıcağına. Direk mürit olmuşlar ne kadar çaktırmamaya çalışsalarda. Mutlu olmuş adamlar. Bugüne kadar bizi kimse umursamamıştı, aslında biz çok önemli işler yapıyoruz, başbakan bizim kıymetimizi biliyor diyorlar. Ağızların kulaklara vardığı ses tonlarından belli. Sonraki gün Cem Arslan'ı dinliyorum aslında ben eskiden tanırım başbakanı, tabiki eleştireceğiz, eleştiri yapıcı olmalı tarzı laflar ediyor. Eskisi kadar acımasız değil. O bile yasılmış bir miktar. Yandaş yalaka olmadılar elbette ama pelte kıvamına da geldi çoğu. Malum toplantı da ne radyocuların dertleri dinlendi ne çözüm arandı ne para verildi ne de başka birşey. Ortaya somut hiçbir şey konmadı tahin, pekmez, reçel, yumurta, çay vb dışında. Bir kahvaltıya bir hürmete adam bağladı radyoları. İş bilmek diye buna derim işte ben. Bu taktiğin ekmeğini çok yedi Tayyip Erdoğan ve daha da yer. Kızamıyorsun da adama. Çünkü milletin ekserisinin beklentisi sadece devleti tarafından biraz insan yerine konmak biraz saygı görmek. O da bunu lehine kullanıyor.

İkinci bir hamleyle Çingenelere uzandı Başbakan'ın eli. Kısa süre önce Selendi'de nahoş olaylar yaşanmıştı. Selendi'de olanların ne ilk ne de son olduğunu hepimiz bal gibi biliyoruz. Bu tatsız durum sadece bizim memlekete de özgü değil. Dünyada Çingeneler kadar mağdur ve mazlum bir millet daha yoktur sanırım. Vatansızlar, devletsizler, hep ötekiler, yaşadıkları her yerde potansiyel suçlu muamelesi görüyorlar. Yüksek sesle haklarını savunan hükümetleri, lobileri, ilişkileri de yok. Hep Hitler'in toplama kamplarını duyarız, orada öldürülen Yahudilerin hikayelerini dinleriz, filmler izleriz, kitaplar okuruz. Toplama kamplarında sadece Yahudiler yoktu halbuki. Çingeneler, eşcinlseller, suçlular vb bir çok insan daha kamplara alınmıştı.Bunların arasında Yahudilerden sonra en fazla sayıda olanlar Çingenelerdi. Biliyormuyuz ki en az bir milyon Çingene Naziler tarafından katledildi. Kimse onların hakkını hukukunu savunmadı, tazminatını istemedi, hikayesini anlatmadı, filmini çekmedi, anıtını dikmedi, yasını tutmadı, yasasını çıkartmadı. II. Dünya Savaşı'ndan bahsederken adlarını bile anan yok. Şimdi Film ve Çingene kelimelerini birarada kullanırken Emir Kusturica'yı anmak lazım alakasız da olsa. Kendisi pek sempatiyle baktığım bir insan olmasa da sinemacılığının hakkını verelim. "Çingeneler Zamanı" ve "Ak Kedi Kara Kedi" şahane filmler eyvallah. Fakat demek istediğim II. Dünya Savaşı dönmi Çingenelerin durumunu anlatan herhangi bir film yok(Bildiğim kadarıyla tabi). Yoksa Kusturica'nınkiler dışında da Çingenelere dair çekilmiş iyi filmler var. Yurda dönersek ırkçılığın en hafif yaşandığı çoğrafyalardan birinde yaşıyoruz her ne kadar sık sık ırkçı tavırlardan şikayetçi olsak da. Şuradan başlayalım ki dikkat ettiyseniz "Roman" demiyorum ısrarla "Çingene" diyorum. Çingene demek hakaretmiş gibi kabul ediliyor son zamanlarda. O yüzden açılımın adını "Roman Açılımı" koydular ya. Aynı durumu zenci kelimesi içinde geçerli. Neymiş zenci, İngilizce'deki negro/nigger kelimesinin karşılığıymış da ırkçıymış o yüzden. Ne alakası var, ne denkliği var kardeşim? Bi gidin allahasen, gereksiz duyarlılığınıza tüküreyim. Sen Çingene kelimesini hep hırsızlıkla, suçla, korkuyla aynı cümlede kullanırsan sevimsiz olur tabi. Karadutum, çatalkaram, Çingene'm dediğinde nasıl güzel geliyor bak kulağa. Arıza kelimede değil algılarımızda ve pis algılarımızdan arınmaktansa "Çingene"yi bir kenara atıp "Roman'la yeni bir sayfa açalım istiyoruz . Sen birini aşağılamak için Çingene/Kürt/Türk/Ermeni/Zenci/Beyaz dersen arıza sendedir sözcüklerde değil. Neyse biz açılıma gelelim. Başbakan bir de kendi tabirleriyle Romanlara açılayım istedi. Gene büyük tantana koptu. Ama taktir ettim orada bugüne kadar yapılanlardan ötürü özür diledi. Bu devletin kutsal/kusursuz/tavizsiz/dediği ettiği tartışılmaz olduğunu kabul eden sağcı anlayışın bir miktar kırıldığına delaletir. Devletinde yamuk yapabileceğinin ve bunu kabul etmenin ayıp olmadığının yürütmenin başındaki kişi tarafından dillendirilmesi hoşuma gitti ne yalan söyleyeyim. Bu özür dışında bu açılımdan da kaydadeğer bir sonuç çıkmadı. Türkiye'nin dörtbir yanından Çingeneler'in temsilcileri geldi ve başbakan onlara hitap etti ama doğru düzgün vaadde bile bulunmadı. Fakat o insanlar da oldukça etkilenmişlerdi ve mutluydular. Birisi çıkıp selam sabah etse mutlu oluyoruz, yetiyor. Halbuki bu Tayyip Erdoğan'ın belediyelerinin Kentsel Dönüşüm hamlelerinden en çok çeken Sulukule. Yeri yurdu kültürü yerle bir ediliyor Çingenelerin bizzat AK Partililer tarafından. Öte yandan Başbakan onlara masal anlatıyor. Olan her zaman aynı: Ambalaj. Güzel bir kahvaltı, domates, peynir, iki manşet, üç köşe yazısı, bir iki masrafsız jest işlem tamam. Kim gelirse gelsin sistem arkada işlemeye devam ediyor. Ne zaman birileri sistem için tehdit oluşturmaya başlarsa benzer hamlelerle onların gazları alınıyor, tepkileri söndürülüyor, asıl can sıkan sorunlar halının altına süpürülüyor.Bir nevi yalancı bahar pompalanıyor.

Bu pisliği halı altına süpürme taktiğinin değişik bir uygulamasına daha şahit olduk geçtiğimiz hafta. Acı kelimesinin anlamsız kaldığı bir haber hemen hemen bütün gazetelerde kendine yer buldu. Dersane taksidini ödeyemediler diye annesi hapse giren Fethiyeli gencecik bir çocuk canına kıymıştı. Kardeşlerinin borcu yüzünden almışlardı annesini içeri. Devlet baba taksiti ödeyip zaten o yarı ölmüş anneyi çıkarttı hapisten. Yaptı babalığını yani. Hükümetten hiç kimse, insanları intihara, borç batağına, ekonomik sıkıntılara sürükleyen, eğitimde fırsat eşitliği diye birşey bırakmayan bu düzenle ilgili bir çalışma yapılacak demedi. Kömür dağıtırken Baykal'a nerde senin solculuğun, sosyal demokratlığın diyorlar ya gevrek gevrek gülerek. Ben de AK Parti'ye soruyorum nerde sizin müslümanlığınız? Yavşakların bir yarısı sadece imam-hatip mezunlarını nasıl üniversiteye sokarız diye kafa patlatıyor diğer yarısı sadece buna nasıl engel oluruz diye kafa patlatıyor. Eğitime harcanan tüm mesai bundan ibaret. Dersanede şikayetini çekmiş zaten anneden. İşlem tamam, daha ne uğraşsınlar?

Devletin verdiği eğitimin yetersizliğinden dolayı değil sınavlarla alakasızkığından dolayı gidiyor çocuklar dershaneye. Sınavlarda, okulda gösterdiklerinden soru çıkmıyor, dersanedekilerden çıkıyor. Sen istediğin kadar okulda öğren öğret faydası yok. O yüzden borç harç dersaneye gitmek zorundasın. Yoksa kapasitenin çok çok altında puanlar alıyorsun. Dersane dediklerinin de kan emici olmuş çoğu. Hem öğrencilerin hem öğretmenlerin kanını emiyorlar, Kemal Sunal filmlerindeki "faşo aga" gibiler. Öğrencilerden 4-5 bin lira alıyorlar yıllık, KPSS de istedikleri sonucu alamamış öğretmenleri 500-600 lira aylıkla çalıştırıyorlar, kaç tanesini biliyorum, tanıyorum. İzmir'de İstanbul'da Ankara'da dört sene fizik/matematik öğretmenliği okumuş insanlar bunlar. Geçen KPSS Türkiye birincisi bir Fizik öğretmeniydi misal. ODTÜ mezunuydu sanırım. Fizik öğretmenliğine o dönem "0"(yazıyla: sıfır) atama yapıldığı için açıkta kaldı. Belki o da bir dersanede komik bira rakama çalışıyordur şimdi. Devlet bu pis çarka dokunmuyor. Sadece oğlu öldükten sonra borcunu ödeyip kadını hapisten kurtarıyor ve defter kapanıyor. Zaten bu pastanın rantın büyük sahibi nurcular değil mi? AK Parti'nin oy deposu. Yumurtlayan tavuk kesilir mi? O tekere hiç çomak sokulur mu? Zaten sokulsun diye oluşmuş bir kamuoyu da yok. Kimse o dersanenin adını vermiyor mesela. Yasal hakkım deyip elinde avucunda olmadığını bile bile fukara kadını kodese yollarken iyi. Dersaneyi ifşa etmeye gelince etik metik deyip adını saklıyorlar. Böyle etik mi olur anasını satayım. O anneyi cezaevine yollarken nerdeydi o etik? Tecavüze uğrayan oyuncunun bile habercilik ilkeleri gereği denerek adı verilirken dersanenin adını ağzına alan yok.

Yavaş yavaş bunlara da alışıp kanıksayacağız. Mesela yirmi yaşında gençlerin mayınlarla, pusularla öldürülmesi pek ilginç gelmiyor artık bize. Her zaman olan şey deyip geçiyoruz. Yolsuzluktan sorgulanan, yargılanan, hüküm giyen siyasetçi bürokratlara arka bile çıkıyoruz. Herkes yapıyor zaten, adam en azından iş yapıyor diyoruz uzunca bir süredir. O yüzden yakında bunlar da çoğalır bunlara da alışırız. Şimdi biraz taze ve yeni o yüzden ilgimizi celbediyor. Bu yazı burada bitmiştir canlar. İşi gücü bırakıp buraya kadar okuyanınız varsa bizzat tebrik edeceğim. Ben ölsem okumazdım inan bak...

Nihayet

2010-03-21T02:51:00.003+02:00

Hayatta bazen iyi gelişmelerde oluyor. Geçen hafta çok fazla ses getirmese de böyle bir gelişmeye şahit olduk. Gazze Şeridi'nde 2003 yılında iğrenç bir cinayet daha işlenmişti. Bu seferki mağdur bir Arap değildi. Filistinlilerin evlerini yıkılmasını protesto ederken İsrail buldozerinin altında can veren Amerikalı, gayrimüslim bir insan hakları eylemcisi Rachel Corrie idi.

Koyun sürüsü gibi hayat süren, televizyon kanallarında Filistin'de, Irak'ta, Afganistan'daki zulümleri görünce vah vah! deyip kanal değiştiren, depremlerde herşeyini kaybetmiş insanlar için 5 ytl lik sms yollayıp vicdanını rahatlatan canlılar olarak insan olmanın o kadar ucuz olmadığını ancak Rachel Corrie gibi insanlara bakarak anlayabiliriz. Biz burada her türlü pisliğin cereyan ettiği bir coğrafyanın ve ülkenin insanları olarak ona buna iki üç okkalı küfür savurmaktan başka bir halt etmezken, yanı başımızda, okulumuzda, şehrimizde yaşanan işkencelere kılımızı kıpırdatmazken O güzel insan dünyanın öbür ucunda, Gazze'de yaşanan haksızlığa tepkisiz kalmadı. Dünyanın en zengin ülkesinde parlak kariyer ve refah içinde bir gelecek hesapları yapmak varkenbinlerce kilometre ötede masum insanların evlerini başlarına yıkan dünyanın en gözü dönmüş katillerinin emrindeki buldozerlerin önüne ölmek pahasına dağ gibi dikildi. One Minute çıkışının ne kadar sığ, Ahmet Altan vicdanının ne kadar kokuşmuş, müslümanlığı kimselere bırakmayıp diyalog peşinde koşanların ne kadar müslüman, Türkiye'de devlete karşı insan hakları allamesi kesilenlerin ne kadar insan olduğunu anlamak için bir mihenk taşı oldu bizim için.

2003 yılında can verdi bu kahraman kız. Öldürüldüğünde 23 yaşındaydı , hep 23 yaşında kalacak ve hep o haliyle hatırlanacak. Yedi yıl önce işlenen bu cinayetin davası ailesinin yedi yıllık büyük uğraşları sonunda Hayfa'da görülmeye başlandı. İsrail'in kaza deyip geşitirmeye çalıştığı cinayetten dolayı ailesi İsrail Savunma Bakanlığı'ndan 324bin dolar tazminat istiyor. Vicdan sahibi tüm "insan"ların gönlü Rachel'in ailesiyle. Davos'taki haklı tepkiyi haftalarca gündemde tutan ve savunan müslüman medyanın Corrie davasında sesinin çok cılız çıkması da manidar değil mi?

Hakem de insan

2010-03-15T20:34:00.002+02:00

Yaşı biraz geçkin olsa da abiyi süper ligde görmek istiyoruz. Hiç olmadı 4. hakem olsun. Zaten hakemler futbolcular tarftarlar ligin içine yeterince etti. En azından biraz neşe getirir süper lige. Ayrıca 1:23 de kalktığı depara Selçuk Şahin en fit halinde bile kalkmamıştır. Kondüsyon iyi yani.

Gnctrkcll Gençliğine Doyma Emi!

2010-03-14T18:37:00.012+02:00

Oldum olası kapitalizmin şu meşhur listelerinden hazzetmemişimdir. Ölmeden önce görülecek 100 yer, izlenecek 100 film, okunacak 100 kitap, yapılması gereken 100 şey 100 ıvır 100 zıvır... Bu ne şimdi? Zevkler renkler tartışılmaz diyenlerden değilim. Bal gibi tartışılır ikisi de. Keskin çizgilerle ayrılmasa bile iyi ve kötü işler vardır. Zevksizliğin üstünü örtmek için kullanılan bir kalkan gibidir bu laf bana göre. Fakat böyle 100 listeleri yapacak kadar da ileri gidilmez ki kardeşim. Önce insanları okuduğu, izlediği, dinlediği şeylerin zevkinin/zevksizliğinin farkına varamayacak kadar mallaştırıp sonra "siz beğenmek, değerlendirmek için beyninizi yormayın bizi sizin yerinize beğendik" der gibi 100 listeleri yayımlıyorlar. En ilgi gören listeler de "en çok gişe yapan, en çok oyuncağı satılan, en çok para kazandıran filmler", "bestseller kitaplar" ve artık "en çok indirilen albümler" listeleri oluyor. İlkin masum öneriler gibi başlasa da zamanla ilahi bir emir, mutlaklığı şüphe götürmez evrensel bir veri halini alıyor bu listeler. (Benim beğendiğim filmler gişe yapmıyor, dinlediğim albülmlerin çoğu satmıyor, en sevdiğim kitaplar 5 baskıyı görmüyor, takip ettiğim dergiler teker teker batıyor diye böyle tepkili olabilirim bak. O kapıyı da her daim açık tutuyorum.) IMDB nin top 250 listesine ve diğer listelerine de uyuz olurum o yüzden. Sinemayla inceden haşır neşir olmaya başlayan her bünye direk fetva makamı gibi görmeye başlıyor o listeleri. Benim için Şark Bülbülü, Süt Kardeşler, Tosun Paşa gelmiş geçmiş en komik filmlerdir ve değil Big Lebowski dünyanın bütün Lebowskileri gelse bunu değiştiremez arkadaş. Öte yandan elin Japonu, Nijeryalısı, Fransızı için niye Süt Kardeşler en komik film olsun? Onlar bana, bize komik, Onlar'a en çok biz güleriz. Bu sebepten kişisel listelere itibar ederim ben, kitlesel olanları sevmem.

Neyse sadede geleyim, konu daha fazla dağıttım. Şu Turkcell reklamlarına bir tek ben mi kıl oluyorum acaba ? Zamane gençlerinin tohuma kaçmadan evvel yapması gereken zıpırlıklarla, efendime söyleyim şirin(!) ama aynı zamanda çılgın(!) eylemlerle dolu bir 100 listesi üzerinden yürüttükleri bir reklam kampanyaları var. Bu kadar sıçmış bir reklam kampanyası, bu kadar sıçmış bir reklam silsilesi az gördüm ben. Hiç komik değil bilakis son dereceitici. Şu yukardakini izleyipde "aman ne muzip ne çılgın gençler bunnar" diye eğlenen, ne bileyim kahkahalara boğulan, "bunu mutlaka biz de yapmalıyız eki eki " diyen var mı aranızda ? Varsa bana bir ulaşsın valla kızmıcam, merak ediyorum allah canımı alsın.

1990 ların Promosyon Çılgınlığı

2010-03-11T21:28:00.001+02:00

1980 li yılların her açıdan pek parlak geçmediği hatta ziyan bir dönem olduğu sık sık işlenir bazen karikatürize edilir. Küçük Emrahlı, Nuri Alçolu, Coşkunlu, hippili filmler dönemi. Kazaklarını rezalet derecede kötü kot pantolonlarının içine sokan adamların cirit attığı, La İsla Bonita'nın, Big in Japan'in kılabırların milli marşı olduğu bu filmlerden edindiğimiz izlenimler de bu olumsuz yargıyı destekler netekim.

80ler faciasının ardından 90 lı yıllar sanki daha sempatik ve sevimli etkiler bırakmıştır bizim algımızda. Şöyle geriye gidip düşündüğümde farkediyorum ki 90ların da çok ofsayt tarafları vardı aslında.

Herşeyden önce 90ların gazetecilik anlayışını tanımlayacak cümle bulamıyorum. Bugünün gazetelerini, siyasetle, iş dünyasıyla, güç odaklarıyla içli dışlı olduğundan beğenmiyoruz. Dördüncü erk olma görevinin hakkını veremediklerinden eleştiriyor, iktidar savaşı vermelerinden ötürü kızıyoruz. 90ların gazetelerinin yanında bugünküler bile masum kalır. O dönem gazetelerin en büyük düşmanları, ahlaksız siyasiler, yolsuzluk yapan bürokratlar, vergi kaçıran iş adamları falan değil küçük mahalle esnaflarıydı. Bizim züccaciyeci Osman Abi'nin Sabah gurubundan çektiği çileyi, Arçelik Bayii Tahir Amca'nın Akşam'dan ve Takvim'den aldığı hasarı, Bisikletci Hayri Amca'nın Türkiye Gazetesi'nden gördüğü zulmü Aydın Doğan Tayyip Erdoğan'dan görmemiştir. Yeminle bak...

O zamanların promosyon çılgınlığı masum kitap, ansiklopedi, kalem, çakmak kuponlarıyla başladı. Kimsenin de tepkisini çekmiyordu bunlar. Kültür hizmeti ıvır zıvır diye hoş görülüyordu. Sonra iş zıvanadan çıkmaya başladı. 20 kupona tabak, 50 kupona çanak,100 kupona çarşaf, 150 kupona müzik seti, yemek takımı, fırın,halı, televizyon, bisiklet, çanta derken işi büyütmeye başladılar.

O yıllarda "Gazete bayiinden kimsenin almadığı halde yüzbinlerce eve giren gazete hangisidir? " sorusunun cevabı Zaman Gazetesi değil Türkiye Gazetesi'idi. Türkiye Gazetesi bisiklet ve bilimum ihlas pazarlama ürünlerini veriyordu.Bu dönem İhlas Holding'in zirve zamanlarıdır. Hele Türkiye Gazetesi'nin bir stress bileziği olayı vardır ki tek kelimeyle efsanedir. Türk halkı stress kelimesini bile bu bilezikle tanımıştır.

Gazeteler teker teker de vermiyordu ürünleri. Mesela birisi Sabah'ı nevresim takımı için takip ederken aynı dönmede bir başkası müzik seti için takip ediyordu. Maliyetleri de perakende fiyatlarından daha düşüktü ya da reklamlardan öyle bir izlenim ediniliyordu. İlk kuponları biriktirmeyip kampanyaya bulaşmayan vatandaşlar kaçıranlar için 5 kupon değerindeki süper kupon, 20 kupon değerindeki mega kupon, 36 kupon değerindeki ultra kupon ile kazanılmaya çalışılıyordu. Süper Mega kupon, Ultra Mega kupon gibi dallama tabirler bile zaman zaman kullanıldı. Artık gazeteler promosyon vermiyordu resmen tabak çanağın yanında gazete promosyon olarak veriliyordu.

Haliyle memlekette kupon biriktirme, gazete promosyonundan ev düzme furyası başladı ki küçük esnafı matbaayı getiren İbrahim Müteferrika'ya lanet okuduğu bir süreçti bu. Halk ihtiyaçlarını gazeteden karşılıyor esnaf sinek avlıyordu. İş zıvanadan çıkınca yasayla bu durumun önüne geçilmeye çalışıldı. Kültürel ürünler dışında promosyon vermek yasaklandı sanırım. Böylece gazeteciler tekrar haberle, gündemle falan uğraşmaya başladılar. Bu kepazeliğin elebaşları da bugün iri iri laflarla meslek ahlakı konusunda, duayenlik mevzusunda kimseye papuç bırakmayanların yazarlık ettiği Sabah, Milliyet, Hürriyet, Takvim, Türkiye gazeteleriydi.

Basın yayım dünyası bu kadar rezildi ancak müzik dünyası ve televizyon camiası kadar da kötü değildi. Bugün biz birkaçına tahammül edemezken düşünün o dönem her hafta yeni Mustafa Sandallar, Serdar Ortaçlar peyda oluyordu. Çok iyi şarkıcılarda çıktı o dönem ama o kadar bolluk vardı ki iyiler ihmal edilebilecek bir yüzdeye sahipti. Ercan Saatçi'nin, ,Hülya Avşar'ın albüm çıkarttığı Reha Muhtar'ın ana haber sunduğu, Cem Özer'in "Talk Show" diye bişeyler yaptığı bir dönemden bahsediyoruz. Neyse bu yazı biraz uzun olmuş bu kadarı yetsin. Belki ilerde devam ederiz 90lara.

Bu Avrupalılar Akıllanmayacak

2010-03-10T00:56:00.003+02:00

Zamanında Alman eski Başbakanı Schröder'in AKP nin kapatma davasıyla alakalı ettiği laflara tepki olarak yukarda gördüğünüz manşetle çıkmıştı Yeniçağ Gazetesi. Abiler sinirlenmiş belli. An itibariyle öğrendim ki Avrupa Birliği Komisyonu’nun Genişlemeden Sorumlu Üyesi Stefan Füle, Ergenekon davasını dikkatle izlediğini dile getirmiş ve partilerin tutumu hakkında değerlendirmelerde bulunmuş. Bakalım Yeniçağ Füle'ye de bir gider yapacak mı? Yarını bekleyelim

İyi ki Varsın Amerika

2010-03-08T03:23:00.005+02:00

İyi ki varsın Amerika ve iyi ki Irak'a demokrosi getirdin yoksa Iraklılar dün nasıl özgürce oy kullanacaklardı? İyi ki "Bağdat gibi diyar olmaz" diye atasözlerimizde yer etmiş mübarek şehri bombalarınızla tarumar ettiniz ve iyi ki sayenizde ben o eski Bağdat'ı ömründe hiç görememiş olacağım. İyi ki varlığı sebebiyle savaş açtığınız nükleer silahları bulamadınız, iyi ki birisi de çıkıp size "madem silah yoktu niye saldırdın arkadaş ?" diyemedi. İyi ki dün seçimler esnasında 38 insan daha öldü ve 100 den fazla insan yaralandı ve de iyi ki o insanların hiçbirisi bizim için bu gece verilecek Oscar ödüllerinden daha kaydadeğer değildi. İyi ki zaten bugüne kadar bir milyondan fazla insan ölmüştü ve iyi ki bu durum insanlığa istatistikten öte bir şey ifade etmemişti.

İyi ki varsınız ulusal gazetelerimiz ve iyi ki zamanında "ABD Irak'a demokrasi getiriyor" diye haberler yaptınız yoksa biz bu işgalin yağma ve menfaat için yapıldığını sanacaktık. İyi ki "Saddam'sız bir Irak bölgede barışın garantisidir" diye yazılar yazan köşe yazanlarınız hala utanıp özür dilemediler. İyi ki varsınız ülkemin aydınlık Batıcıları ve iyi ki terörist Doğu'ya karşı yürütülen Haçlı Seferi'nde Batı saflarında yer almamız için kendinizi parçaladınız. İyi ki varsınız Talabani ve Barzani ve iyi ki ABD pisliğiyle bir olup bin yıllık kardeşlerinizin kanlarını ellerinize bulaştırdınız ve iyi ki ABD çekildiği zaman bölgede en az yüz yıl sürecek bir düşmanlığın ve kaosun mimarlığını yaptınız. İyi ki dün evini, mabedini, şehrini, ülkesini, petrolünü, namusunu, kutsallarını, eşini, çocuğunu, komşusunu,elini, kolunu, bacağını , haysiyetini, onurunu, kimliğini kaybetmiş Iraklılar ABD sayesinde demokrasiye kavuşup sandıklara oy pusulalarını yolladılar.

İyi ki varsın George Bush, iyi ki varsın Colin Powell, iyi ki varsın Donald Rumsfeld, iyi ki varsın Tony Blair, iyi ki varsın Kofi Annan... Emeği geçen herkesi, hepinizi çok ama çok seviyorum, canlarım benim.

Modern/Çağdaş Hanımlarımız İçin Kocaman Bir Alkış İstiyorum

2010-03-06T22:09:00.006+02:00

Önce tek kelime etmeden yorumsuzca koyayım görüntüleri dedim ama sonradan kendimi alamadım üç beş söz söylemekten. Geçtiğimiz günlerde CHP Mersin kadın kollarının hilafetin kaldırılışının yıl dönümü münasebetiyle gerçekleştirdiği münasebetsiz organizasyonun görüntülerini izlerken bir miktar mide bulantısı yaşamadım desem yalan olur.

En son söyleyeceğim sözü ilkin söyleyeyim: faşizm tam anlamıyla böyle bir şeydir. Görüntüleri izlerken kim ne gördü bilmiyorum ama ben bir takım insanların kutsalları üzerinde tepinirken orgazmvari bir tatmin yaşayan bir gurup faşist gördüm. Ve bu zavallı gurubun samimiyetle kendilerinin medeni/ileri/Atatürkçü vs olduklarına inandıklarını gördüm. Bir avuç faşistten başka bir nane olmadıklarını hayatlarının sonuna kadar anlayamacaklarını düşünüp üzüldüm.

Nasıl medeni olunmaz?

Her kadının başını açıp suratında yarım kilo dandik makyajla sokağa çıkmasıyla ilerleyeceğimizi sanarak, büyükşehir yerine anakent diyerek, Batı sömürüsüne karşı geçen yüzyılın en kaydadeğer başkaldırısının önderliğini yapmış ve diğer sömürülen toplumlara da ilham vermiş olan Atatürk'ü yorgan çarşafa indirgeyip öyle algılayarak, içinde bulunduğumuz çağda Türkiye ve Dünya insanlarının yüz yüze olduğu büyük sorunlardan bihaber şekilde abuk sabuk nutuklarla toplumu gererek medeni olunmaz. Olsanız olsanız kendi bir bok olmadan onu bunu ileri geri diye sınıflandıran, kişiliksiz, ezberci, şekilci, kendi kültürüne yabancı, taklikçi, özenti bir makak maymunu olursunuz. Sizin o minik beyniniz janti takım elbiseleriyle Beyaz Saray'da arzı endam eden George Bush'u yukardaki fukara Gandhi'den daha medeni zanneder. Sizin medeniyet sandığınız şey kendi çarpık kafa yapınızı başkalarına dikte etmekten başka bir şey değildir. Hiçbiriniz İran'da başını açan kadına anında müdahele eden devrim muhafızından daha medeni değilsiniz ve bu kafaylada olamazsınız.

Bu çarpık medeniyet algınıza en şahane eleştiriyi zamanında yaşlı ak sakallı bir hacı amca yapmıştı "Fezaya çıktınız da paçanıza mı yapıştık?" diyerek. Kahve fincanı kadar beyni olana bir ömür yetecek kadar hikmet var şu sözde ama ibret alacak insan nerede?

Medeniyetin başı her şeyden önce sizin gibi olmayan,size benzemeyen hatta hoşlanmadığınız, başka etnik/dini/milli kökene ait, dünya ve ahiret inançları bambaşka, kılığı-kıyafeti bambaşka olan insanları da sevmeseniz bile hazmetmeniz, onlara düşmanlık etmemenizdir. Bu medeni bir insan olmanın üst mertebesi değil asgari gerekliliğidir.

Son olarak şunu da belirteyim ki Baykal da bu durumdan hoşnut olmadığını dile getirmiş ve bu işi organize eden hanımefendi istifa etmiş. Olay CHP AKP MHP atışması değildir. Bu kişiliksiz, kendinden başkasına yaşam hakkı görmeyen ve kendini bir şekilde kutsayan sapık, faşist kafa yapısı her partinin her oluşumun içinde farklı formalarda ziyadesiyle mevcut. Bence değerlendirilmesi gereken o topluluğun bu faşistlere ne ölçüde arka çıktığıdır.

Eurovision 2010 Şenlikleri Başlasın

2010-03-04T04:03:00.011+02:00

Şebnem Paker'in "Dinle" ile elde ettiği üçüncülük belkide yeni bir devrin habercisiydi. O güne kadar Avrupa'da pek bir yüzümüzün gülmediğini görüyoruz geçmişi okuduğumuzda. Seniha Yankı ile başlayan Eurovision maceramızda (kimi söylentilere göre siyasi tavırdan) Dinle'ye kadar şerefli mağlubiyetler dönemi var. Her türlü yolu da zorlamışız hani. Güzel şarkısından, seksi şarkıcına, popülerinden, sanat kaygılısına, MFÖ sünden, absürdüne, tribünlere oynayanına kadar geniş bir yelpazede şansımızı denemişiz. Olmamış, olmamış, olmamış... Bu dönemde yüzümüz bir türlü gülmemiş, memlekette darbeler olmuş, milli takım mütemadiyen İngiltere'den 8 yemiş, yenilmişiz ama ezilmemişiz falan filan...

Şebnem Paker'den sonra Avrupa'daki makus talihimiz bir nevi yön değiştirdi efenim. Örovizyona olan ilgi de artış trendine girdi. Yeniden Viyana kapılarına dayanacağımız günler yakındı artık. Önce Galatasaray UEFA Kupası'nı, Süper Kupa'yı kaldırdı, Milli Takım Euro 2000 de çeyrek final, 2002 Dünya Kupası'nda yarı final gördü. 2003 de Sertab Erener birinciliği kazandı. O gün bu gündür bu örovizyon Rimi Rimi Ley, Supırstaa facialarına rağmen hayatımızda ve gündemimizde sağlam bir yer edinmiştir.

Bu sene Manga'yla katılıyoruz malum. 2009'un en beğenilen (Cartel'in güzelim Evdeki Ses'ini piç etmelerine rağmen) albümlerinden birine imza atan gruba pek itiraz eden olmamıştı. Dün gece itibariyle Manga bu seneki parçayı piyasaya saldı "We could be the same". Yalnızca bir kere dinledim ama bana pek düz bir şarkı geldi, pek beğenmedim.

Neticede polemiklerle, eleştirilerle, övgülerle, beklentilerle dolu bir sürece daha girmiş bulunuyoruz. Türk'ün örovizyonla imtihanı devam ediyor...

İlginç Zamanlarda

2010-03-02T06:30:00.001+02:00

Eski bir Çin bedduasına göre, kötülüğü istenen kişiye "İnşallah ilginç zamanlarda yaşayasın" denilirmiş.

Bu cümleyle başlıyor kitap. İskender Pala Deniz Kuvvetleri'nde bir darbenin hemen ardında 1982 de başlayan ve yaklaşık 15 yıl sonra bir başka darbenin arefesinde 1996 nın sonlarında YAŞ'ın ihraç kararıyla son bulan askerlik hayatını, anılarını, mağduriyetlerini, kırgınlıklarını son derece samimi bir dille ve dobra dobra anlatıyor.

28 Şubat kimilerinin dili varmasa da babalar gibi bir darbe, bir dikta sürecidir. Hukukun askıya alındığı, keyfiyetin hukuk olduğu bir süreç. Ali Kalkancı, Fadime Şahin, Müslüm Gündüz gibi ısmarlama karakterlerin üzerinden psikolojik harekatların yürütüldüğü, devletin her kademesinde cadı avına çıkılır gibi müslüman avına çıkıldığı, doğrudan halkı hedef alan pis bir süreç. Haksız ithamlarla insanların damgalandığı, cüzzamlı durumuna düşürüldüğü, işlerinden/itibarlarından edildiği bir süreç...

Her darbede olduğu gibi bu darbede de dört ayak üstüne düşüp bir şekilde hasarsız kurtulan, değiştim, dönüştüm, yoğuştum, süblimleştim diyerek kendini kurtaran, haksızlığa karşı dik durmaktansa eğilip bükülüp yolunu bulan kitle Tayyip'in önderliğinde tekrar siyasi arenaya çıktı ve darbecilere duyulan büyük öfkenin üzerinden iktidara yükseldi.

O 28 Şubat'ın üstünden 13 sene geçti ve bugün o günün mağdurlarından bir kesim iktidarda. Gel gelelim ülkede roller dışında değişen pek bir şey yok. Dün "Laiklik" adına yürüyen hukuksuzluk bugün "Demokrasi" adına yürüyor. İnsanlar hiç bir mahkumiyetleri olmadığı halde yıllardır cezaevlerinde yatıyor. Son derece keyfi yapıldığı ortada olan gözaltılarla, tutanaklarla ıvır zıvırla masum oldukları sonradan ortaya çıkan vatandaşların adlarına leke sürülüyor, çamurun izi kalıyor. Saygın yazarların, çizerlerin, akademisyenlerin, gazetecilerin adı darbeyle/terörle/örgütle anılıp itibarları zedeleniyor. At izi it izine karışmış, ortalık toz duman.

Hasılı, bu 28 Şubat'ta da kayda değer bir gelişme yok, artık önümüzdeki 28 Şubat'lara bakacağız...

Bu haber başka yerde yok : Meşhur kahvaltıda neler yaşandı?

2010-02-21T04:51:00.002+02:00

Ajda Pekkan'ın Yıldırım Aktuna ile aşk yaşıyor diye yasaya yapılan bir rötuşla "Devlet Sanatçısı" ilan edildiği bir ülkede yaşıyoruz. Haliyle kuruluşundan beri uğraştığı en büyük sorunun çözümünde sanatçı sıfatı altında Demet Akalın, Nihat Doğan, Seda Sayan, Alişan ve Davut Güloğlu gibi tiplerden medet umulması pek de şaşırtıcı bir durum değil. Hatta gözlerim Ankaralı Namık, Serdar Ortaç,Petek Dinçöz, Şahin K, Aydemir Akbaş ve Ayşe Hatun Önal gibi diğer değerli isimleri aradı ama ya unutuldular ya da yoğun programları dolayısıyla iştirak edemediler.

Büyük yankı uyandıran kahvaltıya geçersek, ismini vermek istemeyen bir kaynaktan edinilen istihbarata göre olay kahvaltının basına kapalı kısmında şunlar yaşandı:

Bodrumda verdiği konserde beklediği atmosferi bulamayınca "Dağdan mı geldiniz, Diyarbakır'dan mı?" diye tepki gösteren Demet Akalın "Kürt Sorununa Bebek Modeli" isimli bir çözüm önerisinde bulundu. Bebek'te yaygın olan tiki dili ve terminolojisinin uzman bir ekip tarafından Kürtçe'ye uyarlanması fikri sanatçılar arasında takdirle karşılandı.

Askerliği tecil ettirmek için kendisini Tepecikspor'da futbolcu gibi gösteren büyük vatanseverlerden Alişan, "Tepecikspor'un kapıları Türk / Kürt/ Laz / Çerkes tüm asker kaçaklarına açıktır, hepimiz kardeşiz ayrı gayrı yok!" deyince duygu dolu anlar yaşandı, sanatçılar göz yaşlarına zor hakim oldu.

İlk çıkışını "Benim olmazsan taciz ederim, benim olacaksın sana yemin ederim" isimli sapık/saplantılı şarkışıyla yapan ünlü sanatçı ve çiçeği burnunda siyaset adamı Nihat Doğan Güneydoğu'da kadın hakları alanında büyük ihlaller yaşandığını dile getirdi ve sanatçıları bu konuda daha duyarlı olmaya davet etti.

Kısa adı IFFHS olan Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu tarafından "Şubat ayı Orta Doğu ve Balkanların en güvenilir kadını" seçilen Seda Sayan "Elma krom ile Kürt kadınlarının da zayıflamasında her türlü sorumluluğu almaya hazırım" dedi.

Mustafa Sandal "Bakın ben burdayım, sosyal olaylara ilgisiz değilim, halbuki Tarkan öyle mi? Zaten dans figürlerinin çoğunu benden arakladı ama bu konuda polemiğe girmek istemiyorum sanatçı kişiliğime yakışmaz" dedi.

Kahvaltıda ayrıca İbrahim Tatlıses'in "Aç ayı oynamaz" diye şaka yaptıktan sonra yoğurduğu çiğköfteyi Dolmabahçe Sarayı'nın tavanına yapıştırması, Teoman'ın daha önce tartışmalı olduğu bir paparazziyi tartaklaması, Hakan Peker'e 12 farklı sanatçı tarafından Benjamin Button esprisi yapılması diğer dikkat çeken olaylardı.

Organizasyonun sonunda sanatçılar ve siyasiler bu toplantının Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi yönünden çok faydalı olduğu ve tekrar edilmesi gerektiği konusunda hemfikir oldular. Daha geniş bir katılımla Mart ayında da Topkapı Saray'ında toplanarak mangal yapıp kuzu çevirmek üzere sözleştiler.